راه حل

Tree Frog

2010-02-16T07:54:00.001+01:00

جمعه 16 مرداد

2009-08-08T09:56:00.001+02:00

سلام

جمعه ۱۶ امرداد ۱۳۸۸ و ۷ آگوست ۲۰۰۹ میلادی

من ابتدا نکته‌ای رو بگم که در برنامهٔ دیروز گفتم که ازین پس این برنامه، در برنامهٔ «پنجره‌ای رو به خانهٔ پدری» آقای دکتر نوری‌زاده هم پخش می‌شه؛ اما به دلیل مشکل فنی که در تبدیل برنامه به فورمتی که قابل استفادهٔ اون تلویزیون باشه پیش اومد، این کار انجام نشد و اصلاً باعث شد که برنامهٔ آقای دکتر نوری‌زاده هم پخش نشد. من همین‌جا پوزش می‌خوام، عذرخواهی می‌کنم و امیدوارم که حل بشه و از شنبه، فردا درواقع ما بتونیم که در برنامهٔ آقای دکتر نوری‌زاده حضور داشته باشیم با این ده دقیقه‌ای که اینجا داریم. از این کارها پیش می‌آد؛ یادم می‌آد در روزنامهٔ جامعه هم که ما اعلام کرده بودیم سه‌شنبه منتشر می‌شه، اون شب مشکل فنی پیش اومد اصلاً نتونستیم حل کنیم و اصلاً دو روز بعد روزنامه منتشر شد. به هر حال باز هم عذرخواهی می‌کنم

اما بیاییم سر بحث خودمون؛ بحث این است که کوتاچی‌ها بعد از تحلیف تقلبی که داشتند، زیر برق سرنیزه، رئیس‌جمهوری که با هلیکوپتر باید ببرنش اونجا از وسط قشون نظامی، الان امروز به یک سری فیس‌بوک و سایت‌ها و اینها هم حمله کردند و شروع کردند به تهدید، به هوای اینکه در واقع به مردم بگند که تموم شد دیگه، اعتراض به انتخابات آخرشه، ما دیگه اجازه نمی‌دیم و از این ژست‌هایی که می‌گیرند. این بهترین راه مقابله باهاش همینیست که ما قبلاً هم تمرین کردیم؛ وقتی اونها اون طور می‌خوان خشن برخورد کنند، بریزند توی خیابون، دستگیر کنند، ما می‌ریم سراغ تظاهرات برق‌آسا و پراکنده؛ می‌ریم شعارنویسیمونو تقویت می‌کنیم؛ شب الله‌اکبرمون رو تقویت می‌کنیم؛ رزم شبانهٔ توی محله‌ها رو در واقع غیرخشونت‌آمیز تقویت می‌کنیم؛ می‌دوونیمشون؛ خسته‌شون می‌کنیم؛ بعد شل می‌شند.

بنابراین این خیلی مهمه که الان که یک ورق خورد مبارزهٔ ما، یعنی جنبش اعتراض ما به انتخابات و تقلب در انتخابات رسید به یک جایی که اونها دیگه با هر بدبختی و بیچارگی با این همه شکاف و اختلاف توشون و با اون مراسم یخ و سرد تنفیذ و اینها، با زور یک کسی رو گذاشتند می‌گند رئیس‌جمهور ماست، ما هم اعلام کردیم که اون رئیس‌جمهور رو به رسمیت نمی‌شناسیم؛ رئیس‌جمهور قانونی کشور آقای مهندس موسویه که منتخب ملته؛ دولت ازش می‌خواهیم اعلام بکنه؛ از او می‌خواهییم که رئیس‌جمهور ملی و میهنی ما باشه. بنابراین اعلام هم کردیم که هر قراردادی این دولت ببنده با هرجای دنیا، از درجهٔ اعتبار ساقطه و فقط و فقط ما این رئیس‌جمهور منتخب رو قبول داریم. بنابراین جنبش اعتراضی ما از این مرحله به بعد تبدیل به مقاومتیست با همون شعاری که داشتیم، کودتاچی‌ها رو بیاریم پایین، رئیس‌جمهور منتخبمون رو بنشونیم روی صندلی ریاست جمهوری و دولت موجود رو به رسمیت نمی‌شناسیم. بنابراین یک دولت اجنبی‌ساختهٔ بیگانه، کشور ما رو اشغال کرده. یک نهضت مقاومت داریم که اسمش زنجیر سبز دمکراسیه، با تاکتیک‌هایی متعدد مبارزات بی‌خشونت که دنبال می‌کنیم، در چارچوب استراتژی عمومیمون که تقویت یکپارچگی و مقاومت مردمه، فرسوده کردن و فرسایش کودتاچی‌هاست، نهایتاً فلج‌سازی و فلج کردن کشور در فازنهاییه. این سه بخش رو در آکسیون‌های مختلف پیش می‌بریم و انجام می‌دیم که من همون‌جوری هم که وعده کردم با همهٔ اطلاعاتی که از شما گرفتم، همه رو دارم مدون می‌کنم که در دو یا سه نوار جداگانه خدمت شما ارائه بکنم که یکجا لیست کار رو داشته باشیم، بتونیم بر اساسش سازماندهی مناسب هم توی کارهامون بکنیم.امروز خبرهای خوبی هم داشتیم از تهران، کرمانشاه، مشهد و ساری و چندین شهر دیگه که من فکر می‌کنم حالا ممکنه بعضی‌ها رو از قلم انداخته باشم؛ که نشون می‌ده که درواقع ما به موقع داریم واکنش نشون می‌دیم با تظاهرات پراکنده برق‌آسا؛ که نمی‌تونند مارو ساکت بکنند و فکر کنند که تموم شد دیگه حالا تحلیف کردند و انجام شده. نیمهٔ شعبان هم که امروز هست اخباری باز داشتیم، بعضی گزارش‌ها و فیلم‌هایی که از فضای این استفاده شده؛ شربتی که مثلاً پخته شده، روبان سبز دورش بستند؛ یا ظرفی رو گذاشتند شربت توزیع کردند، یک روبان سبز به دستهٔ اون دیگ بستند؛ یا انواع و اقسام کارهای دیگه‌ای که ابتکارات خودتونه و اون رو نشون دادید.

اما برگردیم سر بحث استادیوم‌ها که دیشب مختصری تونستیم اشاره بکنیم؛ سیصد و شصت مسابقه مجموعاً در طول یک سال، کمتر از یک سال در لیگ سراسری فوتبال داریم. هر هفته در ۹ شهر ما بازی خواهیم داشت و استادیوم‌هایی که ظرفیتشون از چند ده هزار نفر تا صد هزار نفر گنجایش داره. بنابراین همون‌جوری که عرض کردم مثل بچه‌های مکزیکی که در مقابل اون دیکتاتوریِ سیاهِ هم دههٔ شصت، هم دههٔ هفتاد، استادیوم‌ها رو سیاسی کردند؛ جاهای دیگهٔ دنیا هم داشتیم ولی بهترین مثالش مکزیکی‌ها بودند در سیاسی کردن استادیوم‌ها؛ ما هم می‌تونیم استادیوم‌ها رو حضور پیدا کنیم و سبز بکنیم. جنبش سبز ما می‌تونه بره به استادیوم‌ها. حواسمون باشه فقط، در استادیوم نشون دادن V یا حرکاتی از این قبیل، وقتی مجازه که مطمئن باشید که اونها ما رو شناسایی نمی‌کنند. بهترین جای استفاده از فضای استادیوم، موقعیست که صداهامون می‌تونه تو هم بره و با شعار دادن یا خوندن سرودهایی که با هم تمرین کردیم، می‌تونیم صدامون رو بلند کنیم و صدا چون درهم گم می‌شه، حرکتی نیست که اگر دوربین‌کشی کرده باشند، بتونند ما رو شناسایی بکنند. موقع خروج از استادیوم یا مواقعی که جمعیت با هم داره حرکت می‌کنه، بهترین جاییست که می‌شه این شعارها رو داد. راه برگشت از استادیوم‌ها، فضای خیلی خوبیست که ما می‌تونیم استفاده بکنیم؛ هم ترافیکش سنگینه؛ هم می‌تونیم ترافیک ایجاد کنیم؛ هم می‌تونیم شعار بدیم و این کار بار رو روی دوش بقیهٔ اون شهری هم که درش هستیم، سبک می‌کنه؛ یک قرارمدار ساده بگذاریم، یک جمعی بره استادیوم، بخشی از نیروها رو می‌بره اونجا و بخش دیگه می‌تونند در شهر تظاهرات پراکنده بکنند. اگر چون لیگ سراسری گاهی زنده پخش می‌شه، یک حرکت و برنامه‌ریزی خوب در استادیوم، می‌تواند که ما رو از توی تلویزیون هم پخش بکنه. مهم این است که هم بچه‌هایی که اهل استادیوم و ورزش هستند کمک بکنند و هم درواقع جمعیتِ زیادیه که مخاطب ما قرار می‌گیره و هم اینکه با این کار ما می‌تونیم که درواقع استادیوم‌ها رو سبز بکنیم و نشون بدیم. از تشویق و فریاد کردنِ افتخارآمیز برای اون فوتبالیست‌های قهرمانمون که مچ‌بند سبز بستند هم حتماً نباید دریغ بکنیم و بدونیم که این کار و انجام می‌دیم. من دوتا تیکهٔ کوچیک هم روی فیلم نشونتون بدم و این صحبت رو به پایان ببرم؛ یکی در کرمانشاه، دیروز برای کیانوش عزیز که شهیدیست از خطهٔ پهلوانان‌پرور کرمانشاه، مراسم چهلم گرفته بودند و جمعیت زیادی هم اومده بود که نشون می‌ده که وقتی در شهرستان‌ها ما حرکت می‌کنیم، چجوری وقتی همه با هم حرکت کنیم، کار برای اونها سخت می‌کنه؛ برای اینکه در شهرهای کوچیک‌تر مشکلشون بیشتره. فیلم دومی هم که فکر کردم خدمتتون نشون بدم، کاریست که بچه‌ها ایرانی در پاریس کردند؛ رفتند به سرعت با چیزهایی که از قبل آماده کرده بودند، در فاصلهٔ کوتاهی تمام در و دیوار بانک ملی در پاریس رو با شعارهاشون چسبوندند و رفتند و آنچنان چسب محکمی هم پشت کاغذها زدند که بعداً که خواستند بکنند، نصفه کاره و نصفه نیمه همهٔ اینها مونده؛ بنابراین نکتهٔ من این است که این کار درسته در پاریس با فراغ بال کردند، ولی شاید در تهران، به‌خصوص جاهایی که دور از دست پلیسه هم، یا در سایر شهرها هم بشه انجام داد.

عرضم رو تموم می‌کنم؛ تا فردا، شاد و پیروز باشید. به امید پیروزی [انگشتانشون رو به شکل V گرفتند]

پنجشنبه 15 مرداد

2009-08-07T07:43:00.001+02:00

پنجشنبه ۱۵ امرداد ۱۳۸۸ و ۶ آگوست ۲۰۰۹ میلادی

من ابتدا یک خبر خوبی رو بدم، اینست که دوست عزیز ما، آقای دکتر نوری‌زاده در برنامهٔ «پنجره‌ای رو به خانهٔ پدری» که روی فرستندهٔ تلویزیونی رژلات [rojhelat] هرشب از ساعت ده و نیم تا یازده و نیم شب در روی ماهوارهٔ هاتبرد، سیزده درجهٔ شرقی [Hotbird 13.0E] پخش می‌شه و در تمام ایران قابل رؤیت هست، به بنده اجازه دادند که این ده دقیقه‌ای که هر روز تهیه می‌کنیم و روی همهٔ وسایلی که داریم، از یوتیوب و سایت و غیره و می‌گذاریم، اونجا هم در میون برنامه‌شون قرار بدند؛ سعی می‌کنند که هر شب سر ساعت یازده، این برنامه در داخل برنامهٔ «پنجره‌ای رو به خانهٔ پدری» هم پخش بشه. این دست ما رو باز می‌‌‌کنه که هر وقت اطلاع‌رسانی هم داشتیم، آکسیونی بود، تظاهراتی بود، مطلبی رو باید با هم انجام بدیم، اون رو هم اضافه بکنیم به این برنامه‌های ده دقیقه‌ای و به این ترتیب نقیصهٔ اطلاع‌رسانیمون جبران می‌شه؛ بنابراین این نکتهٔ اول.

اما بیاییم سر تظاهرات ۱۴ امرداد؛ خسته نباشید، دست شما درد نکنه، فوق‌العاده خوب بود. اونچه که با هم قرار گذاشته بودیم، من فکر می‌کنم تقریباً به خوبی انجام شد و قرارمون این بود که ۹ صبح که مراسم تحلیف انجام می‌شد، در تهران میدون بهارستان، میدون امام خمینی و بازار باشه، در تمام شهرها بازارِ اون شهرها باشه. این کار فایده‌ش این بود، درسته ۹ صبح وقت خوبی برای تظاهرات نیست ولی این یک روزِ خاص چاره‌ای نداشتیم، باید این کار رو می‌کردیم؛ ولی بقیهٔ وقت‌ها طبیعتاً عصر برای کار ما بهتره و این کار باعث شد که اون اتفاقی که می‌خواستیم افتاد. یعنی ناچار شدند تحلیف رو زیر برق سرنیزه، در محاصرهٔ نیروهای نظامی انجام بدند و همهٔ دنیا هم دیدند و فهمیدند که تحلیف با مخالفت مردم مواجهه و با تدابیر شدید امنیتی باید رئیس‌جمهور قلابی بره در مجلس و سوگند به تقلب بخوره؛ بنابراین این نکته‌ای بود که می‌خواستیم.

حالا با هم یک نگاه کوچیکی به دو تا صحنه از این تظاهرات بندازیم. ببینید، همونجوری که پیش‌بینی می‌شد این یک صحنه‌ست که یکی از دوستان فرستاده، از موتورهایی که مثل نمایشگاه موتور چیدن اینجا، از شبِ قبل، ساعت دوازده و نیم آماده بودند و هر نیروی دیگه‌ای رو بگید آماده کرده بودند. من این رو هم یک نشونی بدم، باز مال همین تظاهرات چهارشنبه‌ست که یکی از دوستان گرفته و نشون می‌ده که وقتی می‌خواد شروع بکنه، روزنامهٔ همشهری رو با تاریخش ابتدا یک شات گرفته، بعد اومده توی جمعیت که البته حالا سر دوربین پایین بودش و یک نکتهٔ سومی رو تا حالا روی این صفحه هستیم نشون بدم، این آدمی هم که در اینجا در مراسم تنفیذ در بیت رهبری شرکت داره، می‌بینید که روز چهارشنبه توی خیابون به یکی از بچه‌های جنبش سبز، [به] یکی از دخترها حمله کرده و همین آدم در خیابون داره کار سرکوب‌گری رو انجام می‌ده؛ بنابراین این روند ما که اینها رو شناسایی بکنیم و بشناسیم کماکان باید ادامه پیدا بکنه و من خواهشم این است که اگر اسم و آدرسی هم از این آدم، هرکی می‌تونه پیدا بکنه، دریغ نداشته باشه.

اما بیاییم سر بحث خودمون؛ درواقع ببینید از امروز که پنجشنبه‌ست، روز بعد ازاین مراسم هست، ما وارد یک فازی می‌شیم که بهتره اسمش رو بگذاریم مقاومت در برابر دولت اشغال‌گر کودتاچی. دولت کودتاچی که از نتایجِ قلابی انتخابات و کودتا بیرون اومده، با پشتوانهٔ خارجی و پشتوانهٔ اجنبی، درست مثل این است که مملکت ما در اشغاله؛ بنابراین ما در این فاز جدید اون استراتژی سه مرحله‌ایمون رو دنبال می‌کنیم تا فلجش بکنیم و پایین بکشیمش. همهٔ مناسبت‌ها برای ما جاییست که حضورمون رو اعلام می‌کنیم؛ همهٔ فعالیت‌ها برای ما زمینه‌ایست که ما می‌تونیم خودمون رو نشون بدیم. ابتدا بگم همین امروز خیلی‌ها پرسیدند «نیمهٔ شعبان چه استفاده‌ای می‌شه کرد؟» قراری که داریم، هر امکانی، هر جشنی، هر عزایی، هر تجمع قانونی، برای ما یک فرصتیست که خودمون رو نشون بدیم؛ بخصوص اگر اون مناسبت مذهبی باشه از یک جهت بهتره، برای اینکه ماسک تزویر و ریای حکومت رو پاره می‌کنه وقتی که بخواد برخورد کنه. بنابراین در پختن شله‌زرد، در توزیع اون، در توزیع شیرینی، در چراغونی، رنگ سبز و غیره همهٔ جاهاییست که ما می‌تونیم خودمون رو و شعارهای جنبش سبز رو نشون بدیم و از این فضا استفاده بکنیم.

اما یک امکان بزرگ دیگه‌ای که اون هم از همین امروز پنجشنبه شروع می‌شه، لیگ سراسری فوتباله که به اضافهٔ لیگ دسته یک امکان صدها آکسیون قانونی رو پیش ما باز می‌گذاره؛ هر استادیومی برای ما امکان یک تجمع قانونیه. در مکزیک، مبارزین مدنی سال‌ها در سیاه‌ترین سال‌های دیکتاتوری از استادیوم‌ها استفاده می‌کردند. یادتون باشه سرکوب‌گرها دیروز چهارشنبه یک جلسه‌ای گذاشتند، هزار و پونصد نفر رو از سطح کشور جمع کردند، همه رو سعی کردند توجیه کنند، فشار بیارند که بتونند استادیوم‌ها، کسایی که شعار توی استادیوم‌ها می‌دند، رو کنترل کنند. سعی کردند تمام استادیوم‌ها رو دوربین‌کشی بکنند و شناسایی کنند اگر کسی شعار بده و بعد در واقع با لاک خانم‌ها اگر بتونند پشت لباسش یا شلوارش علامت بگذارند که بعداً مثلاً دستگیرش بکنند و از این قبیل کارها. بنابراین استفاده از استادیوم‌ها کار بسیار خوبیست ولی باید که احتیاطات لازم رو بکنیم.

یک روزنامهٔ سبز ورزشی - کمک کردند دوستان همفکری کردند- منتشر شده که روی فیس‌بوک من و سایت و روی فیس‌بوک‌های مختلف، فیس‌بوک مهندس و انواع و اقسام، این روزنامه داره میاد. تا الان مثل اینکه چهارصدهزارتا، پونصدهزارتا کلیک و تیراژ داشته. دستورالعمل‌های خوبی توش نوشتند. یادتون باشه هروقت که دوربین تلویزیون می‌آد، می‌شود که V نشون داد؛ به شرطی که ببینید فضای استادیوم خیلی پلیسی و امنیتی نباشه. موقع‌هایی که جمعیت صداش توی هم میره، صدای شعار چیزی نیست که بتونند پیگیری کنند؛ بنابراین شعار «مرگ بر دیکتاتور»ی که بچه‌های مکزیک هم اتفاقاً می‌گفتند و همین شعار رو تکرار می‌کردند و یا شعارهای دیگه، این می‌تونه که استادیوم‌ها رو به لرزه دربیاره؛ به‌خصوص مثلاً موقع بیرون اومدن که جمعیت توی همه یا در هاف تایم half time [نیمه] که ممکنه یک جاهایی جمعیت حرکت می‌کنه؛ هرجا که جمعیت هست، می‌شود که از فضای استادیوم‌ها استفاده کرد و شعار داد. بیرون از استادیوم به‌خصوص موقع برگشتن، فضای دیگه‌ایست که می‌شه استفاده کرد و ضمن اینکه چون بازی‌ها پنجشنبه و جمعه‌ها هست، به‌خصوص پنجشنبه‌هاش بچه‌هایی که می‌رند تا استادیوم‌ها رو سبز بکنند، امکان خوبی ایجاد می‌کنند که بچه‌هایی که استادیوم نمی‌رند، توی سطح شهر در واقع فعالیت‌های دیگه بکنند؛ چون نیروهای پلیس رو به اونجا متمرکز می‌کنند. من راجع به استادیوم‌ها بازهم صحبت خواهم کرد؛ خواهش می‌کنم که اگر سؤالی هم دارید، با ما درمیون بگذارید تا بتونیم که بهتر از فضای اونجاها استفاده بکنیم.

من از بچه‌های شهرستان‌ها، از مشهد بابت تظاهرات گزارش‌هایی رسیده، چجوری بچه‌ها پارک ملت یا فلکهٔ تقی‌آباد یا جاهای دیگه، سرکوبگرها رو دووندند؛ از رشت از شیراز رسیده ولی [از] شهرستان‌ها من خواهشم این است که فیلم رو بیشتر به ما برسونید؛ ما نقص کارمون رو هم می‌تونیم ارزیابی کنیم. به هر صورت وارد فاز مهم و جدی‌تری شدیم که ازین پس دولت قانونی، مهندس موسویه؛ حتی ممکنه در فازهایی رئیس‌جمهور منتخب رو بگیرند، مثل ماندلا در زندان باشه و زنجیر سبز دمکراسی ما، مثل کنگرهٔ ملی افریقا باید او رو آزاد کنه و دولت کودتایی اجنبی اشغال‌گر در مملکته، نهضت مقاومت ما سینه به سینه، دست به دست باید بتونه بره جلو.

عرضم رو تموم می‌کنم؛ تا فردا شاد و پیروز و موفق باشید [انگشتانشون رو به شکل V گرفتند]

چهارشنبه 14 امرداد

2009-08-04T20:14:00.001+02:00

چهارشنبه ۱۴ امرداد ۱۳۸۸ و ۵ آگوست ۲۰۰۹ میلادی

البته عملاً احتمالاً این [ویدئویی] که دارم ضبط می‌کنم، زودتر از ۱۴ مرداد نصب خواهد شد روی وب‌سایت و یوتیوب؛ برای اینکه روز چهارشنبه ساعت ۹ صبح، آکسیون سراسر کشور هستش. من فکر کردم که این رو زودتر صحبت بکنم، دلواپس بودم از اینکه بعضی سفارش‌هایی که می‌خوام بکنم و با همدیگه مرور بکنیم، یک وقت دیر نشه. بنابراین امیدوارم که امشب تا آخر شب نشده، روز سه‌شنبه، شبِ چهارشنبه این در دسترس شما باشه؛ ولی خوب تاریخ چهارشنبه ۱۴ مرداد رو می‌زنیم.

من یک بار دیگه باید توصیه‌هایی رو انجام بدم. ما روز تحلیف که قرار گذاشتیم روز چهارشنبه، روز صدور فرمان مشروطیت [ساعت] ۹ صبح در تهران و تمام شهرها جمع بشیم، یادمون باشه این قرار نیست آخرین آکسیون ما باشه؛ خودمون رو بی‌خودی هدر بدیم یا خدای نکرده به دردسر بندازیم؛ همون‌جوری که از روز اول هم صحبت کردیم، ما یک دوی سرعت صد متر نداریم برسیم اون تَهش تموم بشه؛ یک دوی ماراتون داریم که باید سازماندهیمون رو و انرژیمون رو درست تقسیم بکنیم که بتونیم گام به گام بریم برسیم به انتهای پیروزی که پایین کشیدن کودتاچی‌ها و محاکمه کردن اونهاست. بنابراین برای اینکه پشت این روز تحلیف، از جمعه مسابقات فوتبال شروع می‌شه که یک برنامه‌ای رو هم استخراج شده که خدمتتون ارائه می‌کنم فردا پس‌فردا که چه جوری توی استادیوم‌ها بریم و همهٔ استادیوم‌ها رو سبزش بکنیم؛ بعدش ماه رمضونه، شب‌های احیا، استفاده از اون آکسیون‌های دوگانه‌ای که ماسک ریای مذهبی آقای خامنه‌ای و همراهان ایشون رو پاره می‌کنیم؛ نشون می‌دیم به دین هم باوری ندارند و تجمعات قانونی هستش که می‌تونیم توش بریم؛ یک پشتش اول مهره و از این طرف شروع کردن به فلج کردن کشور، دولت غیرقانونی رو از کارامدی انداختن و به‌جاش دولت منتخب خودمون رو تقویت کردن؛ این مسیریست که با همدیگه باید بریم. بنابراین باز هم تکرار می‌کنم، واجبه که خودمون رو محافظت کنیم؛ خوب انرژی خودمون رو تقسیم بکنیم که بتونیم مسیر رو تا انتها با همدیگه طی بکنیم.

امروز چهارشنبه ۹ صبح در تهران، میدان بهارستان قرارمون هست؛ اگر در اشغال نظامی‌ها بود، میدون امام خمینی و اگر اونجا هم اشغال بود، جلوی بازار و اگر اونجا هم اشغال بود، در تمام سطح شهر؛ در بیست میدون، سی میدون، پنجاه میدون، هر چقدر که زورمون می‌رسه پخش می‌شیم. از تاکتیک تظاهرات به سبک ایرانی استفاده می‌کنیم؛ خیابون‌ها رو، ماشین‌های سواره بند میارند؛ بوق می‌زنند؛ آنچنان که روز دوشنبه هم به خوبی کردند؛ توی روزنامه‌های دنیا هم منعکس شد و بتونند بچه‌های پیاده کارشون رو انجام بدند، شعارشون رو بدند.

از نازی‌آباد بچه‌های خوب نازی‌آباد برای من ایمیل زده بودند که «ما حرکت کردیم، اسم ما رو هم جنوب شهر بیارید.» من از همین جا می‌خوام بگم، امیدوارم به گوششون برسه، مطمئن باشید روز چهارشنبه از محور خیابون مولوی به پایین تا اون طرف بهشت‌زهرا، از این طرف تا مهرآباد جنوبی و غرب‌تر، از اون طرف تا افسریه، کلاً اون مناطق در اختیار شماست؛ نیرو[ی سرکوبگر] در اون مناطق در حداقل خواهد بود؛ بنابراین در هر مرحله و هر میدون و هر محله و هرجایی که باشید، به راحتی می‌تونید شعار بدید، شعار بنویسید و حسابی جَو رو، درواقع جنبش سبز رو ببرید اونجا. امروز روز چهارشنبه مانور خیلی خوبی می‌شه در تمام مناطق جنوب شهر داد. در شهرها بچه‌های خوب ارومیه نوشتند که حرکتی کرده بودند، گزارش دادند؛ من خواهشم این است که فیلم رو فراموش نکنید. سلاح نیرومند جنبش ما عکس و فیلمیست که می‌گیرید و می‌گذارید روی یوتیوب، می‌آد توی همهٔ رسانه‌ها پخش می‌شه و ضمناً همه هم می‌فهمند که کجا چه خبر بوده. بچه‌های اهواز خیلی خیلی ایمیل‌های شورانگیزی زدند؛ مواظب باشید که این حقه‌بازی‌های حکومت که بمب گذاشتند و می‌خواد به خشونت بکشه، یک‌وقت گریبانتون رو نگیره؛ مبارزهٔ ما مبارزهٔ مدنی و بی‌خشونته؛ تاکتیک‌های مبارزات مدنی به مراتب پرقدرت‌تر از تاکتیک‌های خشونت‌آمیزه. بنابراین اهواز، حرکتی که بچه‌ها کردند خودشون هم گزارش دادند خوب بوده؛ خیلی هم شدید باهاشون برخورد شده.

ولی باز من خواهش می‌کنم فیلم و عکس رو فراموش نکنید. در تهران و سایر شهرها هم من باز توصیه‌م این است که یک کسایی به عنوان یک وظیفه، برن در نقاط امن، در ساختمون‌هایی که می‌دونند زاویهٔ خوبی داره، مشرف به میدون بهارستان، میدون امام خمینی، دمِ بازار که قرارِ ما در همهٔ شهرها از دمِ بازارهاست، مستقر بشند با خیال راحت و اونجا اول هم روی یک روزنامهٔ روز، چون جای امنی هستند، طبیعتاً توی خیابون نمی‌شه اینکار رو کرد، اول یک شات، یک تصویر از روی روزنامه بگیرند که تاریخ روز رو نشون بده؛ بعد دوربینشون رو حرکت بدند و فیلم بگیرند یا عکس بگیرند. اینست که فیلم و عکس بخش لاینفکی از جنبش ماست.

من یک توصیه‌ای رو هم روی فیلم به شما بکنم؛ باز راجع به موتورسیکلت‌ها. ببینید نقش موتورسیکلت‌ها در سرکوب به گونه‌ایست که، نقشیه که اسب‌سوارها در این طرف دنیا می‌کنند. ببینید این جمعیت، وقتی این موتورسوارها میان، دو نفر هستند؛ می‌زنند توی جمعیت؛ پراکنده می‌کنند جمعیت رو؛ درواقع همون کاری که اسب‌سوارها در این طرف دنیا هم می‌کنند، موتورسوارها در ایران می‌کنند. من توصیه‌م این بود که ساده‌ترین کار برای موتورسیکلتی که اینطوری توی صف می‌زنه، میخیه که ساخته باشید، سر راهشون بریزیم. ولی وقتی جمعیت اینطور انبوهه، طبیعتاً اون میخ توی پای جمعیت فرو می‌ره؛ نمی‌شه این کار رو کرد. بنابراین بهترین مقابله این است که به نوعی وقتی جمعیت انبوهه، یک جوری تعادل اونها رو به هم بزنیم و برشون گردونیم. وقتی که جمعیت فشرده‌ست، خیلی دیگه هزینه‌ای نداره؛ چون موتور به راحتی با یک تنه‌ای که بخوره، سرنگون می‌شه. کمااینکه در ادامهٔ همین فیلم هم یک کسی از بچه‌ها این کار رو می‌کنه و یکی از موتورها می‌افته زمین و آتیشش می‌زنند؛ کار بدی هم نیست. اما موتورسوارش رو می‌برند و آب بهش می‌دند؛ محافظت ازش می‌کنند که این رو تلویزیون‌های غربی به‌خصوص من دیدم تلویزیون ایتالیا کاملاً نشون داده بود این فیلم رو و کاملاً از بچه‌ها تقدیر کرده بود و دنیا تحت تأثیر این قرار گرفته بود که پلیسی که، موتورسواری که می‌خواد مردم رو سرکوب کنه، موتورش رو هم سرنگون می‌کنند و آتیش می‌زنند؛ اما خود موتورسوارش رو می‌برند و درمانش می‌کنند؛ مراقبت ازش می‌کنند. دخترها دونفر می‌نشینند که دیگران اذیت نکنند موتورسوار رو و آب بهش می‌دند و خلاصه نهایت انسانیت رو به او نشون می‌دند اینجا [اشاره به فیلم] همون موتور سواریست که دارند ازش محافظت می‌کنند و او رو درواقع، محبت رو بهش ابراز می‌کنند و شرمنده‌ش می‌کنند.

به هر حال این اون جاهای قشنگ جنبش ماست که دنیا رو تکون داده و دنیا شیفته و فریفتهٔ این حرکت ما شده. به هر حال بحث موتورسوارها رو من ببندم؛ اینها نقششون این است که نگذارند هستهٔ تظاهرات شکل بگیره.

یکی کس دیگه‌ای پرسیده «ما صورتمون رو بپوشونیم، کاری که بچه‌های ایرانی در فرانسه کردند آیا کار خوبیست؟ دخترا همه عکس ندا رو روی صورتشون بگذارند و پسرها عکس سهراب رو» اگر امکان داشته باشه این کار، جایی نباشه که در جنگ و گریز باشید، بسیار کار زیباییست و بسیار بسیار پیام قوی‌ای هم داره که ما همه ندا هستیم، همه سهراب هستیم؛ اگر امکان داشته باشه خیلی زیباست این کار.من عرضم رو تموم بکنم، برای همه‌تون آرزوی موفقیت بکنم. روز چهارشنبه تا غروب در هرکجای شهر که باشید، می‌تونید ادامه بدید و به دنیا نشون بدیم که ما یک روز تموم کنترل شهرها رو می‌تونیم در دستمون بگیریم، در اقصی نقاط شهر. خدا پشت و پناهتون، به امید پیروزی [انگشتانشون رو به شکل V گرفتند]

سه شنبه 13 امرداد 1388

2009-08-04T20:02:00.001+02:00

سلام

بامداد سه‌شنبه ۱۳ امرداد ۱۳۸۸و ۴ آگوست ۲۰۰۹ میلادی

اول بگم که جنبش یک کمی نونوار شده؛ هم این چیزی که خیلی‌ها گفته بودند تاریخ رو بنویسید و بگذارید، بالاخره انجام شد و هم با یک پروژکتور و پردهٔ قرضی، این امکان رو پیدا کردیم که در طول صحبت‌ها گاهی عکس‌هایی رو انتخاب کنیم و یا فیلم‌هایی رو نشون بدیم.

اما من چند تا نکته رو بگم تا بیام سر اصل حرف که آکسیون بزرگ فردا برای روز تحلیفه. مطلب اول که می‌خوام بگم این است که یک ایمیلی درست شده msazgara، این e رو نداره؛ نمی‌دونم کی درست کرده به جای ایمیل ما که سؤالی اگر دارید برای این فیلم‌ها می‌فرستید msazegara هست، اون [msazgara] نمی‌دونم ماله کیه؛ ممکنه کلک باشه. بنابراین حواستون باشه وقتی که سؤالی می‌خواهیید بفرستید روی این فیلم‌ها، به msazegara@gmail.com بفرستید و نه msazgara.

نکتهٔ دیگه اینکه امروز در سطح شهر تهران، همون‌جوری که صحبت شده بود حرکات پراکنده قرار بود که هرکس که امکان داره و توانش رو داره انجام بده. نسبتاً گزارش‌هایی که اومده، همه رو نگاه کردیم ما، حرکت‌های بسیار گسترده‌ای بود در خیلی نقاط تهران انجام شد و دیده شد که در بعضی شهرستان‌ها مثل رشت و انزلی هم گزارش رسیده بود که مقدار زیادی نیروی انتظامی بوده، نیروی سرکوب‌گر بوده و نشون می‌ده که اونها هم سعی می‌کنند شهرهای مختلف رو زیر نظر بگیرند، کنترل بکنند. در تهران یک اتفاق جالب این بود که گزارش‌هایی داشتیم که از سمت نازی‌آباد در جنوب شهر تهران هم حرکت‌هایی انجام شده و این نقیصه‌ای که ما کمی با جنوب شهر داشتیم رو خیلی بچه‌های جنوب شهر دارند سعی می‌کنند که پر بکنند و گسترهٔ جنبش رو در تمام سطح شهر تهران ممکن بکنند.

حالا به هرحال امروز یک مقداری هم سرکوب‌گرها گاهی بعضی جاها خشونت نشون می‌دادند، در فاصلهٔ عباس‌آباد تا میدون ونک، مرکز استقرار و توزیع نیروشون بود یا در پارک ساعی، لباس‌شخصی‌ها رو دوباره بسیج کرده بودند؛ اینها نکاتی بود که در بررسی امروزِ حرکت توی تهران دیده شد و این مراسم تنفیذِ یخ و سرد و واقعاً ورشکسته که شاید دو سوم آدم‌های خود جمهوری اسلامی توش نبودند و تلویزیون هم جرأت نکرد مستقیم پخش بکنه، این پاسخ مناسبی بود که مردم هم نشون دادند که به هیچ وجه قبول ندارند. توی اخبار دنیا هم منعکس شد این واکنشی که ما داشتیم. به‌خصوص الله‌اکبر شب و حرکاتی که باز از پاره‌ای محله‌ها گزارش شد که بعد از ساعت ده‌ونیم-یازده شده و اعتراضاتی که به عمل اومده. سطح شهر تهران و پاره‌ای شهرهای دیگه هم گزارش حرکت کندِ ترافیک، بوق زدن و V کردن انگشت و اینها هم گزارش شده که همهٔ اینها درواقع در این حدی که نارضایتی عمومی رو نشون بده خیلی خوب بوده.

اما بیاییم سر فردا که اصل صحبت ماست. فردا ۱۴ امرداد که روز تحلیف رئیس‌جمهور قلابی، آقای احمدی‌نژاد در مجلس هست؛ قرار بر این است که در تمام شهرستان‌ها، در تمام شهرستان‌ها از اصفهان و شیراز و مشهد و تبریز که بچه‌های خوب تبریز نوشتند که «ما هم حرکت‌های مختلفی کردیم، بعضی‌ها فکر نکنند که تبریز اگر یک کمی ساکت‌تر به نظر می‌رسیده، بی‌تفاوته! تبریز هم حرکت می‌کنه» اهواز و رشت و شهرهای مختلفی که اسم برای من نوشتند که نمی‌رسم الان همه رو اسم بیارم، قرار بر این است که در تمام شهرها روز ۱۴ امرداد ۹ صبح، صبح درواقع اطراف بازار، بازارِ اون شهرها تجمع انجام بشه و درواقع ما بازار رو بخواهیم که تعطیل بکنند بازاری‌ها و به تجمع ما بپیوندند و حرکتمون رو در واقع در اونجا بکنیم. شعارمون هم «یک مملکت، یک دولت، اما به رأی ملت» و ما یک رئیس‌جمهور قانونی می‌شناسیم، مهندس موسویه؛ او رو رئیس‌جمهور می‌دونیم، برای او سوگند می‌خوریم و رئیس‌جمهور قلابی رو قبول نداریم و از آقای مهندس موسوی هم می‌خواهیم که کابینه‌ش رو معرفی کنه که مردم با کابینهٔ واقعی حاضرند همکاری کنند و نه کابینهٔ قلابی آقای احمدی‌نژاد.

اما در تهران، قرار به میدون بهارستانه و اگر در اشغال باشه، میدان امام خمینی و اگر در اشغال سرکوب‌گرها باشه، بازار و اگر اونجا هم در اشغال باشه، پخش شدن در سطح شهر تهران، در تمام نقاط شهر تهران و شبیه کاری که پنجشنبه کردیم. عین همین موضوع در مورد سایر شهرها هم صدق می‌کنه؛ هروقت که دیدید که سرکوب‌گرها هستند، آمادهٔ درگیریند، می‌خوان خشونت بکنند، دستگیر بکنند، حمله بکنند، خدای نکرده تیراندازی بکنند و از ما تلفاتی بگیرند، باید به سرعت پخش بشیم، بریم در نقاط مختلف؛ چون نیرو ندارند نمی‌تونند کنترل کنند. بند آوردن خیابون با ترافیک هم یکی از واجباته که خطوط ارتباط سرکوب‌گرها رو بِبُریم، نتونند جابجا بشند؛ اون‌وقت دیگه محله‌های مختلف شهر مال ماست.

یکی برای من نوشته بود «ما در همون محلهٔ خودمون اگر حرکت بکنیم چه اشکالی داره؟» خیلی هم خوبه! هیچ اشکالی هم نداره. این رو باز هم تکرار می‌کنم، میدان بهارستان زندان باستیل نیست بخواهیم بریم فتحش بکنیم، درگیر بشیم؛ همین‌قدر که اونجا ناچار بشند لشکر بچینند و اشغال بکنند اطراف مجلسی رو که می‌خوان سوگند بخورند، نظامی‌ها باید اشغال کنند محافظت بکنند که مردم اونجا نباشند، این به لحاظ وجهه و چهره، اونها رو نشون خواهد داد. اگر خطری نداشت جمع می‌شیم، تظاهرات می‌کنیم؛ اما اگر خطری داشت پخش می‌شیم و در سطح شهر تهران فعالیتمون رو می‌کنیم. امروز در چندین میدون بود، در بیش از بیست میدون سی میدون یا محله‌های مختلف کارمون رو انجام خواهیم داد، در تهران و تمام شهرستان‌ها.

از اینجا حالا برگردم روی نکته‌ای که می‌خواستم بگم به عنوان یکی از پیروزی‌های جنبشمون. شما حتماً خاطرتون هست که قبلاً ما از این عکس‌ها که داشتیم، آدم‌های اینجوری که این یکی چون جلیقه تنشه به احتمال زیاد اسلحه هم داره؛ آدم‌های اینجوری رو که بودن می‌گفتیم شناساییشون بکنیم، برای اینکه اینها سرکوب‌گرهایی هستند که بچه‌ها رو سرکوب می‌کنند؛ بشناسیم، بریم سراغ خانواده‌هاشون،آدم‌هایی که، درواقع سرکوب‌گرانی که باید اینها رو بشناسیم، بریم سراغ خانواده‌هاشون، اینها تیپ‌هایی هستند که باید شناخت.

اتفاقی که افتاده این است که امروز در تهران دیده شد که یک عده از این آدم‌ها ماسک زدند؛ این کاملاً پیروزی ما رو نشون می‌ده، تاکتیک ما که اینها رو شروع کردیم به شناسایی؛ تو محله‌هاشون، توی خانواده‌هاشون، فامیل‌هاشون افشا کردیم؛ کارگر افتاده، خودشون رو دیگه از ترس با ماسک می‌پوشونند. البته اگر هرکدومشون تنها گیر بچه‌ها بیفتند، حتماً واجبه که ماسکشون رو بردارند، ازشون یک عکس بندازند اگر این امکان پیدا بشه. در غیر این‌صورت همین، این پیروزی جنبش رو نشون می‌ده و نشون می‌ده به ما که همین کار رو باید ادامه بدیم. این حرکت درستیست که فرماندهان سپاه، آدم‌های عضو بسیج، سرکوب‌گرها، همه رو باید شناسایی بکنیم و ادامه بدیم به افشاگری و توضیح موقعیتشون

یک سؤال دیگه رو هم جواب بدم. یکی از گروه‌های بچه‌های فعالی که بودند برای من پیغام گذاشته بودند که ما موتورسیکلت‌ها رو اگر بتونیم کنترل کنیم، دو نفری که روش سوارند، مثل سواره‌نظام می‌زنند، نمی‌گذارند هستهٔ تجمع شکل بگیره، درواقع پیاده‌نظامشون رو چون تعدادمون بیشتره می‌تونیم انجام بدیم. باز هم ما اینجا بحث کردیم، ساده ترین راه جلوگیری از حرکت موتورسیکلت‌ها، همون میخ‌های سه‌پریست که پنچرشون بکنیم. می‌شه توی کیسه فریزرهای سیاه هم ریخت چند تا شو که مستقیماً هم پخش [نشه] دیده نشه، برن روش. ولی یادتون هم باشه، از دوتا موتورسیکلت‌سوار احتمالاً نفر عقبی، هم گاز فلفل داره، هم اسلحه داره. بنابراین روش‌های دیگه ممکنه خطرناک باشه؛ بهترین کار پنچر کردنشونه تا هسته‌های تجمع بتونه شکل بگیره.

عرضم رو تموم بکنم؛ تا فردا شاد و پیروز و موفق باشید. به امید موفقیت! [انگشتانشون رو به شکل V گرفتند]

دوشنبه 12 مرداد

2009-08-03T21:29:00.002+02:00

سلام

بامداد دوشنبه ۱۲ امرداد ۱۳۸۸ و ۳ آگوست ۲۰۰۹ میلادی

چندتا سؤال رو سریع جواب بدم تا بریم سر اصل مطلبمون. سؤال اول یک کسی پرسیده «من پونزده تا ایمیل زدم، پیشنهاداتی کردم، نمی‌دونم می‌بینید یا نه؟» بله، حتماً همه رو می‌بینیم. بیش از دو هزار، سه هزار ایمیل روزانه، چند نفر بچه‌ها دارند کمک می‌کنند، همه رو نگاه می‌کنند، دسته‌بندی می‌کنیم؛ با اتاق فکری که اینجا درست کردیم مشورت می‌کنیم، پیشنهاداتتون رو مطمئناً نگاه می‌کنیم، به خودتون برمی‌گردونیم؛ ولی عذرخواهی می‌کنم از این که نمی‌تونیم به تک تک اونها جواب بدیم.

سؤال دوم این است که آیا Gmail، توی اون بخش گفتگوی Gmail، چت Gmail هم امنیتش بالاست؟ بله، به شرطی که Gmailتون رو https کرده باشید، به خصوص دو طرف اگر این کار رو کرده‌باشید. اون بخش گفتگو، به خصوص قسمت چتش Audio و صداش فوق‌العاده امنه. اون https کردن هم می‌روید به قسمت Settings کلیک که بکنید، روی General باید کلیک بکنید، بعد زیر Browser connection گزینهٔ Always use https رو هم که کلیک بکنید و Save بکنید، دیگه Gmailتون توی Google، اون Security Function توش فعال شده.

سؤال بعدی این است که «این اعترافات که پخش می‌شه، یک مقداری بعضی‌ها گیج شدند، چجوریه؟ چگونه‌ست؟» ببینید، آنچه که زندانی‌ها مادامی که در زندانند می‌گن، هیچ اعتباری نداره! برای اینکه مطمئناً براشون فضایی رو می‌سازند که اخبار واقعی ندارند، اخبار نادرست بهشون می‌دند، گاهی روزنامهٔ تقلبی چاپ کردند دادند، حداکثر فقط اگر روزنامه‌ای ببینند مثلاً کیهانه و اصلاً نمی‌دونند بیرون چه خبره. ای‌بسا فیلم تظاهرات میلیونی شما رو براشون بگذارن، بگن اینها مخالفین شمان دارن تظاهرات می‌کنند. اصلاً از این شور و حال چهل روز گذشته مطمئن باشید بی‌اطلاعند و صدها کار دیگه‌ای که با زندانی‌ها می‌کنند که حالا از حوصلهٔ بحث ما بیرونه؛ بنابراین مطلقاً ارزشی نداره.

دو تا اصل طلایی رو هم خدمتتون عرض کنم، هر کس به هر دلیلی در اینجور نظام‌ها پاش به زندان رسید، دو چیز رو یادتون نره؛ یک: مطلقاً به هیچ حرف بازجو، دادستان یا حتی نگهبان اعتماد نکنید. فرض رو بر این بگذارید که همه دروغ می‌گند. به‌خصوص نظام جمهوری اسلامی زندان‌هاش که واقعاً همه دروغ می‌گند. دو: اینکه وعدهٔ آزادی، شیرین‌ترین چیزیست که با زندانی معامله می‌کنند، به قول سولژنیتسین، اصل طلایی سولژنیتسین که می‌گه؛ لذا دندون این یکی رو بکشید که نتونند با این باهاتون معامله کنند و کلاه سرتون بگذارند. سایر شکنجه‌های جسمی و روحی که گاهی هم بزرگ جلوه می‌دند که وحشت ایجاد کنند، مطمئن باشید آدمیزاد قدرت تحمل و طاقت اون رو داره. تمام کسایی که با اعتقاد و ایمان برای هدفی رفتند، یادتون باشه که هیچ کس نمی‌تونه ببرونه شون ، استالین هم نمی‌تونست این کار رو بکنه؛ چه برسه اینهایی که نوچه‌های استالین هستند و شما می‌تونید که خودتون رو حفظ کنید. لذا یادتون هم باشه شما از اون بازجو هم باهوش‌ترید، هم هدفتون مقدس‌تره، هم آدم پاک‌تری هستید و هم مصمم‌تر هستید در هدفتون. بنابراین این دو اصل رو کسی رعایت بکنه، نگرانی از زندان نداشته باشید. دوستانی هم که الان در زندان هستند، قهرمانان ما هستند؛ صرف‌نظر از اینکه هرچی بگن. هر وقت آزاد شدند، می‌شه ازشون پرسید و مطمئن باشید تازه اون وقت می‌فهمند که بیرون چه خبرهایی بوده.

اما بیام سر بحث خودمون؛ امروز که دوشنبه‌ست، مراسم تنفیذ همون‌جوری که قبلاً هم عرض کردم از بیخ فاقد هرنوع مشروعیتیست؛ برای اینکه آیت‌الله منتظری صراحتاً اعلام کرده که این حکومت، حکومت جوره، ظلمه؛ حاکم درواقع پیشاپیش از عدالت ساقطه؛ بنابراین آقای خامنه‌ای «ذات نایافته از هستی ‌بخش / کی تواند که شود هستی‌بخش؟» خودش هیچ مشروعیتی به لحاظ شرعی نداره؛ بنابراین چیزی رو هم نداره که تنفیذ بکنه به یک عروسک دست‌نشونده‌ای مثل آقای احمدی‌نژاد. بنابراین تنفیذ چیزی نداره، الا اینکه امشب ما اگر مراسم بخواد از تلویزیون پخش شه، اخبار سراسری [ساعت] ۹ شب، داستان اتو کردنِ مراسم نباید یادمون بره؛ درنتیجه خاموشی برق تحمیل کنیم. الله‌اکبر اعتراض مهم و محکمیست که ما می‌تونیم بگیم. بچه‌هایی که در محلات می‌تونند بعد از الله‌اکبر، اونی که خودشون به شوخی می‌گن «رزم شبانه»، شعار نویسی و چرخش و شعاردادن‌های پراکنده و بوق زدن و ماشین و توی شهر چرخوندنِ سرکوب‌گرها؛ کار خوبیست که امشب می‌شه کرد.

اما اصل کار ما چهارشنبه‌ست که من برنامهٔ فردا رو هم به چهارشنبه اختصاص خواهم داد. البته دیگه چهارشنبه صبحِ زود دیره، برای اینکه [ساعت] ۹ صبحه مراسم. چهارشنبه [ساعت] ۹ صبح که قرار است سوگند خوردن در مجلس باشه، اولاً این است که ما واجبه در این روز اعلام بکنیم که مجلس اونجاست که ملت باشه و ملت یک‌صدا می‌گوید که رئیس‌جمهور منتخبش آقای موسویست و او رو رئیس‌جمهور می‌شناسه؛ ثانیاً اینکه آقای موسوی، ملت ازش درخواست می‌کنه کابینهٔ خودش رو داشته باشه و مردم با وزرای رئیس‌جمهور منتخبشون همکاری می‌کنند. چون ما از هفتهٔ آینده به آقای احمدی‌نژاد نشون خواهیم داد که امکان نداره بتونه به مملکتی که اکثریت مطلق مخالفشند، با زور و آدم‌کشی و دروغ و شکنجه بتونه که مسلط شه و وزارت‌خونه‌ها و دستگاه‌ها رو، ادارات رو به کار بکشه. در عوض ما با وزرایی که آقای موسوی خواهد داشت و رئیس‌جمهور منتخب ما هست همکاری خواهیم کرد. لذا چهارشنبه اصل مراسم اینه؛ در تهران میدون بهارستان در نظر گرفته شده [ساعت] ۹ صبح که گفته شده. بهتره کسانی که می‌تونند با مترو به‌خصوص برن زودتر اشغال کنند مجموعه رو و بقیهٔ مردم هم کمک کنند با ماشین‌هاشون ترافیک رو در تمام چهارراه‌های دورتر و اطراف بند بیارن که سرکوب‌گرها نتونند نیرو اعزام کنند، جابجا شن. اما اگر به هر دلیلی میدان در اشغال نظامی‌ها بود؛ شاید اونها از شب برن اونجا نظامی‌هاشون رو پیاده کنن، سرکوب‌گرهاشون رو؛ ما قصد فتح میدون بهارستان رو نداریم، نمی‌خواهیم هم اونجا زخمی، کشته، دستگیری هم بدیم؛ میدون امام خمینی آلترناتیو بعدیمونه، جایگزین بعدیمونه؛ اونجا اعلام می‌کنیم موسوی رئیس‌جمهور ماست و او رو می‌خواهیم که دولت تشکیل بده، با دولتش همکاری کنیم. اگر هم به هر دلیلی میدون امام خمینی هم اشغال بود، بازار پایین‌تر از اونجا میعادگاه ماست؛ اگر حتی اونجا هم اشغال بود ما در تمام سطح شهر، به سبکِ روز پنجشنبه که پاسخ دندون‌شکن ما بود به حکومت و فوق‌العاده عالی بود، در تمام سطح شهر با حرکت درآوردن ماشین‌ها، کند کردن ترافیک که به بچه‌های پیاده آزادی عمل می‌ده شعار بدن، در بیش از ده میدون، بیست میدون شهر که دیگه حالا خودتون انتخاب می‌کنید تظاهرات خواهیم گذاشت؛ سوگند رو برای رئیس‌جمهور منتخب خودمون می‌خونیم و شهر رو درواقع در کنترل خودمون درمیاریم.

ولی بازار قرار است که نه [فقط] در تهران، در تمام شهرستان‌ها روز چهارشنبه تعطیل بشه. بنابراین در تمام شهرستان‌ها هم، شهرهای بزرگ و شهرهای کوچک، میعاد بچه‌هایی که ‌می‌خوان سوگند برای رئیس‌جمهور منتخب آقای موسوی بخورند، محل‌های بازار، جلوی بازارهای شهرها خواهد بود و اگر به هر دلیلی در شهرها باز مواجه شدید با سرکوب و درگیری، تاکتیک پراکنده، برق‌آسا رو استفاده می‌کنید و همین کار رو انجام می‌دید. بنابراین چهارشنبه که روز تحلیفه، مهم این است که ما نشون بدیم که ما رئیس‌جمهور منتخب خودمون رو به رسمیت می‌شناسیم، دولت رو قبول نداریم. در تهران میدون بهارستان با جایگزینِ میدون امام خمینی و بازار و اگر نشد در تمام سطح شهر و تا شب در واقع شهر در اختیار ماست و در تمام شهرستان‌ها هم جلوی بازار هر شهر میعادگاه ماست. چون بازارها قراره است که تعطیل باشه به نشونهٔ اعتراض به دولت غیرقانونی و زورگو و کودتایی که آقای خامنه‌ای و پسرش می‌خوان به مردم تحمیل بکنند.

من نکتهٔ آخری هم که برام جالب بود این است که دیدم ایران‌سل هم که مال سپاهه، از ترسشون در واقع سه روز تعطیل کردند مبادا بچه‌ها باهم تماس بگیرند وحشتشون رو نشون می‌ده. اما هیچ مشکلی نداره؛ ما ده‌ها راه دیگهٔ ارتباطی داریم و تلفن‌های زمینی، ارتباطاتی که خودتون طراحی می‌کنید، می‌تونید مشکلتون رو حل کنید.تا فردای دیگه شاد و پیروز و موفق باشید؛ با آرزوی سلامتی همه‌تون. [انگشتانشون رو به شکل V گرفتند]

متن کامل پیاده شده یکشنبه 11 امرداد 88

2009-08-02T19:09:00.001+02:00

بامداد یکشنبه ۱۱ امرداد ۱۳۸۸ و ۲ آگوست ۲۰۰۹ میلادی

من ابتدا یک چندتا سؤال، تمام سؤالاتی که اومده رو دسته‌بندی کردیم؛ درواقع موضوع امروزمون به نوعی پاسخ دادن به شاید صدها سؤالیست که اومده. اول این رو بگم که یک کسی نوشته بود که «عمو محسن خوابی؟ چرا برنامهٔ این هفته رو نمی‌گین که روز تنفیذ و تحلیف و اینها مردم چیکار بکنند؟» من انکار نمی‌کنم که از این «عمو محسن» خیلی خوشم میاد؛ برای اینکه خودم رو عموی کوچیک همهٔ شما می‌دونم و کوچیک شما هستم و یکی دیگه هم نوشته بود که «دو محسنِ جنبش چرا چیزی نمی‌گین؟» من و آقای محسن مخملباف خیلی هم شادمانیم که شما ما رو لایق صدا کردن «دو محسن» می‌دونید. به هر حال این نکته، ما خواب نبودیم، واقعاً مشغول جمع‌آوری همهٔ حرف‌ها و بحث‌ها و اینهایی بودیم که من امروز بتونم خدمتتون بگم.

یک بخش سؤال‌ها این است که «این دادگاه چرا تشکیل شده؟» این دادگاه، دادگاهیست که درواقع اعترافات رو قبلاً گرفتند؛ ولی به قدری افتضاح بود که حتی وزارت اطلاعات حاضر نشد اون رو تأیید بکنه و معتقد بودند که این خیلی سسته و مردم رو بیشتر عصبانی می‌کنه. این اعترافات هم هیچ ارزشی نداره؛ برای اینکه مطمئن باشید زندانی‌ها رو در فضایی نگه داشتند که یک دونه از این تظاهرات و خروش شورانگیز مردم رو اصلاً نمی‌دونند و با اطلاعات نادرست، فشارهایی که بهشون می‌آرند، اونها هرچی بگن فاقد هر ارزشیست و ما باید، وظیفه‌مونه که امروز هم که برای تظاهرات می‌ریم، عکس‌هاشون رو ببریم و از اونها به عنوان قهرمان یاد کنیم. آقای ابطحی یا دیگران، مهم نیست در تلویزیون چی بگن! و این دادگاه یک مقدمه‌ای هم هست بر تحلیف؛ می‌خوان تند تند همه چیز رو بگن تموم شد و فکر می‌کنند که اگه بگن تنفیذ و تحلیف]تموم شد [و پای آقای رفسنجانی و موسوی و کروبی و خاتمی رو هم بکشند وسط، اونها رو هم بترسونند؛ تیتری که کیهانِ تهران امروز زده،] فکر می‌کنند[ موتور اونها هم از کار می‌افته؛ بعد دیگه مردم هم می‌نشینند سر جاشون. اصلاً درکی ندارند از اینکه عمق نارضایتی و اعتراض مردم چقدر بزرگه و چقدر گسترده‌ست و این موج را سرِ باز ایستادن نیست.

اما بیام سر اینکه امروز یک شنبه به دعوت خانوادهٔ زندانیان سیاسی، ساعت ۱۱ صبح جلوی دفتر آقای هاشمی شاهرودی، واقع در خیابان ولیعصر، تقاطع جامی و پاستور شرقی، اون چهارراه، دعوت کردند خانواده‌های زندانیان سیاسی که اجتماع دارند و از مردم خواستند که اونها رو تنها نگذارند. این اولین کاریست که امروز خواهش می‌کنم هرکسی که این صدا رو می‌شنوه و امکان داره به اونجا بره و خانوادهٔ این قهرمان‌های زندانی ما رو تنها نگذارند و کسانی هم که نمی‌تونند برن تظاهرات، با همون روشی که داشتیم، با ماشینشون برن خیابون‌های اطراف، ترافیک رو کند بکنند، بند بیارن، این خودش بهترین کمکه یا بوق بزنند یا حالا اگه بوق هم نمی‌زنند، همینقدر که مثل ونزوئلا که یک موقع کرده بودند کندتر از عادی برن یا دو تاشون هم خراب شند، وایستند، ترافیک بسته بشه، سرکوب‌گرها نمی‌تونند جابجا شند و بچه‌هایی که دارند تظاهرات می‌کنند راحتند.

این رو هم کاملاً خواهش می‌کنم حواستون باشه؛ اونجا برای اینکه نزدیک بیت رهبری، به دفتر رئیس‌جمهوری و شواری عالی قضایی، اونها همه در همون منطقه هست، پشت همون خیابون پاستوره، امکان اینکه از جلوترها ببندند خیابون‌ها رو و با دستور تیراندازی ایستاده باشند هست، بنابراین خواهش می‌کنم مراقبت از خودتون بکنید و اگر این کیفیت بود، از سمت شمال از پارک دانشجو تا میدون ولیعصر به بالا می‌تونه تظاهرات شه؛ پایین هم از میدون منیریه تا راه‌آهن می‌تونه باشه و همین‌طور هم خیابون‌های اطراف. ضمن اینکه در سطح شهر هم ما می‌تونیم تظاهرات پراکنده داشته باشیم، با روشی که ترافیک رو درواقع کند بکنیم و هر منطقه و هر محله می‌تونه مال ما بشه و تظاهرات پراکنده با همون کارهایی که پنجشنبه انجام شد و این خیلی خوب حاکمیتِ ما رو، کنترل شهر رو به دست ما نشون خواهد داد؛ همین هم در تمام شهرستان‌ها.

از سنندج پرسیده بودند ما چکار بکنیم؟ اگر این پیام من بهشون برسه، این است که در شهرستان‌ها هم اگر امکان داشته باشه، جلوی ادارات دادگستری به عنوان اعتراض به این نمایش‌های دادگاهی در تهران یا دادگاه‌های نمایشی و اگر امکان نداشته باشه، تظاهرات پراکنده در سطح شهر برای امروز یکشنبه. شب اون کاری که اسمش رو بچه‌ها همه گذاشتند اتو کردن و اون اینه که به شبکهٔ برق، وقتی اتو و وسایل پرمصرف رو سر ساعت پخش اخبار سراسری و خبر این دادگاه‌های نمایشی می‌خواد پخش بشه [ساعت] نه شب، اگر وسایل پرمصرف رو بزنیم به برق، درواقع باعث خواهد شد که مصرف در شبکه می‌ره بالا و شبکه لرزان می‌شه؛ نمی‌خواهیم کل کشور collapse بکنه بیفته که اونجوری دو سه روز ممکنه تمام نیروگاه‌ها بخوابه و توی این گرما اصلاً صلاح هم نیست، کار درستی هم الان نیست مردم رو به عذاب بندازیم. ولی اگر بلافاصله مصرف رو ببریم بالا، به دلیل اینکه برق اضافه‌ای ندارند وارد شبکه بکنند، ناچار می‌شند که یک جاهایی رو به موازات، خاموشی بدند و این همونیست که ما هم می‌خواهیم. هم به زحمت می‌افتند، می‌دونند از تلویزیونشون نمی‌تونند استفادهٔ راحت بکنند، به‌خصوص اگر در سطح کشور باشه و هم اینکه این کار باعث می‌شه که در اون بخش‌هایی که حداقل خاموشی رو می‌دن، منظور ما حاصل می‌شه و اون این است که عملاً درواقع گویی تلویزیون رو تحریم کردیم و هیچ‌کس نگاه نمی‌کنه؛ نمی‌تونند از این وسیله‌شون استفاده بکنند. لذا نکتهٔ دیگه این است که ساعت ده شب بعد از این، الله‌اکبر پاسخ خیلی خوبیست که روی بام‌ها می‌شه داد به این نمایشاتی که راه انداختند و شعارهای دیگه‌ای که داده می‌شه؛ این از یکشنبه.

دوشنبه ۱۲ امرداد، روز تنفیذ حکمه از طرف آقای خامنه‌ای به آقای احمدی‌نژاد. تنفیذ حکم از آقای خامنه‌ای، با توجه به اینکه آقای منتظری و روحانیون صاحب‌نام، آیت‌الله‌های عظمایی که اونها صاحب فتوا هستند و اونها صاحب رأی شرعی هستند، اونها فتوا دادند که حکومت آقای خامنه‌ای، حکومت جور و ظلمه و اصلاً فاقد وجاهت شرعیه؛ بنابراین اصلاً تنفیذ خودش از بیخ باطله. لذا هیچ احتیاج به کار زیادی نداره، الا اینکه روز اگر توانستید همین تظاهرات پراکنده در سطح شهر، بچه‌هایی که فعال هستند می‌تونند با استفاده از بند آوردن ترافیک، کارگر می‌افته. ولی شب کار خیلی خوبی که می‌شه کرد دوباره وقتی قراره تلویزیون پخش کنه، همون ساعت اخبار، اتو کردنِ خبر و [ساعت] ده هم الله‌اکبر. بعد از اون توی محله‌ها دوشنبه شب کار خوبی که بچه‌ها کردند این است که تظاهرات پراکندهٔ شبانه، خودشون به شوخی می‌گن «رزم شبانه»، ولی رزم بدون خشونت، در اقصی نقاط تهران می‌تونند راه بندازند، حرکت بکنند؛ باز از همون فرمول ترافیک استفاده بکنند، ماشین‌ها رو بیارند توی خیابون؛ یکی دو ساعت این کار رو بکنید، تمام سرکوب‌گرها رو دور شهر می‌چرخونه و اعتراضتون رو هم اعلام کردید.

اما می‌ریم روز چهارشنبه؛ روز چهارشنبه، روز تحلیف یا سوگند خوردن در مجلسه که اینجا در واقع تظاهرات بزرگمون خواهد بود. ما چهارشنبه ساعت نه صبح، محل اصلیمون رو می‌گذاریم میدون بهارستان که اطراف مجلسه. باید اونهایی که توی مجلس نشستند، وکلایی که می‌خوان شرکت کنند در این مراسم قلابیِ رئیس‌جمهور قلابیِ تحمیلی، باید بدونند که دیگه وکیل مردم نیستند. درهمهٔ شهرها خانواده‌هاشون، خودشون از طرف مردم زیر فشار قرار خواهند گرفت و بهشون اخطار خواهد شد و اون اطراف خیلی خوبه که وقتی توی مجلس می‌خوان سوگند بخورن، بدونند که بیرون از مجلس مردم هزاران نفر هستند. اگر مجدداً دیدید که امکان تجمع نیست، درگیری ممکنه پیش بیاد، از همین روش پراکنده بودن استفاده می‌کنید با استفاده از ترافیک. شب هم موقع پخش، همون اتو کردن و همون داستان الله‌اکبر گفتن و تظاهرات شبانه رو خواهیم داشت.

اما نکته‌ای که در تحلیف لازمه، اینست که باید اعلام کنیم مجلس اونجاست که ملتند، رئیس‌جمهور منتخب ملت آقای موسویه و یک مملکت، یک دولت، اما به رأی ملت. پنجشنبه شب هم حالا فردا شب توضیح می‌دم، چون شب نیمهٔ شعبانه می‌توانیم که از فضای اون شب استفاده بکنیم. عرضم رو همین‌جا تموم بکنم و تا فردا شما رو به خدای بزرگ می‌سپارم. شاد و پیروز باشید. [انگشتانشون رو به شکل V گرفتند]

خلاصه صحبت های دکتر سازگارا یکشنبه یازده مرداد -

2009-08-02T06:05:00.001+02:00

یکشنبه یازده امرداد
سوال شده که برنامه این هفته که روزهای تنفیذ و تحلیف است چیه ؟
ما مشغول جمع آوری حرف ها و بحث ها بودیم.
سوال دیگر درباره دادگاه :
به قدی افتضاح بود که حتی وزارت اطلاعات هم حاضر نشد تائید کنه و گفتند آنقدر سست بوده که مردم رو بیشتر عصبانی می کنه. این اعترافات هیچ ارزشی نداره چون زندانی ها در فضایی نگه داشته شده ا ند که هیچ خبری از تظاهرات مردم ندارند و هر حرفی بزنند فاقد ارزش است.
وظیفه ما شرکت در تظاهرات ِ امروز با عکس های آنهاست. آقای ابطحی و دیگران.
این دادگاه مقدمه تحلیف است که تند بگویند همه چیز تمام شد و فکر می کنند اگر بگویند تنفیذ و تحلیف شد و تمام شد و فکر می کنند که پای آقای رفسنجانی و موسوی و خاتمی و کروبی رو هم بنشونند سر جاشون دیگه مردم هم ساکت می شن می شینن. اصلا درکی ندارند از اینکه عمق نارضایتی و اعتراض مردم چقدر گسترده ست و این موج را سر باز ایستادن نیست.

اما درباره امروز یکشنبه : به دعوت خانواده های زندانیان سیاسی ساعت یازده صبح جلوی دفتر آقای شاهرودی واقع در خیابان ولی عصر ، تقاطع جامی و پاستور شرقی ، اون چهار راه ، خانواده های زندانیان سیاسی دعوت کرده اند که اجتماع دارند و از مردم خواسته اند که آنها را تنها نگذارند. این کاریست که خواهش می کنم امروز هر کسی این صدا رو می شنود و ا مکان دارند به اونجا بره و خانواده های قهرمانان زندانی ما رو تنها نگذارند. آنها که نمی توانند بروند هم به هر طریقی که می توانند خیابان ها را بند بیاورند و راه سرکوبگر ها را دچار اشکال کنند.
اونجا نزدیک بیت رهبری و دفتر رئیس جمهوری و شورای عالی قضایی همه در همان منطقه هست، امکان اینکه از جلو تر ها ببندند خیابان ها را و دستور تیراندازی هم داشته باشند هست، بنا بر این از خودتون مراقبت کنید و اگر اینطور بود، از سمت شمال از پارک دانشجو تا میدان ولیعصر به بالا و پایین هم از میدان منیریه تا راه آهن می تونه تظاهرات باشه. ضمن اینکه در سطح شهر هم می تونیم تظاهرات پراکنده داشته باشیم. مثل کار هایی که پنجشنبه انجام شد.
همین کار هم در تمام شهرستان ها . اگر این پیام به شهرستان ها هم برسد جلوی ادارات دادگستری اعتراض به دادگاه ها نمایشی و تظاهرات پراکنده.
شب اطو کردن سر ساعت پخش اخبار سراسری. اگر مصرف بره بالا چون برق اضافه ندارند ناچارند جاهایی را خاموشی بدهند و به زحمت بیافتند چون دیگر از تلویزیونشون نمی تونن اینطور استفاده ها رو بکنند. و منظور ما حاصل میشه و عملا تلویزیون تحریم میشه.
ساعت ده شب ، الله اکبر هم پاسخ خوبیست به این نمایشاتی که دارند می دن
دوشنبه : روز تنفیذ حکم از طرف آقای خامنه ای. این تنفیذ با توجه به اینکه روحانیون صاحب نام و صاحب فتوا گفته ا ند این حکومت، حکومت جور است و فاقد وجاهت شرعی است ، تنفیذ خودش باطله و نیاز به کار زیادی نداره مگر اینکه اگر شد همین تظاهرات پراکنده رو برگزار کنید. ولی شب سر پخش اخبار اطو و ساعت ده الله اکبر و بعد از اون توی محله ها تظاهرات پراکنده شبانه در تمام نقاط تهران در حد یکی دو ساعت که سرکوبگر ها رو دور شهر بچرخونیم. و ا عتراضمون رو هم اعلام می کنیم
چهارشنبه :
سوگند خوردن در مجلس ، تظاهرات بزرگ ما خواهد بود. ما چهارشنبه ساعت 9 صبح محل اصلی مون رو میگذاریم میدان بهارستان که اطراف مجلسه. باید اونهایی که در مجلس هستند، و می خواهند در این مراسم قلابی رئیس جمهور تحمیلی شرکت کنند، باید بدانند که دیگر وکیل مردم نیستند. در تمام شهر ها از طرف مردم زیر فشار قرار خواهند گرفت و بهشون اخطار داده خواهد شد.
اگر مجددا دیدید امکان درگیری وجودداره از روش پراکنده بودن استفاده می کنیم. شب هم جریان اطو ساعت 9 و الله اکبر ساعت 10 و تظاهرات شبانه رو اجرا کنیم.
اما نکته ای که در تحلیف لازمه اینست که اعلام کنیم "مجلس جائیست که ملت هست" و "رئیس جمهور منتخب ما آقای موسویه" و " یک مملکت یک دولت / اما به رای ملت"
پنجشنبه شب هم چون شب نیمه شعبانه می توانیم از فضای آنشب استفاده کنیم که فردا شب توضیح میدم.
عرضم را تمام می کنم تا فردا شاد و پیروز باشید.

شنبه 10 مرداد- قسمت دوم

2009-08-01T20:43:00.002+02:00

سلام

بازهم همون بامداد شنبه ۱۰ امرداد ۱۳۸۸ و ۱ آگوست ۲۰۰۹ میلادی

من عذرخواهی بکنم از دوستانی که این صحبت‌ها رو پیاده می‌کنند که امروز داره در دو قسمت می‌شه و کار اونها زیاد می‌شه؛ ولی بارمون با یک ده دقیقه بار نشد و ناچاریم که این دومی رو هم صحبت کنیم. قبل از اینکه بقیهٔ بحث تظاهرات رو انجام بدم، این رو بگم که خیلی سؤالات اومده که در این هفته‌ای که در پیشه، اگر دیگه کودتاچی‌ها نترسند و برنامه رو عوض نکنند، دوشنبه تنفیذ حکم آقای احمدی‌نژاده، چهارشنبه تحلیفه، یعنی سوگند خوردن در مجلس و جمعه هم نیمهٔ شعبانه که جشن و چراغونیه و شَبِش هم طبیعتاً مردم توی خیابون‌ها هستند. بنابراین برای این سه تا نکته چه برنامه‌ای داشته باشیم، امروز انشاءالله نهایی می‌شه و من در برنامهٔ فردا خدمتتون عرض خواهم کرد. سعی هم می‌کنم بلکه خودم رو به یکی از برنامه‌های صدای آمریکا هم برسونم، شاید بتونم از اونجا هم بهتر خدمتتون صحبت بکنم. مجموعهٔ پیشنهاداتی که اومده داره بررسی می‌شه و انشاءالله نهایی خواهد شد.

اما نکتهٔ دیگه این است که من قول داده بودم که اون ارزیابی سی روزه که باید الان اسمش رو بگذارم ارزیابی چهل روزه از این جنبش رو، مجموع کارهایی که تا الان کردیم، قرار بوده بکنیم تاکتیک‌های ما، تاکتیک‌های حکومت و کارها و پیشنهاداتی که از این به بعد داریم رو، همه رو یکجا بیارم در دو یا سه برنامهٔ جداگانه بدم؛ متأسفانه به دلیل این کارهای روزمره و کارهایی که داشتیم، عقب افتاده؛ امیدوارم در چند روز آینده نهاییش کنم و اون رو هم بتونم خدمتتون بدم.

این رو می‌گم برای اینکه بعضی‌ها هم سؤال کردند که خوب، حالا ما این هفته هم کارهامون رو کردیم، اومدیم احمدی‌نژاد تحلیفش هم انجام شد و اومد گفت من رئیس‌جمهورم، بعدش چیکار کنیم؟ بعدش خیلی کارها داریم بکنیم؛ همین الان هم آقای احمدی‌نژاد مدعیه که رئیس‌جمهوره و مهم این است که اولاً ما او رو به رسمیت نمی‌شناسیم و تا پایین کشیدن کودتاچی‌ها از پا نمی‌نشینیم و حق ملت رو پس می‌گیریم، رأی مردم رو پس می‌گیریم و می‌ریم کودتاچی‌ها رو هم محاکمه می‌کنیم؛ اما برای اینکه به اون برسیم باید که یک سری فعالیت‌هایی بکنیم که لیست کاملش رو من سعی می‌کنم در بیارم و خیلی کارهای دیگه هم باید بکنیم، تا انشاءالله بتونیم که به پیروزی برسیم.

برگردیم به تظاهرات؛ حرف این بود که روز پنجشنبه عظمت و بزرگی ئی که در سطح کشور اتفاق افتاد، بسیار بالا بود. بگذریم از حرف‌های خنک و بی‌مزهٔ امثال کیهان و تلویزیون ایران و نمی‌دونم اینهایی که «چندصد نفر، چند هزار نفر بودند!» آبروی خودشون رو می‌برند؛ وگرنه در یک محلهٔ تهران، فرض کنید فقط یوسف‌آباد فیلم‌هاش که اومده، مجموع جمعیتی که در اقصی نقاط هستند و بچه‌ها هر کاری دلشون خواسته کردند، به مراتب بیشتر از چند هزار نفره؛ یا فقط توی خیابون مطهری در تهران، جمعیتِ چند هزار نفری هست و اقصی نقاط تهران؛ و واقعاً اون یک میلیون نفر با مجموع مردمی که اومدند توی خیابون، «به دَمی یا دِرمی یا قدمی یا قلمی» هر کس به اندازهٔ توانش کمک کرد به حرکت روز پنجشنبه، واقعاً اغراق نیست اگر بگیم چند میلیون نفر در سطح کشور کمک کردند و این حادثهٔ بزرگ اتفاق افتاد.

این تاکتیک بسیار مؤثر بود که هم از شب‌بودن استفاده شد هم کمک کردند مردم با ماشین‌ها، خیابون‌ها بند اومد، ترافیک سنگینی شد، سرکوب‌گرها نتونستند جابجا شند. هم اینکه این پراکندگی، هر کس در محله‌ای که حتی شاید بهتر می‌شناخت خیلی‌ها بودند تونست که اینطور خوب کار بکنه. بنابراین ما این تاکتیک رو، تظاهرات به سبک ایرانی رو [که] برامون کار کرده، در فعالیت‌های بعدی هم نباید از دست بدیم.

نکتهٔ مهم این است که این کمیته‌هایی که شکل گرفته و در این تظاهرات هم فعالین خیلی خوب خودشون رو حفظ کردند، اگرچه مجموع گزارش‌ها نشون می‌ده شاید تا هفتاد هشتاد نفر در تمام سطح کشور، ما دستگیری داشتیم؛ ولی خوشبختانه از فعالین و دست‌اندرکاران کمتر گزارش رسیده که دستگیری داشتیم؛ داریم یک گزارش‌هایی ولی در مقابل چند میلیون آدمی که کار کردند خیلی خوب بوده و خوشبختانه تا اینجا من گزارشی رو نگرفتم که کسی کشته شده باشه و خیلی خوب تونستیم حفاظت بکنیم از خودمون.

این نکته که تا الان هروقت اومدیم عمودی ارتباط گرفتیم، اومدیم توی خیابون و با حکومت حرف زدیم؛ ارتباطات افقی خیلی مهمه، یکی از سه روش گسترش جنبش ما مسئلهٔ گسترده کردنش در اقشار مختلف، در گروه‌های مختلف و این فعالین ارتباط داشتنشون با همه، فعالینی که الان خیلی زیاد داریم. من نگاه می‌کردم، می‌دیدم جنبش در صربستان علیه میلوسویچ، اون سازمان دانشجویی آتپور روز اول فقط یازده نفر بودند؛ ولی وقتی خوب حرکت کردند، به فاصلهٔ کوتاهی یک ملت باهاشون حرکت کرد و اون دیکتاتور رو کشیدن پایین. الان ما شاید فقط یازده هزار گروه مختلف داشته باشیم در سطح تهران و شهرهای مختلف که اگر خوب حرکت بکنیم، نیروی خیلی بزرگیه. ما جاهایی که در سطح شهر الان ارتباطات افقی لازمه، اون روشی که در نوار قبلی صحبت کردیم، گروه‌های ده بیست نفره که خوب همدیگر رو بشناسند، وقتی در یک جای شهر تنها می‌شند، نیروی سرکوب‌گر نیست، نفوذی نیست، وقتِ خیلی خوبیست که باهمدیگه ارتباط بگیرند، هم رو بشناسند، ارتباطات افقی برقرار شه. سلسله اعصاب هر جنبشی ارتباطاته! ارتباطات اگر خوب برقرار بشه، سرعت می‌ده به جنبش. البته جایی هم هست که سرکوب‌گرها از همون جا هم به هر جنبشی صدمه می‌زنند. بنابراین حفاظت از ارتباطات هم خیلی واجبه.

من دیدم بیشترین وسیله‌ای که استفاده می‌شه، تلفن‌های ایران‌سله که با یک کپی شناسنامه می‌شه خرید و کار کرد. این وسیلهٔ خوبیست؛ ولی موبایل مشکلات خودش رو داره، هزینه‌ش هم بالاست. اگر جاهایی به اینترنت دسترسی هست، امکان برقراری تماس اینترنتی هست، سایت skype (اسکایپ) فوق‌العاده امنه؛ در ایران ممکنه فیلتر باشه، می‌تونید با فیلترشکن بهش برید و دانلودش بکنید. پروتکل امنیتی که این سایت داره بالاست، به‌خصوص برای Audio (صدا) و حرف زدن از همهٔ زمینه‌های دیگرش هم امن‌تره؛ تقریباً نزدیک به صفره امکان [اینکه] کسی بشکوندش. بنابراین می‌تونید skype رو دانلود کنید و از طریق اینترنت، حداقل فعالین، هر یک آدم مسئولی با آدم مسئول جای دیگه، در شهرستان دیگری یا در همون تهران ارتباط بگیرند، راحت با هم حرف بزنند. همین‌طور هم هست Gmail (جی‌مِیل)، ایمیلی که در Google (گوگِل) شما می‌سازید؛ Yahoo (یاهو) خیلی امن نیست، شکوندن یاهو سخت نیست؛ ولی Gmail هم فوق‌العاده امنه، به‌خصوص اگر اون Security Feature (ویژگی امنیتیش) رو فعال کنید. باید به قسمت Settings برید، از اونجا که کلیک بکنید قسمت General و از اونجا اونوقت میایید اون Always use https رو باید فعال بکنید. الان به طور معمول ایمیل شما [آدرسش] http هست؛ ولی وقتی از این مسیر برید، https که اون Sش Security و امنیته فعال بکنید، این ایمیل هم فوق‌العاده امنه. برای احتیاط بیشتر می‌تونید یا یک اسمی باشه که اون دوستِ شما هم می‌دونه، اسم خودتون نباشه؛ همین‌طور هم توی skype، [یک] ID (شناسه) داشته باشید که اسم خودتون نباشه، ولی دوستتون می‌دونه؛ این هم وسیله‌ایست که سرعت ارتباط شما رو با هم بالا می‌بره، تاکتیک‌پذیریِ مجموعهٔ جنبش رو افزایش می‌ده. من خواهشم این است که کار بکنید روش؛ هر سؤالی دارید بپرسید، دوباره براتون مطرح بکنیم. چون ما این ارتباطات رو برای بخش‌های بعدی جنبش احتیاج داریم و فعالیت‌هایی که در پیشه.

من عرضم رو همینجا با دوتا خبر تموم بکنم: یکی تأثیر همین حرکت پنجشنبه که به همهٔ دنیا سرایت کرد، به طور قطع دوتا خبریست که به نظر من کاملاً متأثر از این بوده. یکی اینکه دیروز در سنای امریکا تحریم بنزین برای ایران تصویب شد؛ حالا جزئیاتش رو در خبرها خواهند گفت. یکی هم اینکه یکی از اون شرکت‌هایی که ما در ایران تحریمش کردیم و مؤثر بوده، به دست و پا افتاده؛ اومده تماس گرفته که من چیکار بکنم که دست از سرم بردارید و از تحریم ملت ایران بیام بیرون!؟ حالا جزئیاتش رو بعداً خدمتتون عرض می‌کنم. عرضم رو همینجا تموم بکنم، تا فردا شاد و پیروز و موفق باشید. [انگشتانشون رو به شکل V گرفتند]

ده مرداد - قسمت اول

2009-08-01T19:34:00.002+02:00

(قسمت اول)

سلام

بامداد شنبه ۱۰ امرداد سال ۱۳۸۸ و ۱ آگوست ۲۰۰۹ میلادی

روز گذشته تقریباً تمام وقت من و خیلی بچه‌های دیگه‌ای هم که کار می‌کردیم، به مرور تمام فیلم‌هایی که رسیده [و] هنوز هم ادامه داره، از واقعهٔ بزرگ روز پنجشنبه گذشت و گزارش‌هایی که برای ما فرستاده بودید.

من ابتدا این نکته رو بگم، مقالهٔ خیلی خوبی آقای دکتر رامین احمدی داره تحت عنوان «کارزار مبارزات بی‌خشونت» که اون تو، ایشون توضیح داده که چگونه می‌تونید گزارش تهیه کنید و از یک آکسیون مبارزاتی که بوده، چه نکاتی رو خوبه ببینید و گزارش بدید. من سعی می‌کنم لینک این مقاله رو هم روی سایت خودمون بگذارم(*)، از طریق googlegroup هم بفرستم براتون؛ ولی خودتون هم می‌تونید زیر اسم ایشون، مثلاً از توی گویا نیوز gooya.com پیداش بکنید. به هر حال این گزارش‌ها خیلی هم مهمه، گزارش‌هایی که هر کس از هر شهری داره؛

وقتی ما همهٔ اینها رو گذاشتیم کنار همدیگه در سطح کشور، تازه پی بردیم به عظمت اتفاقی که روز پنجشنبه در سراسر ایران افتاد. خیلی شهرها از قلم افتاد؛ مثلاً فرض کنید الان توی ذهن من ارومیه هستش که تازه گزارش‌هاش رسیده و تظاهراتیست که در اونجا بوده و در تهران به قول روزنامهٔ «واشنگتن پست» که نوشته بود دیروز بیش از سه ساعت، تمام شهر در کنترل مردم بود و وقتی مردم تازه رفتند خونه‌هاشون، پلیس دوباره کنترل شهر رو به دست گرفت. حرکت بزرگی که حالا که می‌گذاریمش کنار هم نگاهش می‌کنیم، چندین نکته‌ست که من فکر می‌کنم خوبه با همدیگه مرور کنیم. نکات خیلی زیاد و ریز و درشت داره، ولی باید همه رو نگاه کنیم.

نکتهٔ اول این است که نشون داده می‌شه در هر جایی، وقتی تظاهرات می‌خواد شکل بگیره، اون هستهٔ تظاهرات خیلی مهمه؛ اون هستهٔ اولی که ممکنه بیست نفر، چهل نفر باشند، در محلی که اعلام شده و کاری رو شروع می‌کنند، بلافاصله دورشون مردم دیگه میان جمع می‌شند و اضافه می‌شند. به همین دلیل هم نیروهای سرکوب‌گر سعی می‌کنند هسته‌های اولیه شکل نگیره، سرکوب می‌کنند.

نکتهٔ دیگه این است که ما ایرانی‌ها که معروفیم که خیلی وقت‌شناس نیستیم، دیر میاییم و خیلی‌ها تعلل می‌کنیم در رفتن به این کارها، این یک مقداری باعث دردسره؛ برای اینکه اون هسته‌های بچه‌های فعالی که میان هستهٔ اولیه تظاهرات رو شکل بدند، مثلاً سر ساعت شش میان، اما بقیه یکی می‌خواد هفت بیاد، یکی می‌خواد هشت بیاد، اونهایی که اول اومدند حتی گاهی در خطر می‌افتند؛ گاهی نطفهٔ اون تظاهرات شکل نمی‌گیره، مثل سلولی که دورش به سرعت مردم جمع می‌شند. بنابراین یک مقداری هم وقت‌شناسی اینجا لازمه برای اینکه یک تظاهرات بزرگی شکل بگیره.

نکتهٔ دیگه‌ای که دیده می‌شه در مجموع اینها و گزارش‌هایی که رسیده، این است که خیلی جاها بچه‌ها کمیته‌های محلی و منطقه‌ای تشکیل دادند که بسیار کار واجب و درستیست. من بعداً به این بیشتر خواهم پرداخت و این کمیته‌ها همدیگر رو می‌شناسند، به‌خصوص وقتی بچه‌محلند یا بچه‌های هم‌دانشگاهیند یا هم‌مدرسه‌ایند که سابقه دارند با هم، خیلی راندمانشون بالاتر می‌ره و امکان نفوذی توشون کمتر می‌شه. بعد گاهی یک حلقه دارند به هستهٔ دیگه‌ای که در محل دیگه‌ست یا در دانشکدهٔ دیگه‌ست یا در بخش دیگهٔ دانشکده‌شونه و چون اون دوتا آدم در دوتا کمیته، در دو تا حلقه، همدیگر رو می‌شناسند، هر دو حلقه می‌تونند به هم اعتماد کنند؛ اینطوری امکان نفوذِ نفوذی‌های هم کم می‌شه.

همینجا این سؤالی رو که قبلاً وعده کرده بودم و روش ما کار هم کردیم، سعی کردیم تجربهٔ کشورهای دیگه، به‌خصوص در انقلاب رُز در اوکراین اتفاق افتاده بود که روس‌ها می‌اومدند آدم وارد گروه می‌کردند، شناسایی کنند، بگیرند؛ رفتیم سعی کردیم همه رو مطالعه کنیم، ببینیم چه راه‌حل‌هایی داشتند. بهترین راه‌حل همینیست که بچه‌ها در ایران هم دارند می‌کنند؛ دسته‌های کوچک ده نفره، بیست نفره که همدیگر رو بشناسند، اون دسته به هم اعتماد داشته باشه، حداکثر یک آدمِ شناس در دستهٔ دیگه داشته باشند که اونوقت هر دو دسته به هم اعتماد می‌کنند و اگر نفوذی واردشون بشه، هم به سرعت می‌شناسند، هم می‌تونند از اطرافش پراکنده شند؛ هم برعکس، کاری که مثلاً در اوکراین می‌کردند این بود که باهاش عکس می‌گرفتند، اون آدم نفوذی رو وادار می‌کردند شعارهای تند بده و به این ترتیب اون رو در یک جریانی قرار می‌دادند که هم شناسایی می‌شد، هم حرفهایی زده بود که ازش عکس و فیلم و اینها داشتند. به هر حال هر دو کار رو هم می‌شه کرد؛ اگر گروه همدیگر رو بشناسه و نفوذی رو بتونه اونوقت به این ترتیب تشخیص بده. ولی نکتهٔ به هرحال این هسته‌هایی که روز پنجشنبه دیده شدکه شکل گرفته بود، از روی گزارش‌ها هم ما در آوردیم، بسیار مؤثر واقع شده در اینکه در اقصی نقاط تهران و شهرهایی مثل اصفهان یا شیراز یا جاهای دیگه تظاهرات راه بیفته و شکل بگیره.

نکتهٔ ریز دیگه‌ای که دیده می‌شد این بود که پلیس خیلی جاها تصمیمش بر این بوده که بزنه و چون می‌دونید حتی کشتن ممکنه گاهی تأثیر زدن رو نداشته باشه؛ برای اینکه زدن، تحقیرآمیزه شما رو ممکنه ناامید کنه، برنجونه، بترسونه؛ در حالی که ممکنه اگر تیری بخوره، کسی کشته شه، بقیهٔ مردم تشجیع بشند و شدیدتر مبارزه کنند. بنابراین کاملاً دیده می‌شد که هدفشون زدن و کتک زدن و متفرق کردنه و متأسفانه از مجموع گزارش‌ها دیده می‌شه که اینها خیلی اصرار دارند توی سر بچه‌ها بزنند؛ یا ناشیند و نمی‌دونند یا دستور سازمانیشونه توی سر بزنند که اونوقت خدای نکرده خسارت‌های بزرگ داره؛ ممکنه که خونریزی‌های مغزی بده و آسیب بزنه. بنابراین اگر نزدیک شدید و پلیسی می‌خواست بزنه، چاره‌ای نداشتید، حتماً و حتماً از سرتون محافظت کنید. ولو به قیمت شکستن دستتون تموم بشه، سعی کنید از سرتون محافظت کنید و اون دستورالعمل عمومی رو هم یادتون نره؛ به محض اینکه یکی از جمع جدا افتاد، بقیه باید بیان به کمکش، با پلیس همین که حرف بزنند، صحبت کنند، دورش رو بگیرند، مشغولش کنند، اون یک نفر می‌تونه از دست پلیس نجات پیدا کنه و حتی‌المقدور از دسته نباید کسی جدا بیفته. ولی به هر حال نکته‌ای که باز دیده می‌شد، اینه که از سرتون محافظت کنید؛ برای اینکه ظاهراً به نظر می‌رسه این آقایون دستورشونه عرض کردم یا ناشی‌گریشونه، سعی می‌کنند توی سر بزنند.

نکتهٔ دیگه این است که این تاکتیک مبارزات ایرانی، که عرض کردم معروف شده به مبارزات به سبک ایرانی، روز پنجشنبه در شهر تهران دیده شد که بسیار بسیار خوب کار کرد. یعنی این که مردم اومدند توی خیابون، اولاً از خونه اومدند بیرون به‌خصوص بعد از تاریکی هوا؛ الان از محله‌های مختلف تهران که گزارش‌ها رسیده، من واقعاً وقتی همه رو می‌گذارم کنار هم، فیلم‌هایی که از نقاط مختلف رسیده می‌گذارم کنار هم، می‌بینم که حرفی رو که دیروز زدیم اغراق نیست اگر بگیم در تهران بالای میلیون نفر اومدند و در تمام سطح شهر پراکنده بودند. این تاکتیک که ماشین‌ها هم اومدند، خیلی مردم با آوردن ماشینشون کمک کردند، بوق زدند، V نشون دادند، ترافیک رو بند آوردند؛ جابجایی نیروهای سرکوب‌گر فوق‌العاده دشوار بوده و غیر از اون، چون پراکنده شد کمیته‌های بچه‌های فعالین در سطح شهر، اصلاً معلوم شد که امکان سرکوب ندارند. ضمن اینکه گزارش‌هایی که از شهرستان‌ها داریم، مثلاً از اصفهان، نشون می‌ده که نیروهای تعلیم‌دیدهٔ ورزیده همه تهرانند، اون حرفی که قبلاً هم می‌زدیم. بنابراین شهرستان‌ها وقتی حرکت بکنند، اونها آزادی عمل بیشتر دارند یا فشار از روی دوش تهران کم می‌شه. من بنابراین نکته‌ام این است که این فعالیت ما در سطح شهر تهران، نشون داد که تاکتیک تظاهرات به سبک ایرانی خیلی خیلی خوب کار می‌کنه؛.

عرضم رو همنیجا تموم بکنم. این حرف رو ادامه‌ش رو در نوار بعدی بگم. برای اینکه مهمه و نمی‌تونیم برای فردا بگذاریمش؛ چون ده دقیقه سقفمون هست، همینجا تموم می‌کنم، بلافاصله نوار بعدی رو ضبط می‌کنیم. شاد و موفق و پیروز باشید.

[انگشتانشون رو به شکل V گرفتند](*)

جمعه 9 مرداد

2009-08-01T17:26:00.000+02:00

سلام

بامداد جمعه ۹ امرداد ۱۳۸۸ ۳۱ جولای ۲۰۰۹ میلادی

خسته نباشید، دست شما درد نکنه،دیروز بسیار بسیار عالی بوددیروز در واقع ما تونستیم مزد هماهنگی خوبمون رو بگیریم،ابتدا رهبران جنبش رسما از حکومت درخواست کردند که در محل مصلی تجمع باشه و وقتی اونها اجازه ندادند روشن معلوم شد که حاضر نیستند حتی برگزاری چهلم شهدا را تحمل کنند، بعد رهبران جنبش با زیرکی مخصوصا اعلام کردند که میرن بهشت زهرا سرخاک ، هیچ کار دیگه ای نمی کنند، هیچ لغو، هیچ کاری نمی کنند به مصلی کاری ندارند ودر نتیجه مسئولیتی متوجه شون نیست اما تونستند که در یک محل عمومی ظاهر بشند ومردم ببیننشون و ده ها هزار نفر از چهل هزار نفر نوشته شده تا بعضی خبرگزاری ها هم تا دویست هزار نفر هم گفتند که در بهشت زهرا حضور پیدا کردند و این حضور و این تجمع نکته مثبتی بود که ما باید هر از چند گاهی نشون بدیم که رهبران جنبشمون رو نمی تونند حبس بکنند و حصر بکنند. اما بنده و آقای مخملباف که مامور بودیم ، مسئول بودیم که مطرح بکنیم که مراسم در سطح شهر هست در سطح شهرهای ایران هست مسئولیت گردن ماست هیچ کس هم نمی تونه به کسانی که در داخل هستند بگه که اونها دعوت کردند به تظاهرات یا توی خیابابون اومدن، فعلا هم که دستشون به بنده و آقای مخملباف نمی رسه، به این ترتیب توانستیم در سطح شهر تهران و بسیاری شهرهای کشور تجمع خودمون و حضور خودمون رو تحمیل بکنیم و اعلام بکنیم. نکته بسیار بسیار مثبت این بود که فعالین جنبش، خبرهایی که ما داشتیم این بود که کمین کرده بودند که در جایی مثل بهشت زهرا یا اگر دستشون می رسید مثلا اگرهجوم می بردند ملت به مصلی در جایی مثل مصلی که بتونند گیر بندازند فعالین رو دستگیر بکنند. این یکی از اصول این مبارزات که فعالین جنبش باید از خودشون محافظت بکنند، بچه هایی که زحمت می کشند باید قدر خودشونو بدونند و یکی از اصول کار اونها این است که کمین می کنند یک جایی که بشه دو طرفشو بست، اطرافشو بست بریزند و دستگیر می کنند بعد غربال می کنند وفعالین را می گیرند و به این ترتیب ضربه می زنند به جنبش. خوشبختانه پیروزی بزرگ دیگه ما این بود که تا اینجایی که به ما گزارش داده رسیده از فعالین جنبش دستگیری نداشتیم در هیچ کجا و با زرنگی تونستند که بچه های فعال خودشونو رو حفظ بکنند و وارد جاهایی نشند که احتمال دستگیریشون بوده. نکته خوب دیگه این بود که البته اگر می شد جمعیت در تمام در تهران در تمام خیابان ولی عصر از شمال تا جنوب صف آرایی می کرد و شمع روشن می کرد یعنی یک کمی حکومت ، عقب اگر نشسته بود ما می تونستیم یک منظره زیبای میلیونی داشته باشیم. اما آفرین به بچه های فعالی که بلافاصله وقتی که دیدند که پلیس درگیر می شه و می خواد که نگذاره که تجمع بزرگ شکل بگیره تاکتیک های مبارزات بی خشونت را رعایت کردند ، پخش شدند تو سطح شهر، به اقصی نقاط شهر رفتند و فیلم هاش الان اومده از اقصی نقاط شهر دسته های پراکنده شعار دادند بعضی جاهای شهر هر چی که دلشون خواسته گفتند هیچ کس نبود پاپی شون بشه در بعضی نقاط مثلا مثل خیابان آپادانا یا بعضی جاهای دیگه هم گزارش شده که شمع رو مردم پشت پنجره ها روی هره پشت پنجره ها روشن کردند و به این ترتیب مثل آتش بزرگی که با اشتباه حکومت سعی کرد که اون آتش رو خاموش کنه، توس سرش بزنه، جرقه هاش پخش شد در تمام شهرتهران. خبرگزاریها برآوردشون اینه که چهار برابر پنج برابر لااقل جمعیتی که در بهشت زهرا بوده هشتصد هزار نفر یک میلیون نفر در سطح شهر تهران پراکنده بودند. بررسی های هم که ما کردیم این است که شب که شده مردم بیشتر اومدند بنابراین به راحتی می تونیم بگیم که بالای میلیون نفر دیروز پنج شنبه برای بزرگداشت شهدای جنبش در سطح شهر تهران مجددا به تمام خیابان های تهران اومدند و در واقع تاکتیک تمرین شده ما تظاهرات ایرانیست، تظاهرات به سبک ایرانی که خبرگزاری ها اسم گذاشتند و اون این است که به محض اینکه می بینیم سرکوبگرا می خوان سرکوب بکنند پخش می شیم مثل امواج دریا به همه جا می ریم دسته های پخش شده و نشون هم داده که اونها دیگه امکان مقابله و رودررویی ندارند. پیروزی بزرگ دیروز این هستش که من شخصا بسیار بسیاربسیار خوشحالم و تبریک عرض می کنم به همگان مسئله حرکت کردن خیلی شهرها بود که برای اولین بار در سراسر کشور ما گزارش هایی که داریم عکس هایی که داریم از شیراز از اصفهان به خصوص ، از اهواز که گویا درگیری هم شده که من خواهش می کنم گزارش هاشو دوستانی که بودند بدند که دقیق بررسی کنیم ببینیم که چرا درگیری شده و ظاهرا بعضی خبرهاست که سی نفر دستگیر شده اند و بتونیم جبران بکنیم جلوگیری بکنیم که دیگه اینجور دستگیری هارو نداشته باشیم از سنندج و رشت به خصوص و خیلی شهرهای دیگه که گزراش هایی رسیده که به تدریج که مهیا بشه می تونیم ارائه کنیم. پیروزی بزرگ دیگه که من دوست دارم خدمتتان گزارش بدم این است که مجددا روز پنج شنبه ایران به سطح اخبار دنیا اومد. بلافاصله خبرگزاری های بزرگ، تلویزیون های بزرگ دنیا، فیلم هایی رو که شما مرتبا روی یوتیوب می گذاشتید پخش کردند ایران اومد خبر اول دنیا، بعضی جاها خبر دوم ولی در اکثر جاها اومد خبر اول و این تبلیغاتی رو که پاره ای از طرفداران حکومت در خبرگزاری های دنیا کرده بودند که این جنبش فقط تو تهران، اونم مثلا تازه شمال شهر تهران فقط و طرفداران احمدی نژاد همه تو شهرستان ها هستند و تو جنوب شهر هستند این تظاهرات دیروز این رو خنثی کرد. با اومدن ، با ردیف شدن اسامی شهرها ی مختلف ایران مشهد مثلا با تاکتیک های جا به جا شدن بسیار خوب اطراف پارک ملت کار کرده بودند و بچه های مشهد به میون اومده بودند این اسامی که ردیف شد در دنیا و فیلم هاش هم اومد به دنیا نشون داد که این جنبش مخصوص تهران نیست و به همه شهرها سرایت کرده این جنبش مخصوص یک ناحیه تهران نیست و به همه تهران رفته و به نظر من واکنشش را همین امروز من دارم می بینم شروع کرد به اومدن از وزارت خارجه کشورها محکوم کردن ایرانو و این مانوری را که رهبران جنبش کرده بودند که ما کاملا صلح آمیز ببینید می خواهیم اجازه بگیریم نمی زارند می خواهیم سر قبر بریم گاز اشک آور می زنند دستگیر می کنند کتک می زنند مردم میان تو خیابون می خوان شمع روشن کنند حمله می کنند اجازه نمی دند این تاثیرشو در دنیا گذاشته و لحن تمام وزارت خارجه ها هم از این جنس که مردم صلح دوست و مردم آرام و مراسم غیر خشونت آمیزشان رو حکومت خواسته سرکوب بکنه و تحمل نکرده به هر حال دست همه شما رو به گرمی می فشارم، تشکر می کنم ، دست همه رو می بوسم و واقعا از صمیم قلب خوشحالم مجموعه کار بسیار خوب انجام شد اصل اساسی این است که ما هر چقدر خسارتمونو در میدون عمل کمتر کنیم شانس مشارکت عموم مردم افزایش پیدا می کنه از هر کسی به اندازه مقدوراتش باید توقع داشت اگر کسی فقط بوق می زنه در تونل رسالت باید او را هم استقبال کرد همان جور که عرض کردم از اونها می شه بعدا می شه سرباز گیری بیشتر کرد. علی قدر مراتبهم هرکه به اندازه مرتبت و وسع خودش دیروز مشارکت کرد.من به هر حال بیشتر از این صحبتم رو ادامه نمی دم فکر کردم این یک بررسی عمومی خدمت شما ارائه بکنم خوبه تا از برنامه فردا در واقع بریم سر نحوه ادامه مقاومت و خیلی تاکتیک ها یی که کار داریم و باید تمرین بکنیم از روی ارتباطات و سایر مسائلی که وعده کردیم و اون ارزیابی که داشتیم . شاد و موفق و پیروزباشید.[انگشتانشون رو به شکل V گرفتند]

متن پیاده شده روز یکشنبه ۴ مرداد ۱۳۸۸

2009-07-27T12:03:00.003+02:00

سلام

بامداد یکشنبه ۴ امرداد ۱۳۸۸ و ۲۶ جولای ۲۰۰۹ میلادی

من چند تا نکته رو باسرعت خدمتتون عرض کنم. نکتهٔ اول اینکه «بررسی سی روزه»، ارزیابی عملکرد سی روز گذشته‌مون، در واقع دوره‌ای که مبارزهٔ بی‌خشونت رو طی کردیم، به نظر می‌رسه که در این ده دقیقه‌های روزانه‌مون قابل پیگیری نیست؛ برای اینکه اینقدر مسائل جاری و روزانه و مهم اتفاق می‌افته که ما ناچاریم که این ده دقیقهٔ روزانه رو به مسائل روزانه و سؤالات و تاکتیک‌هایی که هر روز مورد نیازه اختصاص بدیم. بنابراین اونچه که من تحت عنوان ارزیابی سی روزه تنظیم کردم، به شکل مقالهٔ جداگانه‌ای درمیارم و طی دو یا سه فیلم ده دقیقه‌ای، جداگانه اون رو تصویری هم خواهم کرد و به صورت فوق‌العاده و سوا از این ده دقیقه‌ای های روزانه، فردا یا پس‌فردا خدمتون ارائه خواهم کرد. بنابراین می‌پردازیم به مسائل روز.

نکتهٔ دوم اینکه ختم یکی از شهدای جنبش، محسن روح‌الامینی، امروز یکشنبه از ساعت چهار تا شش بعدازظهر در مسجد بلال حبشی، جنب صداوسیما بالاتر از پارک ملت، خیابون ولیعصر برگزار می‌شه. به همین دلیل چند نکته‌ست که پشت هم باید عرض کنم:

یک، به همهٔ ما واجبه که برای تسلیت گفتن و همدردی با والدین و بازماندگان این شهید جنبشمون در این مراسم شرکت کنیم. من هم به سهم خودم تسلیت عرض می‌کنم خدمت والدین و تمام دوستان و بازماندگان این شهید گرانقدر جنبشمون.

دوم، این مراسم چون مجوزدار و رسمی هست، طبق اصل کلی که داریم، همهٔ ما باید در اون شرکت بکنیم و این مراسم رو سبز بکنیم.

سوم، مادران داغدار سایر شهدای گرانقدرِ ما هم در این مراسم با عکس فرزندانشون شرکت خواهند کرد. بنابراین شرکت در این مراسم، ابراز تسلیت و همدردی به مادران عزیز سایر شهدای جنبش هم هست.

چهارم اینکه ما در این مراسم، باید با کمال متانت و آرامش شرکت بکنیم و یک پارچه یا دستبند یا دستمال یا هدبند سبز یا هرچیزی که به هرحال خودتون تشخیص می‌دین، باید همراهمون باشه که اگر درگیری شد، اگر ناچار شدیم بین جمعیت بریم، به راحتی بتونیم کنار بگذاریم، در جیبمون بگذاریم و بریم؛ ولی در طی مراسم بتونیم با بستن یا پوشیدن اون پارچه‌ای که همراه داریم به راحتی سبز بودن شرکت‌کنندگان رو نشون بدیم.

نکتهٔ دیگه اینکه کسانی که در داخل مسجد می‌رند، باید طمأنینه و آرامش رو حفظ بکنند و مراسم مسجد رو دنبال بکنند؛ مگر اون جاهایی که امکان باشه که مطالبه یا شعاری رو با آرامش تموم مطرح بکنیم. اما کسانی که بیرون مسجد در خیابون قرار می‌گیرند، می‌توانند شعارها و خواسته‌هایی رو مطرح بکنند که در رأس اونها این است که ما اجازه می‌خواهیم برای تمام شهدامون، در مساجد مراسم بزرگداشت برگزار بکنیم.

نکتهٔ آخری اینکه [امروز] فرصت خوبی هم هست که تمام کسانی که شرکت می‌کنند، به همهٔ رهگذران، به همهٔ افراد، به همدیگه یادآوری و توصیه بکنند که روز پنجشنبه، مراسم چهلم و بزرگداشت تمام شهدای جنبش در تهران و تمام شهرهای کشور برگزار می‌شه و بعد از نثار گل در خیابان‌ها و محل شهادت این عزیزان و تکریم به خانواده‌های اونها، هنگام غروب آفتاب، ما در سراسر کشور مراسم شمع روشن‌کردن خواهیم داشت.

ضمناً مراسم امروز مسجد بلال از ساعت چهار تا شش که همهٔ ما باید شرکت بکنیم، عکس و فیلم هم فراموش نشه و من خواهشم این است که بخشی از دوستان، حتماً حتماً در جاهای مناسبی خودشون رو قرار بدند که بتونند عکس و فیلم مناسب تهیه بکنند، به دور از احتمالاً درگیری‌ها یا تنش‌های احتمالی که ممکنه که در طی مراسم باشه.

اما نکتهٔ سومی که می‌خواستم عرض بکنم، یک مرور کوتاهیه بر اونچه که دیروز در میدون ونک اتفاق افتاد. این حرکت، حرکتی که در میدون ونک اتفاق افتاد و منجر به پاره‌ای درگیری‌ها و دستگیری چند تن از فعالین شد، چندتا نکته رو به ما گوشزد می‌کنه. اول اینکه نفس اعتراض، کار خوبیست و به حکومت هم اخطار داد و اعلام کرد که نمی‌تواند مراسم تحلیف و سوگند خوردن برای رئیس‌جمهورِ قلابی، یعنی آقای احمدی‌نژاد، برگزار کنه؛ کما اینکه تا الان هم چند بار عقب انداختند و مشکلشون این است که حتی از داخل حکومت هم به سختی آدم‌هایی رو پیدا می‌کنند که در مراسم تنفیذ حکم یا تحلیف حضور داشته باشند، چه برسه به این که می‌دانند که هر روزی که تحلیف و سوگند خوردن رئیس‌جمهور قلابی و با اعداد غیرواقعی بخواد اعلام بشه، ما در سطح خیابون‌ها اعتراض خودمون رو خواهیم کرد و سوگند برای رئیس‌جمهور واقعی ملت به جا خواهیم آورد. بنابراین نفس حرکت دیروز میدون ونک به عنوان یک هشدار، خوب بوده.

اما یادمون باشه وقتی ما جمعیتمون مثل پنجشنبه‌ای که در پیشه زیاده و میلیونیه، حضور داریم، باهم هستیم و می‌دونیم که سرگوب‌گرها نمی‌تونند آسیبی بهمون بزنند. اما وقتی جمعیتمون کمه، اصل بر این است که ما باید اونها رو فرسایش بدیم؛ نه اینکه اونها ما رو فرسایش بدند. تظاهرات پراکنده در سطح شهرها از مهم‌ترین آکسیون‌های فرسایشیه؛ به شرط اینکه ما دستگیری نداشته باشیم، زخمی نداشته باشیم، کشته نداشته باشیم و اونها رو دور شهر بچرخونیم. بنابراین در میدون ونک وقتی که دیدیم تعدادمون کمه، کمتر از سرکوب‌گرهاست، با توجه به اینکه اونها قبلاً نیروهاشون هم در میدون ولیعصر و میدون انقلاب هم تقسیم شده بودند، بهتر این می‌بود که اونجا درگیر نمی‌شدیم؛ به خصوص اینکه سرکوبگر ها تدارک هم کرده بودند، تعدادی رو به شکل بچه‌های جنبش درآورده بودند که بفرستند توی صف بچه‌های جنبش که شناسایی کنند و یا پشت صفوف بچه‌ها ایستاده بودند. باید که اونجا هیچ عملیاتی نمی‌شد، هیچ تظاهراتی نمی‌شد و فوراً می‌رفتیم. وقتی با تلفن هم می‌فهمیدیم که دو تا مرکز دیگهٔ ما در اشغال سرکوبگرهاست، می‌رفتیم در جای چهارم، پونصد متر بالاتر جلوی صداوسیما به شکل برق‌آسا پنج دقیقه، ده دقیقه شعارمون رو می‌دادیم، اعتراضمون رو می‌کردیم، فیلم و عکسمون رو هم می‌گرفتیم و پراکنده می‌شدیم؛ یا می‌رفتیم میدون تجریش، چند کیلومتر بالاتر، اونجا تجمع می‌کردیم. ولا صد نفر هستیم، بهتره که تقسیم بشیم به سه تا دستهٔ سی نفری، در سه جای دیگه فوراً جمع شید، پنج دقیقه، شش دقیقه، برق‌آسا شعارمون رو بدیم، فیلم و عکسمون رو بگیریم و پراکنده شیم؛ تا اینکه فکر کنیم که می‌ریرم درگیر می‌شیم. چون این درگیر شدن، هم از ما فرسایش ایجاد می‌کنه، هم به سرکوب‌گرها این امکان رو می‌ده که فکر کنند که پیروز شدند، یکجا تونستند که مستقر شند و بمونند. در حالی که وقتی پخش بشیم، بریم جاهای دیگه، اونها ناچار شند جابجا شند، اونوقت خسته و فرسوده می‌شند.

نکتهٔ دیگه اینکه من باید از جانب خودم و آقای مخلمباف تشکر بکنم از اینکه اسامی مشخصات و آدرس شهدا و مفقودین داره به ما می‌رسه؛ تعدادی رسیده و بقیه‌هم امیدوارم که به تدریج برسه تا خدمتتون اعلام بکنم. نکتهٔ آخری که می‌خوام بگم: من اخبار زیادی دریافت می‌کنم، از کارخانجات، از اداره‌ها، که مدیران میانی و حتی گاهی مدیران ارشد، درواقع عملاً با جنبش دارند همکاری می‌کنند و اعتصاب ایتالیایی دارند می‌کنند، تصمیم نمی‌گیرند، کاری رو انجام نمی‌دند، کار رو معوق گذاشتند یا در رویهٔ مثلاً کنترل کیفیت سختگیری‌هایی کردند که کار خوابیده و این موج وایستوندن اقتصاد کشور شدید پیش رفته؛ که باید بگم نتیجه‌ش این شده که آمار نشون می‌ده که کل اقتصاد ایران، الان با کاهش و سقوط در تولید ناخالص ملی همراهه و علامت و اخطار خوبی به کودتاچی‌هاست که نمی‌توانند به یک ملت، با زور حکومت کنند.

تا فردای دیگه پیروز و شاد و سرافراز باشید [انگشتانشون رو به شکل V گرفتند]

شنبه سه مرداد

2009-07-25T18:14:00.002+02:00

سلام

بامداد شنبه ۳ امرداد ۱۳۸۸ و ۲۵ جولای ۲۰۰۹ میلادی

یکی دوتا خبر رو سریع بگم و بیاییم سر بحث خودمون. خبر اول اینکه این داستان تحلیف، ظاهراً حکومت مشکلی که پیدا کرده این است که نمی‌تونه آدم‌هایی رو بیاره در مراسم تنفیذِ حکم که آقای خامنه‌ایه، مجلسم تعطیله و با این کارهای آقای احمدی نژاد که آقای رحیم مشایی رو معاون گذاشته مشکل پیدا کرده و مهمتر از همهٔ اینها از واکنش مردم هم می‌ترسه و این چیزی که الان دائماً مطرحه که هر وقت تحلیف باشه مردم جمع خواهند شد و اونجا اعلام می‌کنند که «مجلس اونجاییست که ملت باشه» و «مهندس موسوی رئیس‌جمهور منتخب مردمه»، حسابی اونها رو به تب و تاب انداخته که هم زمان تحلیف رو مخفی می‌کنند، هم تعویق می‌اندازند؛ هنوز هم نمی‌گند قطعاً چه روزی تحلیف خواهند داشت.

به هرحال به نظر من کاری که ما داریم می‌کنیم و واکنشی که داریم نشون می‌دیم، چه روز شنبه امروز، مراسم داشته باشیم میدون ونک و البته با اون احتیاطات و جاهای جایگزین و چه نداشته باشیم، این جا داره همیشه و اخطاریست به حکومت که بدونه به این سادگی نمی‌تونه برای آقای احمدی‌نژاد تنفیذ حکم و بعد هم سوگند خوردن در مجلس بگذاره و بعد ایشون رو بخواد به عنوان رئیس‌جمهور معرفی بکنه. لذا خواهش من این است که به هوش باشید و به گوش باشید؛ اگر هم توانش هست که آکسیونی بگذاریم، همین امروز به شرطی که درگیری نباشه، هیچ ضرری نداره؛ می‌تونیم داشته باشیم و اخطار کنیم بگیم «ده دفعهٔ دیگه هم اگر لازم باشه ما از این جور مراسم خواهیم گذاشت» و حضور خودمون رو اعلام می‌کنیم.

نکتهٔ دوم این است که کمیتهٔ مادران عزادار غیر از سه پارک لاله، اندیشه و گفتگو، پارک ملت رو هم اضافه کرده؛ بنابراین هر روز از ساعت هفت تا هشت بعدازظهر، چهار پارک در تهران فعلاً اعلام شده و خواهششون این است که که در شهرستان‌ها هم به کمک مادران عزادار بیان و مراسم مشابهی از ساعت هفت تا هشت غروب در پارک‌ها باشه و با همون شرط گل و اگر هم تونستند شمع روشن کردن و به این ترتیب حضور خودشون رو اعلام کردن. این رو هم بگم که حسب معمول اگر ما جایی بتونیم مراسمی برای یکی از شهدای جنبش داشته باشیم، چون نمی‌گذارند که مراسم رسمی در مساجد و اماکن عمومی باشه، اگر بتونیم مراسمی برای شهدای جنبش داشته باشیم، هر نوع، در هر کجایی باشه، همه باید که بریم و شرکت بکنیم؛ چرا که جاییست که اتحاد و حضورمون رو نشون می‌دیم.

اما بعد از این دو خبر من بیام سر بحث اصلیمون که اسمش رو گذاشتم «ارزیابی سی روزه»؛ برای اینکه در این سی روز، جنبش نوپای ما که به دنیا اومده و داره رشد می‌کنه و بارور می‌شه، بسیار واجبه که یه نگاهی به گذشته بکنیم؛ ببینیم چه کارهایی کردیم؛ حکومت کودتا چه کارهایی کرد، ما در مقابلش چه تاکتیک‌هایی اتخاذ کردیم؛ یک ارزیابی عمومی داشته باشیم و چه راه‌های جدیدی پیش رومونه؟ چرا که همونجوری که قبلاً بحث کردیم، در این مرحله احتیاجه که جنبش، هم به لحاظ جغرافیایی توسعه پیدا کنه، هم به لحاظ سربازگیری و اقشار مختلف مردم و هم به لحاظ آکسیون‌های جدید و ابتکاری. در هر سه بعد باید جنبش بتونه رشد بکنه و بارورتر و نیرومندتر بشه.

این رو هم یادآوری بکنم که ضمن اینکه همه در حال فعالیت هستیم، ولی باید بتونیم نیرومون رو هم تقسیم کنیم و مبارزه اگر بیش از چند هفته، چند ماه طول بکشه، بتونیم که بکشیم مبارزه رو و برسونیم انشاءالله به اونجایی که کودتاچی‌ها رو بیاریم پایین و محاکمه‌شون بکنیم و رأی مردم رو پس بگیریم؛ این شعار مرحله ای جنبش رو جلو ببریم.

اما در ارزیابی، اجازه بدید که من ابتدا بگم اون سه سرفصلی که استراتژی ما بر اون بنا شده، یعنی سرفصل اول آکسیون‌هایی که یکپارچگی و مقاومت مردم رو تقویت می‌کنه؛ دائماً باید از این آکسیون‌ها داشته باشیم. تمام مردم رو هرچه بیشتر یکپارچگی و مقاومتشون رو تقویت کنیم. سرفصل دوم آکسیون‌هایی که کودتاچی‌ها رو فرسایش می‌ده، اونها رو فرسوده می‌کنه، توشون شکاف می‌اندازه. سرفصل سوم آکسیون‌هاییست که کودتاچی‌ها رو، حکومت کودتا رو فلج می‌کنه و می‌ره نهایتاً اونجایی که کشور رو حکومت‌ناپذیر می‌کنه، وای می‌ایستونه و اون وقت دستشون به عنوان تسلیم می‌ره بالا. بنابراین براساس این سه سرفصل، کارهایی رو که کردیم بررسی می‌کنیم. سرفصل اول اون آکسیون‌هاییست که یکپارچگی و مقاومت مردم رو تشدید می‌کنه و تقویت می‌کنه؛ در رأسش که همون شب اول شروع شد، الله‌اکبر گفتن روی پشت‌بوم بوده که دیشب صحبتش رو کردیم که ممکنه پایین بره، ممکنه بالا بیاد؛ ممکنه کم شه، ممکنه زیاد شه؛ ولی تداومش مهمه. ابزاریست که دستمونه و هروقت که یک مناسبتی پیدا بشه، می‌شه به سرعت قوی‌ترش کرد و وسعت پیدا کنه. همونجور هم که عرض کردم در هر محله و منطقه‌ای حتماً باید یکی دوتا خانوار که فعال‌تر هستند، وظیفهٔ خودشون بدونند، بیاند و شروع بکنند؛ برای اینکه دیگران هم تشویق بشند.

آکسیون دومی که در خدمت تقویت یکپارچگی و اتحاد ما ومقاومت بوده، حضورهای میلیونی در خیابون‌ها بوده. خوشبختانه باید گفت نسبت به مثلاً انقلاب اسلامی که در کل شاید یازده تا آکسیون بزرگ میلیونی داشت، این جنبش سبزِ موجود ما، تا همین الان پنج تا حضور میلیونی در خیابون داشته و این خیلی موفقیته. هربار که ما میلیونی در خیابون‌ها میاییم، هم قدرتمون رو به رخ می‌کشیم، هم مردم از همدیگه نیرو می‌گیرند، هم دشمن رو ضعیف میکنیم و دیدید پشت هر حضور میلیونی، اونها شروع می‌کنند به ریزش کردن؛ آدم‌های فرصت‌طلبشون شل‌تر می‌شند، میاند توی حرف‌هاشون وسط‌تر می‌شند، دفاعشون رو از کودتاچی‌ها کم‌رنگ‌تر می‌کنند و هم اینکه دنیا محکمتر پشت ما می‌ایسته و کلاهش رو به احترام برمی‌داره و می‌فهمه که با یک ملت طرفه و دنیا هم برای اینکه بخواد یک وقت به کودتاچی‌ها نزدیک شه، تجدیدنظر می‌کنه.

الان آکسیون میلیونی که پیش رومون هست، بعد از نمازجمعه هفتهٔ قبلی، آکسیون شب جمعه‌ایست که در پیشه؛ این پنجشنبه برای چهلم شهدامون که در تهران و تمام شهرها قراره که بیاییم توی خیابون و گل بگذاریم جای شهدا، به منزل شهدا ابتدا سر بزنیم. اونهایی که می‌خوان، سر خاک شهدا برند؛ ولی بعد بیاییم گل بگذاریم جاشون که حالا محل‌های دقیقش اعلام خواهد شد و بعد هم بمونیم توی خیابون‌ها و شمع روشن کنیم. اگر این آکسیون، درست و میلیونی در تهران و تمام شهرها انجام شه، مطمئن باشید که یک قدمِ محکم دیگه رفتیم جلو.

کارهای دیگه‌ای هم کردیم برای حفظ و تقویت یکپارچگی عموم و اون این بوده که سعی کردیم همه به هم سفارش بکنیم که با هرعقیده و گرایش و مرامی که داریم، می‌ایستیم، می‌گذاریم کنار عقایدمون رو الان و پشت شعار محوری یه جنبش می‌ایستیم که ابطال انتخاباته و رئیس‌جمهوریِ موسوی و پایین کشیدن کودتاچی‌ها و محاکمهٔ اونهاست. این هم خوشبختانه تا اینجا خیلی خوب انجام شده.

حالا، در این سرفصل اول یک کارهایی هم حکومت کودتا کرده که اون هم می‌مونه برای جلسهٔ بعدی که بررسی کنیم و ببینیم ما چه واکنشی در مقابلشون کردیم، چقدر موفق بودیم چقد ضعیف بودیم.

عرضم رو اینجا تموم می‌کنم؛ ادامهٔ بررسی رو می‌گذارم برای فردا و احتمالاً دو یا سه تا جلسه‌ای که ممکنه پشت هم ضبط بکنیم و فردا یا حداکثر پس‌فردا به خدمتتون ارائه بکنیم. عرضم تمومه؛ شاد و موفق و پیروز باشید. [انگشتانشون رو به شکل V گرفتند]

جمعه 2 مرداد

2009-07-24T18:44:00.002+02:00

سلام

بامداد جمعه ۲ مرداد ۱۳۸۸، برابر با ۲۴ جولای ۲۰۰۹ میلادی

چند تا نکته رو سریع خدمتتون عرض کنم.نکتهٔ اول اینکه در مورد الله‌اکبرِ روی پشت بوم گفته‌اند که گاهی ضعیف‌تر می‌شه، گاهی قوی‌تر می‌شه؛ گاهی در بعضی محله‌ها بیشتره، گاهی در بعضی محله‌ها کمتره و این سؤال مطرح شده که چیکار باید کرد؟ من ابتدا بگم که این سنت که سی سال پیش در زمان انقلاب اسلامی هم شکل گرفت و مطرح بود، اون دوره هم گاهی شب‌ها ضعیف‌تر می شد، گاهی قوی‌تر؛ در بعضی جاها بهتر بود، در بعضی جاها ضعیف‌تر؛ این اصلاً مهم نیست! مهم این است که یک چنین امکانی برای همه باشه، یک چنین سنتی هست. وقتی که هر شب باشه، اونوقت به مناسبتی که پیش میاد، مردم ابزاری دارند که می‌تونند رأی و نظر خودشون را با الله‌اکبر گفتنِ اون شب در پشت بوم اعلام بکنند. مثلاً اگر تحلیف برای آقای احمدی‌نژاد در پیشه، اون شبش همه این ابزار رو دارند؛ بنابراین می‌تونند مخالفت خودشون رو راحت سر پشت بوم با الله‌اکبر ابراز بکنند.

اما اینکه چطور می‌شه بهترش کرد، ارتباط گرفت؟ احتیاج به کمیتهٔ خاص و کار خاصی نداره. تجربه و مطالعه نشون داده که در هر محله‌ای، هر منطقه‌ای، یک یا دو تا خانوار به خصوص بچه‌های جوانی که مسائل رو دقیق‌تر دنبال می‌کنند اگر خودشون رو ملزم بدونند که پنج دقیقه به ده برند شروع کنند به الله‌اکبر گفتن، خانواده‌های دیگه که یا حالا یادشون رفته یا سرگرمند یا ممکنه یه خورده خوابشون میاد یا هرچیز دیگه تشویق می‌شند و میاند و به سرعت گسترش پیدا می‌کنه. بنابراین نکته راجع به الله‌اکبر دوچیز است: یکی اینکه سنت خوبیست که میشه نگهش داشت؛ باید نگهش داشت هرشب ازهمون ده تا ده و نیم حالا یک ربعش، بیست دقیقه‌ش هم باشه کافیه سر بزنگاه‌ها خیلی به درد می‌خوره، برای ابراز نظر ملت؛ دوم اینکه برای تداوم و حفظش بهتره در هر کوچه و هر محله، یک یا دو خانواری باشند که به طور جد دنبالش بکنند، دیگران رو تشویق می‌کنند که بیاند و تجربه نشون داده با این روش به سرعت گسترش پیدا می‌کنه. البته بعضی‌ها پرسیدند که «اگه ما یه وقت چیز دیگه هم قاطیش بگیم، شعاری بدیم یا بوقی بزنیم، کاری بکنیم، اشکالی نداره؟» به نظر من نه! مهم این است که شما حضورتون رو روی پشت بوم ابراز می‌کنید؛ چند تا الله‌اکبر هم که می‌گید این تأکید رو دارید که خدا بزرگ‌تر از هر مستبد و دیکتاتوریست. حالا دیگه باقیش هر چیز دیگه‌ای هم بخواهید بگید، طبیعیست که به سلیقه و روش خودتون بستگی داره.

مطلب دیگه اینکه این ایمیل makhmalbafsazegara@gmail.com اعلام شده برای گرفتن آدرس شهدا و مفقودین که اگر اسم، اسم پدر، محل شهادت، زمان شهادت یا زمان مفقود شدن یاجایی که اون شهید به خاک سپرده شده، به اضافهٔ آدرس منزل اون شهید یا مفقود؛ اینها اطلاعاتیست که مورد نیازه. برای اینکه فرض کنید پنجشنبهٔ آینده که مردم می‌خوان توی خیابون‌ها برند، گل بزارند جای شهادت شهدا، دم منزل اونها برند و دلجویی بکنند، سرسلامتی بدند، این اطلاعات مورد نیازه. من خواهشم این است که اطلاعات تکراری که توی اینترنت هستش، دوباره برای این ایمیل نفرستید؛ برای اینکه اونها رو خود ما هم از توی اینترنت می‌تونیم ببینیم. بلکه دوست، آشنا یا نزدیکانی از این خانواده‌های عزیز، اگر زحمت بکشند و این اطلاعات رو دقیق بدند، اون به درد می‌خوره و مطمئن هم باشند که هیچ مشکلی هم برای اون خانوادهٔ محترم شهید یا مفقود به لحاظ امنیتی نیست؛ برای اینکه خیلی ساده شما دارید اسم و فامیل و مشخصات و آدرس رو می‌دید، کسی هم نمی‌تونه کاری بکنه.

نکتهٔ دیگه اینکه راجع به مراسم تحلیف که از ترس ملت تا به حال چند بار عقب انداختند و مخفی هم می‌کنند چه روزیه؟ آخرین اطلاعی که به دست اومده این است که گویا می‌خواهند شنبه ۳ مرداد، یعنی فردا این مراسم رو داشته باشند که قاعدتاً آقای احمدی‌نژاد باید بره پیش آقای خامنه‌ای، ایشون حکم رو بهش تنفیذ بکنه حکم قلابی رئیس‌جمهوری رو و بعد هم ایشون بره مجلس و سوگند قلابی رئیس‌جمهوری رو قسم حضرت عباس رو بخونه؛ در حالی که دم خروسِ تقلب توی انتخابات بیرونه و این می‌شه تحلیفشون. تحلیف چه فردا باشه، چه هر روز دیگه‌ای؛ واجبه که ما حداقل در یکی از نقاط شهر تهران اگر شهرهای دیگه هم باشه خوبه ولی تهران واجب‌تره، الان هم تقریباً توافق شده میدون ونک ما جمع بشیم، مثلاً ساعت پنج بعدازظهر یا یک ساعتی که مطمئنیم تحلیف در مجلس در اون ساعته بعدازظهر یا صبح اونجا جمع بشیم و دو تا جمله‌ست که واجبه بگیم: یکی اینکه آنچنان که دکتر مصدق می‌گفت، «مجلس اونجاییست که ملت باشه»؛ لذا اعلام بکنیم اینجا که ملت جمع شده، مجلس مردمه، مجلس واقعیه! دوم اینکه رئیس‌جمهور منتخب ملت آقای موسویه و ملت او رو به رئیس‌جمهوری قبول داره؛ نه کسی که از یک تقلب آشکار با یک اقلیت کاملاً کوچیک، خودش رو رئیس‌جمهور می‌دونه. حالا بیشتر از این دوجمله، جمعیت هر شعار و هر چیز دیگه‌ای بخواد، دیگه خودشون می‌دونند.

این رو هم بگم اگر به دلیل تحلیفی که اونها می‌خواستند برگزار کنند، روز شنبه ساعت پنج بعدازظهر در میدون ونک اجتماع بود، اونوقت اگر دیدید که در اشغال نیروهای نظامی و امنیتیه و امکان درگیری داره، می‌تواند میدون ولیعصر و میدون هفت تیر دو تا نقطهٔ آلترناتیو و جایگزین ما باشه؛ اگر اون دو نقطه هم در اشغاله، بچه‌هایی باید برند به این طرفی‌ها کسایی که ونک اند خبر بدند که اگر اون ها هم در اشغاله اونوقت جای چهارمی که اون نزدیکیست و دیگه حالا از دوربین صلاح نیست من بگم از این رسانه، سعی شده خیلی بچه‌ها به گوششون برسه، باید اون جای چهارمی رو انتخاب کرد که درگیری نباشه چون همونجوری که دیشب هم عرض کردم، اصل بر این است که ما کار صلح‌آمیز بدون خشونت بکنیم و بچه‌های جنبشِ سبز، سالم باشند و حتی‌المقدور نه زخمی بشند، نه کتک بخورند، نه دستگیر بشند و نه اینکه خدای نکرده کشته بشند؛ اصل بر حفظ نیروهامونه. بنابراین اگر تحلیفی هم بود شنبه یا هر روز دیگه، باید ما در مقابلش تحلیف خودمون رو داشته باشیم؛ مهم نیست آقای مهندس موسوی باشه یا نباشه؛ مهم این است که ملت جمع می‌شه و می‌گه «مجلس اینجاییست که من هستم، رئیس‌جمهور منتخب ما هم آقای مهندس موسویه و او رو به رئیس‌جمهوری می‌شناسیم.»

مطلب دیگه اینکه در شهرستان‌ها به کرات مطرح می‌شه که ما به شهرستان‌ها خبررسانی نداریم و مشکل در شهرستان‌ها این است که اساساً خبردار نمی‌شند که چه اتفاقی ممکنه بیفته یا چه اتفاقی قرار است بیفته. من باز هم تأکید می‌کنم که بهترین راه حل این است که بتونیم از تهران یا شهرهای بزرگ، خیلی ساده بچه‌های فعال با دوستانی که در شهرستان‌ها دارند، با یک تلفن ساده می‌شه مطلعشون کنند از یک تلفن امنی یا اگر یک کسی درشهرستان اینترنت داره از روی اینترنت؛ مثلاً با Gmail که خیلی امنه، به خصوص وقتی که اون security (ایمنیش) رو فعال بکنید(*)، میشه مطلع کرد و هیچ کس نمی‌تونه بازش کنه یا skype رو که دانلود بکنید، فوق‌العاده امنه، از روش حرف بزنید هیچ کس نمی‌تونه بین راه بازش بکنه. مثلاً از حالا می‌تونید خبررسانی بکنید که پنجشنبهٔ آینده قراره به مناسبت چهلم شهدا شمع روشن بکنیم و گل در جای شهید شدنشون بگذاریم؛ در شهرستان‌ها هم داره سعی می‌شه که مسیرهای اونجا معلوم بشه و بهشون اطلاع رسانی بشه.

من نکتهٔ آخری رو هم بگم: جنگ روانی که حکومت با ما داره می‌کنه این است که در خارج، سعی می‌کنه به این رادیو تلویزیون‌ها و رسانه‌های بین‌المللی بگه که این فیلم‌هایی که می‌رسه، ماله قبله یا مال یک کشوره دیگه‌ست؛ ایجاد شبهه بکنه. راه مقابله‌ش این است که شما وقتی شاتی دارید می‌گیرید به‌خصوص اگر جای امنی ایستادید، بالکنی، پنجرهٔ خونه‌ای حتماً یک شات از روی روزنامهٔ اون روز هم بگیرید، بعد دوربین رو بچرخونید محل جمعیت؛ اگر هم بیرون هستید، در محل درگیری هستید، بعداً که جای امنی برسید، دوباره می‌تونید روشن کنید و ادامه‌ش یک شات از روی یک روزنامه بگیرید که زمان اونجا می‌افته. عرضم تمومه؛ تا فردای دیگر، شاد و پیروز باشید. [انگشتانشون رو به شکل V گرفتند]

پنجشنبه 1 مرداد 1388

2009-07-23T20:01:00.002+02:00

سلام

پنجشنبه ۱ مرداد ۱۳۸۸ (یا به تلفظ درست، امرداد ۱۳۸۸) برابر با ۲۳ جولای ۲۰۰۹ میلادی

اگر خاطرتون باشه، این بحث رو کردیم که اون فهم اصلی و محوری کودتاچی‌ها از اینکه استراتژیشون آیا موفق هست یا نیست این است که تظاهرات بزرگ و میلیونی برگزار نشه و ریزش بکنه. برای اینکه این کار رو، استراتژی خودشون رو بتونند پیش ببرند، کار اولشون کشتار، ایجاد رعب و وحشت و گرد مرگ پاشیدن بود که با تاکتیک‌هایی که جنبش اتخاذ کرد شکست خورد. الان استراتژی محوریشون این است که فعالین رو دستگیر بکنند و درواقع جنبش رو سازمان‌ناپذیر کنند. فعالین رو در هر رده شناسایی بکنند و به این ترتیب به خیال خودشون امکان سازمان‌دهی رو و به حرکت درآوردن رو از جنبش سلب بکنند.

با این تحلیل ما چند تا نکته است که باید در دستور کارمون باشه: اول اینکه هر عضو فعال جنبش که می‌تونه در محل، کمیتهٔ شعارنویسی راه بیاندازه؛ می‌تونه کمک بکنه، توجیه بکنه خانواده‌ها الله‌الکبر بگند؛ می‌تونه توی خیابون‌ها حرکت بکنه؛ می‌تونه با کامپیوتر کار بکنه، اخبار رد و بدل کنه؛ حتی می‌تونه کمک بکنه به اینکه پاره‌ای سایت‌های حکومت رو دستکاری بکنه، پایین بیاره. به هر حال کسانی که کادر جنبش هستند، با توجه به استراتژی دشمن بسیار بسیار بهشون واجبه که بیش از گذشته خودشون رو محافظت بکنند. بنابراین وقتی که ما می‌ریم داخل تظاهرات، مثلاً همین تظاهرات ۳۰ تیر، الان که ما می‌گذاریم اینجا تحلیلش می‌کنیم، چند تا نکته‌ست که حتماً باید رعایت کرد.

بهترین کار این است که وقتی که میلیونی نیستیم، (مثل نمازجمعه یا مثل پنجشنبهٔ آینده بزردگداشت شهدا ۸ امرداد) وقتی که میلیونی نیستیم و تظاهراتمون کوچیک‌تره، باید که در چند نقطه بریم؛ چون وقتی که میلیونی هستیم اونها امکان برخورد با ما ندارند؛ همینی که «نترسید، ما همه باهم هستیم». ولی وقتی تعدادمون کمتره، چند هزار تا هستیم، اونوقت اونها وقتی لشکر بکشند، می‌تونند ما رو صدمه بزنند. شاید در همین ۳۰ تیر اگر همزمان با میدون هفت تیر، میدون ولیعصر و میدون امام حسین هم در تهران به عنوان محل تجمع اعلام شده بود و وقتی نیروهای سنگین کودتاچی‌ها در میدون هفت تیر بود، بلافاصله نیروهامون تقسیم می‌شدند، درگیر نمی‌شدند، می‌رفتند به دو میدون دیگه، مطمئن باشید که اونها امکان جابجایی سریع رو نداشتند؛ خسته‌اند، توی ترافیک نمی‌تونند به این سرعت جابجا شند و موضع بگیرند و همهٔ امکاناتشون رو مهیا بکنند. بنابراین ما می‌تونستیم بدون تلفات، بدون دستگیری، تظاهراتمون رو هم برگزار بکنیم، شعارهامون رو هم بدیم.

بنابراین نکتهٔ اول اینکه تظاهرات توی خیابون کماکان مهم‌ترین آکسیون ما برای فرسایش کودتاچی‌هاست؛ ولی حتماً و حتماً باید در چند نقطه هم‌زمان باشه؛ در صورت لزوم برق‌آسا باشه و اجازه ندید که درگیر بشیم و دستگیر بشیم. اصلاً این فکر رو نکنیم که ما می‌ریم، نمی‌ترسیم، شعار می‌دیم، اگر بذاریم بریم یک جای دیگه فرار محسوب می‌شه؛ اصلاً! این تاکتیکه، اجداد ما هم، اشکانیان همین کارها رو می‌کردند. ما اساساً روش کارمون این است که تجمع می‌کنیم، شعارمونم می‌دیم، ولی بخواد درگیری بشه حرکت می‌کنیم، جابجا می‌شیم، نمی‌گذاریم که به ما برسند، دستگیرمون بکنند. می‌ریم جای دیگه‌ای کارمون رو انجام می‌دیم.

همون‌جوری که قبلاً هم صحبت کردیم، حتی روزانه گروه‌هایی می‌تونند از مترو استفاده کنند، در سطح شهر با سرعت از زیر زمین جابجا بشند و از یک صبح تا ظهر در ده نقطهٔ شهر تظاهرات بگذارند که کودتاچی‌ها بهشون نرسند. بنابراین نکتهٔ اول اینکه به هیچ وجه کار خوبی نیست که فکر کنیم می‌ریم دعوا می‌کنیم، درگیر می‌شیم، بعد هم دستگیر بشیم؛ برای اینکه آب به آسیاب استراتژی کودتاچی‌ها ریختیم که می‌خوان فعالین ما رو بگیرند و جنبش رو زمین‌گیر کنند.

نکتهٔ دوم این است که پوشوندن صورت کار بدی نیست، کار خوبی هم هست. دلیل نداره که بیخودی شناخته بشیم؛ لذا استفاده از همین ماسک‌های کاغذی، یه دونه سرکه زدش هم توی جیبمون باشه که اگر اشک‌آور زدند اون رو هم استفاده بکنیم، این کمک می‌کنه به اینکه کمتر ما رو بشناسند. سوم اینکه در مورد عکس و فیلم که از واجبات کار ماست، دیشب هم صحبت شد که اونها، آدم‌هایی که صورتشون رو می‌پوشونند، از ما عکس می‌خوان بگیرند یا روشنه که با کودتاچی‌ها بالای پل وایستادند، پلیس هم مراقبشونه، دارند عکس می‌گیرند؛ بهتره ما هم از اونها عکس و فیلم بگیریم و ولو شناسایی هم نشند، [نشون دادنِ] خود این تاکتیک اونها مهمه. بهترین کار این است که هرجایی که تجمع و تظاهرات داریم، یکی دونفر مسئول شند، قبل از اون برند یک جای مناسبی دور از صحنهٔ درگیری، بالای یک ساختمونی، از پنجرهٔ یک دفتری، یک جایی رو انتخاب کنند و از اون زاویه بدون اینکه در خطر قرار بگیرند، با خیال راحت از حرکت‌های کودتاچی ها، اون دوربین به دست‌هاشون، جابجاییشون، عکس و فیلم بگیرند و از تظاهرکنندگان هم همینجور؛ برای اینکه نشون می‌ده که اونها چجوری حرکت می‌کنند، تاکتیک‌هاشون چیه و آدم‌هاشون هم شناسایی می‌شه.

نکتهٔ دیگه اینکه سؤال کردند «پنجشنبه‌ها که ما قراره تظاهرات به سبک ایرانی بکنیم، بیاییم توی خیابون، پنج بعدازظهر گرمه! دیرتر بیاییم؟» اصلاً مهم نیست! حرف این است که بدونیم پنجشنبه‌ها (شب جمعه هم هست، شب تعطیلی هم هست) از عصر، از غروب (حالا پنج گرمه، شش تا هشت نه شب) خونه نمونیم؛ در هرکجای تهران و به خصوص شهرستان‌ها؛ شهرستان‌ها الان می‌تونند کمک بزرگی به جنبش باشند؛ بیاییم بیرون از خونه، بستنی بخوریم، نوشابه بخوریم، راه بریم، پارک بریم، سینما بریم، ولی بیایید بیرون از خونه که حضور مردم در خیابون‌ها باشه، خرید برید بکنید، هر جا هم که امکان داشت دو تا بوق ساده، دوتا V نشون دادن، ده نفر باهم که می‌شند یک تظاهرات، یک شعار، پراکنده شدن. مطمئن باشید وقتی در سطح شهر پخش باشید، در سطح کشور پخش باشید، امکان اینکه سرکوب هم بکنند ندارند.

اما خاصیتش این است که هم به هم روحیه می‌دیم، هم دو تا عکس و فیلمی که تهیه می‌شه جنبش رو نشون می‌ده که در حرکته، هم مهم‌تر از همهٔ اینها نیروهای اونها رو زمین‌گیر می‌کنه؛ به‌خصوص وقتی که در سطح شهرستان‌ها هم باشه و ناچارند که آماده‌باش باشند؛ اون فوق‌العادهٔ صدوپنجاه هزار تومنی هم که می‌دند به نیروها برای ده روز فوق‌العادهٔ جنگی، یک میلیون و پونصد هزار تومن هم لابد ناچار می‌شند از جیبشون بدند؛ شب تعطیلی هم اونها خونه‌شون نمی‌رند و [کودتاچی‌ها] توان مالیشون هم تحلیل می‌ره، شاید اونها [نیروهاشون] هم به یک نون و نوایی برسند. ولی مهمش این است که این سرزندگی و این حضور توی خیابون‌ها، حرکت رو مداوم می کنه و همون‌جور که عرض کردم، بیش از پیش اونها رو فرسوده می‌کنه؛ آنچنان که همین الان هم مقدار زیادی فرسایش پیدا کردند.

نکتهٔ دیگه این است که بچه‌های هواپیمایی یک توضیحی به ما دادند؛ گفتند که گویا به گوششون رسیده بود، ازشون سؤال کرده بودند، گفته بودند مطمئن باشید ما هرگز خرابکاری نمی‌کنیم، ما فقط روش‌ها رو کند می‌کنیم، سؤال ایجاد می‌کنیم که ناچار بشند دوباره بررسی کنند و به این ترتیب تأخیر می‌اندازیم. لذا هر خرابی در هواپیما یا خدای‌نکرده سقوطی اتفاق بیفته، نقص فنی از ما نیست؛ این همین بدبختیست و بی‌عرضگیِ مدیریت‌هاییست که خودشون دارند؛ بنابراین به ما ربطی نداره.

نکتهٔ آخری من این است که الله‌اکبر گفتن توی محله‌ها، یک بحثی شده که حالا احتمالاً امشب نمی‌رسیم، من فردا شب صحبت می‌کنم. فقط یک تصحیحی هم از اطلاع قبلی بکنم که در برنامهٔ VOA هم تصحیح کردم و اون این است که کمیتهٔ‌مادرهای داغدار در تهران، فعلاً سه تا پارک لاله، گفتگو و اندیشه رو انتخاب کردند؛ هستند تا پارک‌های بیشتری اعلام بشه و خواهششون این است که در شهرستان‌ها هم این کار رو بکنند.

تا فردای دیگه، شاد و موفق و پیروز باشید. به امید پیروزی! [انگشتانشون رو به شکل V گرفتند]

چهارشنبه 31 تیر

2009-07-23T09:59:00.000+02:00

سلام

بامداد چهارشنبه ۳۱ تیرماه ۱۳۸۸ و ۲۲ جولای سال ۲۰۰۹ میلادی.

من قبل از اینکه به بحث تظاهرات دیروز، روز ۳۰ تیرماه و نقاط مثبت و منفیش بپردازم، چندتا سؤال رو خیلی سریع جواب بدم. سؤال اول که برای من نوشتند این است که «گاهی در تظاهرات ما یک بسیجی رو، یک لباس شخصی رو دستگیر می‌کنیم، می‌تونیم بگیریمشون و بچه‌های جنبش سبز اینها رو می‌گیرند، چیکار کنیم باهاشون؟» بلافاصله باید مدارک شناساییشون، همهٔ اطلاعاتی رو که باهاشون هست رو بگیرید که بعداً بشه منتشر بکنید، کارتشون، هویتشون و اگر اسلحه‌ای دارند، اگر بیسیم دارند، بیسیمشون رو می‌شه گرفت، به مکالمات اونها گوش کرد و گذاشت روی اینترنت، آنچنان که قبلاً گذاشتند؛ بقیه هم مطلع می‌شند اینها به همدیگه چی می‌گند و اگر اسلحه هم دارند، اگر فرصت هست همون جلوی روشون می‌شه اسلحه رو باز کرد، خرابش کرد و بهشون نشون داد که اونها ما رو با اسلحه می‌کشند ولی ما با اسلحه اونها رو نمی‌کشیم؛ یا اگر هم ازشون می‌گیرند از بین ببرند که بهشون هم اعلام شه که کسی با اسلحه دیگری رو نمی‌کشه؛ اگر هم امکانش نیست که هیچ‌چی. مهم این است که اطلاعاتش و هویتش گرفته بشه، بعد هم رهاش کنیم بره و بهش هم نشون بدید که جنبش مسالمت‌آمیز و صلح‌جویانهٔ ملت ایران اهل خشونت‌ورزی و آدم‌کشی نیست و اونها هم باید تجدیدنظر کنند. سؤال دوم، برای من نوشته بودند که (درواقع سؤال نیست اخباره) از بچه‌های هواپیمایی نوشته بودند ما با کمیته‌هایی که داریم، اعتصاب به سبک ایتالیایی رو در پاره‌ای بخش‌ها شکل دادیم. بنابراین ممکن است که هواپیماها تأخیر پیدا بکنند و به دلیل (ظاهراً یا واقعاً) نقص فنی یا به موقع نرسیدن امکانات و طول کشیدن پراسیجرها (procedures) و روش‌هایی که دارند. از من خواستند که پیشاپیش به ملت بگیم، شما هم به دیگران بگید که اگر هواپیماهایی تأخیر داشت، احتمال زیاد بدند که بچه‌های جنبش سبز این کار رو کردند و دارند از ملت پیشاپیش عذرخواهی می‌کنند؛ ولی بدونید که اگر به سبک ایتالیایی تأخیرها و کندی‌هایی در کار هواپیما پیدا می‌شه، این در خدمت اهداف کلان جنبشه. سؤال دیگه این است که «فصل فوتبال داره شروع می‌شه، آیا توی استادیوم بریم؟» حتما،ً این اون اصل کلیه که هرجا تجمعی هست، قانونیه، به خصوص اگر اونها هم هستند (حالا فوتبال که بچه‌های این طرف بیشتر هم هستند) می‌ریم، زمین فوتبال هم سبزه بنابراین می‌تونیم بریم استادیوم رو سبز بکنیم و این باعث خواهد شد که لیگ فوتبال، یک جای مناسبی برای ما می‌شه که تجمع قانونی و بزرگی داریم که هر هفته، هر روز در مسابقات لیگ در تمام شهرها می‌تونیم حضور داشته باشیم؛ دوربین تلویزیون هم هست و شعارهای سبز جنبش رو، پرچم‌های سبز جنبش رو می‌تونیم نشون بدیم؛ کاغذ سبز می‌تونیم آماده کرده باشیم، از روی سکوها خورده‌کاغذ بریزیم که قشنگ روی هوا چرخ بخوره همه ببینند و هر ابتکار دیگه‌ای که خودتون بهتر از من می‌دونید. برای اینکه حضور جنبش سبز رو نشون بدید گاهی هم می‌شه V نشون داد و امثالهم. اما میام سر سؤال اینکه پنجشنبه‌ها که قرار بود تظاهرات به سبک ایرانی باشه، ساعت پنج همه از خونه بیاند بیرون، فقط مهم این است که در خونه نمونند. در تهران و سایر شهرستان‌ها به خصوص پنج بعدازظهر پنجشنبه بیاند بیرون، قدم بزنند، راه برند، بستنی بخورند، سینما برند، پارک برند؛ اما هرجا هم که جمعیتی بود، امکان داشت، شعاری به نفع جنبش بدند، ماشینی اگر می‌تونه بوق بزنه، V نشون بده، جوان‌ها دسته می‌شند شعاری بدند، فیلم بگیرند، عکس بگیرند؛ وقتی پخش باشند در همه جا، هیچکس هم کاریشون نمی‌تونه بکنه و همه همدیگه رو می‌بینند. سؤال شده بود که «آیا این کار رو ادامه بدیم؟» به نظر من حتماً بهتره بکنیم. این کار بی‌ضرریست، کار خوبیست که هر پنجشنبه می‌شه تکرار کرد، ضمن اینکه یک حضور گسترده هم هست. اصولاً توی خونه نموندن و بیرون اومدن خودش نیروی مردم رو اضافه می‌کنه. وقتی هم به‌خصوص به همدیگه اسم شب جنبش رو که V هستش یا رنگ سبز هستش یا دوتا شعار جنبش هست بدند، همه از همدیگه نیرو می‌گیرند. همینجا هم بگم در گروه‌های مختلف داره به تدریج مطرح می‌شه، فکر هم می‌کنم که به نتیجه برسه؛ از حالا بدونیم این پنجشنبه نه، پنجشنبهٔ آینده، هشتم مردادماه، چهلم ندا و سایر شهدای جنبشه که در سی خرداد شهید شدند؛ بزرگداشت شهدای جنبش در همهٔ روزهاست و بچه‌ها از زوایای مختلف برنامه‌هایی رو دارند پیشنهاد می‌کنند که شاه‌بیتش اومدن توی خیابونه، همون ساعت پنج؛ گل گذاشتن در محل شهادت شهداست؛ (پاره‌ای کسایی که می‌خوان) به بهشت‌زهرا رفتنه، به خونهٔ شهدا رفتنه و شاه‌بیتش هم این است که وقتی هوا تاریک می‌شه، همه شمع روشن بکنند؛ در خیابون‌های اصلی حداقل یک شمع، ممکنه چندین شمع روشن بکنند و سراسر شهرهای ایران رو با شمع نورباران بکنند و درواقع شام‌غریبان شهدا. حالا من دارم تفصیلش رو دنبال می‌کنم، وقتی خبرهاش بزرگ‌تر و پخته‌تر بشه، طبیعتاً بیشتر به اطلاع خواهد رسید. از حالا فقط خواستم گفته باشم که این پنجشنبه، همون تظاهرات به سبک ایرانیمون رو می‌تونیم در همه جا داشته باشیم؛ اما از حالا بدونیم که احتمالاً پنجشنبهٔ بعدی یک همچون برنامهٔ بزرگداشت شهدای جنبش رو خواهیم داشت. اما بیام سر تظاهرات دیروز ۳۰ تیر که پاره‌ای سؤالات روی اون هست و برای اینکه من توضیح بدم، یکی دو تا نکتهٔ کوچیک رو بگم. دیروز دیده شد که آدم‌هایی رو گذاشتند که از روی پل عابر پیاده، عکس یا فیلم از بچه‌ها می‌گیرند؛ اولین کار و مهم‌ترین کار این است که ما هم یک گوشه‌هایی رو انتخاب کرده باشیم، به‌خصوص از اونها که فیلم می‌گیرند فیلم بگیریم، ولو صورتشون رو پوشوندند فیلم بگیریم و این فیلم‌ها رو بگذاریم روی اینترنت؛ بالاخره قابل شناسایی می‌شند. چون اینهایی که فیلم می‌گیرند عناصر اطلاعاتی و اطلاع‌رسونی هستند که خیلی واجبه که شناخته بشند. بنابراین اگر دیدید یک کسایی دارند فیلم می‌گیرند، عکس می‌گیرند، بدون اینکه در خطر بیفتید حتماً ازشون فیلم و عکس بگیرید، ولو صورتشون رو هم پوشوندند. خود نفس این کارشون دیدنیه و روی اینترنت قرار بگیره و به اطلاع همه برسه، باعث خواهد شد که اونها هم حساب کار خودشون رو می‌کنند. اما سؤال این بود که «چرا کودتاچی‌ها در میدون هفت تیر خشونت ظاهراً بیشتری کردند، سعی کردند قدرت‌نمایی بکنند و چر اصلاً فیلم می‌گیرند و این کارها رو می‌کنند؟» ببینید استراتژی محوری کودتاچی‌ها این است که اول فکر کردند اگر آقای خامنه‌ای بیاد انگشتش رو در نمازجمعه تکون بده و تهدید بکنه، همه می‌نشینند سرجاشون و بعد هم شنبهٔ خونین، شنبهٔ ۳۰ خرداد، فکر کردند اگر بکشند، خون بچه‌ها روی کف خیابون، آسفالت داغ خیابون بریزند، مردم می‌ترسند، می‌نشینند خونه‌شون. این رو امتحان کردند، تأثیری نکرد! نه فقط مردم ننشستند خونه‌شون، بلکه فعال‌تر اومدند میدون. الان تصورشون، استراتژی محوریشون این است که فعالین رو دستگیر بکنند، هرچه بیشتر بگیرند؛ جنبش سازمان‌ناپذیر می‌شه و می‌تونند که به این ترتیب از تعداد تظاهرکننده‌ها کم بکنند. ما باید کار برعکس رو بکنیم، یعنی استراتژی ما باید نشون بده که هر حلقهٔ زنجیر رو که می‌گیرند، ده تا حلقهٔ زنجیر دیگه فعال می‌شه و تظاهرات بزرگ‌تر و متعددتر و متنوع‌تر اتفاق میفته. این اون چیزیست که اونها رو وادار به تجدیدنظر می‌کنه و می‌فهمند که اصلِ اشکالِ کارشون، خود کودتا کردن، خود بی‌لیاقتی و خود حرف‌های آقای خامنه‌ای و احمدی‌نژاده که بیش از همه مردم رو عصبانی می‌کنه و میاره توی خیابون. بنابراین یک سری تاکتیک‌ها در خنثی کردن این استراتژی محوری اونها (که شناسایی فعالین و دستگیری هست) و کار متقابل ماست که می‌مونه برای جلسه‌های بعدی که بهش می‌پردازیم و توضیح می‌دیم.تا فردای دیگه شاد و پیروز و موفق باشید. به امید فردایی روشن [انگشتانشون رو به شکل V گرفتند]

سه شنبه 30 تیر

2009-07-23T09:58:00.000+02:00

سلام

بامداد سه‌شنبه ۳۰ تیرماه ۱۳۸۸ و ۲۱ جولای سال ۲۰۰۹ میلادی

با صحبت‌های دیروز آقای خامنه‌ای و پافشاری ایشون بر مواضع قبلیش، فرصت خوبی برای جنبش به‌وجود اومده که خودش رو، بچه‌ای رو که به دنیا اومده، بارورتر، بالغ‌تر و محکم‌تر بکنه. ایشون با پافشاری بر اینکه حتی کسایی رو که حرف نمی‌زنند تهدید کرد، هرچه بیشتر کمک می‌کنه به اینکه نیروی پشت سرش ریزش بکنه (که کرده) و چهار نفر مثل پسرش و چند تا آخوندهای هم‌سن پسرش که در رأس این کارهای اطلاعاتی و ضربتی سپاه قرار گرفتند، براش باقی مونده و یک تعدادی هم آدم‌کش. در عوض صف جنبش در این طرف باید از این فرصت و فضایی که هست، بتونه استفاده بکنه؛ همون بحثی که دیشب می‌کردیم: عمق و وسعت دادن در اقشار مختلف، در شهرهای مختلف و در آکسیون‌های جدید و ابتکاری‌تر بتونیم که بارورتر و منسجم‌تر بشیم.اما چند تا مطلب هست که به ترتیب عرض بکنم. یک سؤالیست که مدت‌ها مطرح شده که «آیا روی اسکناس‌ها ما یک علامتی چیزی بنویسیم خوبه؟» پاسخ این است که بله، خیلی هم خوبه! حداقلش، با ماژیک یک دونه V سبز روی اسکناس کشیدن، نشون می‌ده که این اسکناس از دست یکی از بچه‌های جنبش عبور کرده؛ بنابراین وقتی دست دیگران می‌ره، رسانهٔ ما خواهد شد. حالا بعضی‌ها پیشنهاد کردند که شعارهای دیگه بنویسند، حرف‌های دیگه بنویسند؛ اون رو دیگه خود دانید. ولی به نظر من حداقلِ، با یک دونه ماژیک سبز یک دونه V کشیدن روی اسکناس، کاملاً اسکناس رو پیام‌آور جنبش خواهد کرد و کار خوبی هم هست؛ به خصوص که اسکناس در این حجم زیاد هست و خیلی مبادلات هم نقدی انجام می‌شه، بنابراین این می‌تونه رسانهٔ خیلی خوبی باشه.سؤال دیگه این بوده که ۳۰ تیر، شب سر ساعت نه، همه با هم وسایل پرمصرف برقی رو به پریزهای برق بزنند. به این ترتیب اون کاری که یک بار سر صحبت آقای احمدی‌نژاد شد، شبکه رو لرزانش بکنند که اونها ناچار بشند برای حفظ شبکه که collapse نکنه، نیفته و یک مرتبه خاموشی بزرگ داده نشه، بعضی بخش‌ها رو خاموشی بدند و به این ترتیب کاملاً محرز می‌شه که فشار مردم روشون میاد. البته من شخصاً نگرانیم این است که سر ساعت نه، همه نتونند باهم این کار رو بکنند و رسانهٔ ما به قدر کافی نباشه که همه رو خبررسانی کنیم که سر اون ساعت همه انجام بدند. ولی اگر این تصمیم باشه و جمعیتی بخواد این کار رو بکنه، کار بدی نیست؛ شاید به هر حال یک پیام‌رسانی باشه. حداقل اونهایی که مسئول هستند در جریان قرار می‌گیرند و مرکز دیسپاچینگ(توزیع) برق ناچار می‌شه که واکنش نشون بده. البته قرار قبلیمون این بود که هرگاه آقای خامنه‌ای، آقای احمدی‌نژاد و یا از این «اعتراف-شو»ها بخواد از تلویزیون پخش بشه، همه با هم این کار رو بکنند که اونها هم براشون هزینه داشته باشه اگه بخوان بیان و توی تلویزیون بنشینند و سخنرانی بکنند یا از این «اعتراف-شو»ها پخش بکنند. اما حالا در یک روز دیگه‌ای اگر چنین تصمیمی باشه و همه بخوان باهم این کار رو بکنند، نکته‌ایست که به نظر من عملیه و تجربه هم نشون داد که قابل انجامه. مهمش این است که ما چقدر تونسته باشیم خبر رو به همه برسونیم.اما در خصوص آکسیون‌های جدید و ابتکاری که دیشب صحبت کردیم؛ امروز من اطلاع خیلی خوبی پیدا کردم و اون این بود که کمیتهٔ مادران عزادار، مادران شهدای جنبش ما تشکیل شده و این کمیته در پارک‌های تهران، تا اینجا اطلاع موثقی که به من دادند پارک ملت، پارک لاله و پارک شهر در سه نقطهٔ شمال و مرکز و نسبتاً جنوب‌تر (البته پارک شهر، مرکز رو به جنوب) و احتمالاً پارک‌های دیگه که هر چه قدر تعدادش و اسامیش معلوم شه خدمتتون خواهم گفت، هر روز از ساعت هفت تا هشت بعدازظهر اجتماع می‌کنند (این ساعتیست که ندا و سهراب شهید شدند)، لباس سیاه تنشون می‌کنند و گل دستشون می‌گیرند. برای اینکه اگر نیروی انتظامی اومد و خواست بهشون حمله بکنه، به اونها گل بدند و این جور هم که گفته‌اند، اوایل حمله هم کرده‌اند، حتی مادران داغدار ما رو کتک هم زدند؛ اما به تدریج که اینها گل دادند و کاری نکردند، دیگه الان میاند گلشون رو می‌گیرند و می‌رند و شرمشون میاد که مادر داغدار و مادر شهید رو کتک بزنند. به همین دلیل از همه درخواست کردند که به این پارک‌ها یا پارک‌های دیگه‌ای که بعداً به تدریج اعلام می‌شه و حتی در شهرستان‌ها به یاد شهدا و همدردی با مادران داغدار، هرکس علاقه داره در ساعت هفت تا هشت بعدازظهر بره به پارک؛ اگر می‌تونه لباس سیاه تنش کنه بهتره (برای اینکه همبستگیش رو بهتر نشون داده) و یک شاخه گل یا یک گل کوچیک هم دستش باشه خوبه؛ برای اینکه اگر نیروی انتظامی بیاد، گل بده. گفتند که اگر کسی شمع هم بتونه دستش بگیره خوبه، به نشونهٔ اینکه عزاداریم و برای شهدامون شام‌غریبان گرفتیم. به نظر می‌رسه آکسیون خیلی خوبیست و مداومتش خیلی خوبه؛ به خصوص اینکه مسئله الان فقط شهدای ما نیست، مفقودینمون هم هست. زندانی‌هایی هست، از خانم‌ها مثلاً «شادی صدر» رو که نشون کرده بودند، در نمازجمعه شکار کردند و دستگیر کردند؛ بابت اذیتی که ممکنه بکنندش همه نگران هستند. این همبستگی که از جانب ملت ابراز بشه، این پیوستن به مادران، هم اونها رو دلگرم می‌کنه و تسلیت می‌ده، هم عرق شرم رو بر پیشونی سرکوب‌گرها بیشتر می‌نشونه و وجدان اونها رو معذب‌تر می‌کنه و هم اینکه مقطعیست که همبستگی بیشتر، یکپارچگی بیشتر و مشارکت بیشتر رو نشون می‌ده. به هر حال این آکسیونیست که به راه افتاده و خواهش من هم این است که هر کس که می‌تونه، هفت تا هشت بعدازظهر، پارک ملت، پارک لاله، پارک شهر بره؛ با لباس سیاه و گل، اگر حالا با لباس سیاه هم می‌ترسه، همین‌طوری هم بره شرکت بکنه، کمک کرده. تا پارک‌های بیشتری هم که اعلام بشه خدمت شما خواهم گفت. همین‌طور هم درخواست مادران عزادار این است که در شهرستان‌ها هم این اتفاق بیفته. کار دیگه این است که گشودن جبهه‌های جدید جلوی صدا و سیما، به‌خصوص جلوی دادستانی انقلاب در چهارراه معلم در تهران و یا در شهرستان‌ها جلوی دادگاه انقلاب، تجمع برای زندانی‌ها و یا جلوی وزارت کشور (چون شایعاتی هم هست که در زیرزمین وزارت کشور هم پاره زندانی‌ها رو ممکنه موقتاً نگه داشته باشند) و جلوی پزشکی قانونی که پشت پارک شهره و کنار شهرداری تهران هست، اونجا کمیتهٔ مادران مفقودین شکل گرفته و قراره که تجمع بکنند. اینها نقاطیست که به نظر من اولویت خوبی داره الان که اگر تجمعاتی روزانه باشه و می‌شه که به این آکسیون‌ها هم اضافه شد. عرضم رو تموم بکنم و تا فردا شما رو به خدا می‌سپارم؛ به امید پیروزی؛ شاد و سرافراز و موفق باشید. [انگشتانشون رو به شکل V گرفتند]

دوشنبه 29 تیر

2009-07-21T11:06:00.000+02:00

سلام

بامداد دوشنبه 29 تیرماه 1388 و 20 جولای سال 2009 میلادی

من ابتدا یک سؤال رو حواب بدم راجع به همین دوربینهایی که در سطح شهر تهران است، معلوم شد که بنده و مشاورین اینجا مال نسل قبل هستیم. برای اینکه ما مال نسلی هستیم که یک قرون میدادیم کنار کوچه ازین تفنگهای ساچمه ای بادی بود که بعضی ها هم که دلشو داشتن اون موقع ها باهاش گنجیشک شکار می کردند، مینشستیم کنار کوچه و هدف میزدیم و البته برد محدودی هم داشت. خیلی ها برای من ایمیل فرستادند که ازین تفنگها دیگه اصلاً پیدا نمیشه باشه هم خیلی تابلوئه و خیلی هم بدرد نخوره، خیلی وسایل بهتری هست مثل Paintball یا مثل دوربینهای لیزری ای که گفتند دستورالعملش تو اینترنت هم هست و نور لیزر وقتی به اون عدسی بتابه، به اون لنز دوربین بتابه، پشتش رو که قسمت حساسشه خراب میکنه و روشهایی ازین قبیل. یا میشه کیسه رنگی حتی با دست پرتاب کرد بهش بخوره و از کار بیفته. من واقعاً دیگه عرض کردم ممکنه این روشهای اجرایی رو ممکنه خود شما خیلی خیلی بهتراز من میدونین به خصوص که ما مال نسل قبل هستیم. من اصلاً نمیدونستم که ممکنه دست جوونا Paintball باشه و بتونن به راحتی این کار رو بکنن. یا مثلاً نور لیزری میتونن بسازن و داشته باشن و خرابش بکنن. بنابراین اونچه که مهمه این دوربینها اگر حتی چندتا دونه اش از کار بیفته، حداقل خاصیت اش اینست که از فردا حکومت ناچاره پای هریکیش سه شیفت نگهبان بگذاره و این کمبود نیرویی که اینها دارند، به تعداد دوربینها نگهبان هم که بتراشند در سطح شهر بگذارند، یک مصیبت دیگه روی مصیبتهاشون اضافه میشه و واقعاً باید از شورای شهر هم خواست و از شهردار تهران که این دوربینهایی رو که با پول اهالی شهر تهران ساخته شده، با پول مالیات مردم ساخته شده، چرا میگذارند در اختیار سرکوبگرایی که از اونها استفاده کنند و بچه های مردم رو توی خیابون سرکوب کنند، بکشند، زخمی کنند، دستگیر کنند، شناسایی کنند و از این قبیل کارها. به هر حال من از تفنگ ساچمه ای پس میگیرم، باقیش دیگه با خودتون که هرجور صلاح میدونید با وسایل جدیدتر و مدرنتر بتونید که لااقل چندتای حساس اینها رو از کار بندازید.اما نکته دوم اینست که یه کسی پرسیده گفته که« آیا مجموع این جهت ما روشنه؟» من قبلاً هم عرض کردم ما مجموعاً سه دسته کار رو داریم باهم میکنیم. یک دسته کارهاییست که یکپارچگی و مقاومت مارو تقویت میکنه مثل همین تظاهرات چند میلیونی یا الله اکبر سر پشت بوم یا آکسیونهایی ازین قبیل. یک دسته کارهاییست که کودتاچی ها رو فرسایش میده مثل تظاهرات برق آسا، شعار نویسی، مقاومت منفی، تحریم کالاها، و امثالهم و یک دسته اون کارهاییست که کشور رو فلج میکنه. این سومی هم هست که اون دوتای اول در خدمت این سومیه و نهایتاً دست کودتاچی ها رو بالا میبره مثل در قدم اول مسأله برق، مخابرات و سیستمهای کامپیوتری که دستگاه ها قابل کار نباشند یا اعتصابات به سبک ایتالیایی که دستگاهها رو نتونن این اقلیت بیان ازش کار بکشن و بدونن مملکت کار نمیکنه. بعد نپرداختن قبض آب و برق و تلفن که مردم عموم مشارکت کنند و در مرحله آخری اعتصابات عمومی که کشور رو بخوابونه و اونجا دست کودتاچی ها بالا میره. حالا این سه دسته کار رو که داریم با هم جلو میبریم، هر آکسیون هر فعالیتی رو که در نظر میگیرید، پیشنهاد میکنید، ما هم بررسی میکنیم پیشنهادهای خودتونو بهتون برمیگردونیم، باید بدونید که (پیشنهادهای شما) در این مجموعه استراتژیک باید جا بگیره و در خدمت این سه بخش باشه.نکته دیگه اینست که جنبش الان کاملاً متولد شده، بچه ایست که هویت داره، V داره، عکس داره، شهید داره، رنگ داره، شعار داره، رئیس جمهور داره، کاملاً دنیا می شناستش، ابعاد یک جنبش تمام عیار رو داره و متولد شده. حالا باید رشد بکنه بزرگ بشه، ما باید بتونیم سرباز گیری کنیم، همونجوری که تظاهرات برق آسا میکنیم، سربازگیری برق آسا هم داریم. من خیلی توی فیلمها دیدم که مردم خیلی ها با ماشین رد میشن بوق میزنن، انگشتشون رو V میکنن و نشون میدن. بچه هایی که دارن تو خیابون فعالیت میکنن باید اعلامیه های کوچیک که 4 خط ساده داره داشته باشن که ما اینو میخوایم، اهدافمون اینه، برای دموکراسی داریم کار میکنیم، برای انتخابات آزاد داریم کار میکنیم، یاران به ما ملحق شوید. باید کسی که( Sympathy همدلی) به جنبش نشون میده، فوراً یک برگه بهش داد که اهداف جنبشو نشون میده و ازش هم خواست که فعال تر برخورد کنه. ضمناً در هر محله کمیته های شعارنویسی اگه درست شده، اگر مثلاً این کمیته ها بسیجی ها رو شناسایی کرده میره سراغشون، باید سمپاتهای جنبش رو هم شناسایی کنه بره صحبت کنه، براشون کار درست کنه، ازشون بخواد که مقداری مشارکت کنند. بهر حال چه به سبک سربازگیری (عضوگیری) برق آسا تو خیابون، چه با کار توضیحی و چه گسترش دادن، جنبش در این مرحله احتیاج به گسترش داره، به خصوص به خصوص به شهرستانها رفتن. دیروز در شیراز تظاهرات و گردهمایی خیلی خوب بود و فیلمهاش اومده و در شهرهای دیگه هم بوده، از اصفهان اخبار مختلفی ما داشتیم، مشهد همونجوریکه عرض کردم از خجالت احمدی نژاد دراومدند ولی هرچقدر که بچه های شهرستانها با حتی دوتا شعار ساده به دیوار نوشتن چه برسه به تظاهرات برق آسا، چهارتا شعار تو خیابون دادن، نیروها رو پخش میکنن و روز جمعه ما در تهران دیدیم که پنجشنبه وقتی نیروهای اونها یک مقداری زمینگیر شدند، در سطح کشور از ترس حرکتهای پنجشنبه، جمعه در تهران تونستند حرکت بزرگ بکنند. لذا بسیار بسیار لازمه در این مرحله شروع کنیم به گسترش جنبش در اقشار مختلف، در شهرهای مختلف، در اماکن مختلف، دربین آدمهای مختلف که جنبش بارور تر بشه.نکته دیگه اینست که الان که به نظر میرسه که در حکونت شکاف بزرگی ایجاد شده، اون لایه های پشتیبان دیکتاتور و نقطه کانونیش که رهبری بوده، داره از پشتش باز میشه. امثال آقای رفسنجانی از پشتش رفتند کنار، داره ریزش میکنه، این ریزش در این مرحله به نفع جنبشه. جنبش در حالی که گسترش پیدا میکنه باید بتونه در نقاط مختلف تظاهرات بگذاره، باید جبهه های جدید باز کرد، مثلاً «کانون مادران مفقود شدگان»درست شده، رو اینترنت هم اومده (خبرش هم اومده). بهترین جا اینست که کمک بکنیم این مادران عزیز، خانواده های عزیزی رو که بچه هاشون مفقودند، نمیدونند توی زندانند یا جنازه شون توی سردخونه است، جلوی پزشکی قانونی بهترین جاست، تظاهرات بگذارند، جلوی دادستانی انقلاب که بچه ما کوش؟ و باید بقیه کمک بکنند، عکس بچه هاشون، مشخصات بچه هاشون، برن به کمکشون و اون یه جبهه جدیده که باز میشه. همزمان تجربه نشون داده، نوارهایی که از درون کودتاچیها اومده بیرون نشون داده که تظاهرات همزمان بیچاره میکنه اینها رو و چون نیرو ندارن گرفتار میشن. بنابراین همزمان می شود جلوی رادیو و تلویزیون، جلوی سفارت روسیه، جلوی دادستانی، جلوی وزارت کشور، جلوی پزشکی قانونی تظاهرات همزمان گذاشت، اول به سبک برق آسا گذاشت، اگر دیدیم که سرکوب نیست( آنچنان که در شیراز دیروز دیده شد) توان سرکوب نیست، اونوقت میشه طولانی ترش کرد. اول میشه 5 دقیقه 10 دقیقه ای گذاشت، بعد میشه طولانی ترش کرد. بنابراین توسعه جنبش فقط در عضوگیری و حوزه جغرافیایی نیست، توسعه جنبش در جهت تعدد تظاهرات همزمان هم هست که حالا این اماکن رو من به عنوان مثال عرض کردم شاید اماکن دیگه ای باشه که خودتون برنامه ریزی بکنید.عرضم رو همینجا تموم بکنم، تا فردا به امید پیروزی و موفقیت، شاد و سرافراز باشید. [انگشتانشون رو به شکل Vگرفتند]

یکشنبه 28 تیر

2009-07-20T07:05:00.000+02:00

سلام

بامداد یکشنبه 28 تیرماه 1388 و 19 جولای سال 2009 میلادی

ابتدا یک سؤال تکراری رو درواقع جواب بدم، یک کسی از نیاوران پرسیده که «اینجا چون بخشی از بسیج دم خونه ها علامت گذاشته (خونه هایی که الله اکبرمیگفتند) تعداد الله اکبر کم شده» باید این توضیح رو بدم که یه عده هم قبلاً اینو گفتند که چندتا جوون توی اون محل دم همه ی خونه های محل، همون علامت رو بگذارند بنابراین اون علامت بلا اثر میشه و اگر هم حوصله اش رو دارند، با شوخی یک دونه V سبز هم کنارش اگر بگذارند، مسأله رو منتفی میکنه.چند تا نکته رو از بررسی فعالیت بزرگی که داشتیم، از آکسیون بزرگ روز جمعه میلیونی درواقع که همه برآوردها نشون میده بالای دو میلیون جمعیت ما در سطح تهران داشتیم، این آکسیون بزرگ را وقتی بررسی میکنیم نکاتی هست که میشه روش دست گذاشت. حالا بعداً هم باز وقتی فیلمها رو دقیقتر بررسی کنیم بهتر میتونیم روی نکات ریز هم نگاه کنیم.نکته اول دیده میشه که وقتی مثلاً موتورسوارها از روی پل گیشا رد میشن (پل جلال آل احمد)، مردم به درستی اونها رو هو میکنن، روحیه شون رو ضعیف میکنن، شعار میدن، جمعیتی که هست که خیلی کار خوبیست و زشتی این کاری میکنن رو به رخشون میکشن اما همزمان میشه یک مقداری هم میخ چندپایه، سه پایه، شش پر (که حالا بستگی به روشی که بلد باشین داره و تو اینترنت هم خیلی دستورالعمل ها دیدم که گذاشتن برای ساختنش) سر راه اینها وقتی بریزین به راحتی پنچر میشه و موتور از کار میافته. همونجور که یکبار هم قبلاً عرض کردم در کشورهای دیگه از اسب برای زدن تو صف تظاهرات مردم گاهی پلیس استفاده میکنه که اونهم یک روشهایی داره که اسب رو برگردونن، در ایران هم همینکار رو موتورسوارها میکنن، و موتور رو خیلی ساده تر میشه پنچرش کرد، ساده ترین کاری که میشه باهاش کرد و اونوقت دیگه اون آقای سرکوبگر ناچار میشه موتور سنگینش رو کول بگیره از میدون عملیات ببره بیرون یا اینکه ولش بکنه و بره. لذا این بسیار کار مؤثریست که اگر این کار رو بکننین یک مرتبه یک بخشی از فعالیت اینها فلج میشه.نکته ی دیگه ای که در این برررسی ها دیده میشه مسأله دوربینهاست در سطح تهران، دوربینهای ترافیکی که در سراسر سطح شهر تهران نصب شده برای کنترل ترافیک، مرکز کنترلش در خیابون ایرانشهر تقاطع نرسیده به خیابون طالقانی در ساختمونیست که زیر اون پارک درواقع شهرداری تهران ساخته سالها قبل و مرکز اصلی کنترل این دوربینها در اونجاست. ولی از قراری که شنیده ام سپاه موازی اون یک مرکز دومی برای خودش در یکی از مناطق خودش که گویا در حوالی میدون ونک هست طراحی کرده و از اون مرکز خودشون همه این دوربینها رو کنترل میکنن. در تظاهرات 18 تیر 10 سال پیش بچه ها موفق شده بودند یه دونه یا دوتا از این دوربینها رو که درست مشرف به همون امیر آباد شمالی بود قطع بکنن، خرابش بکنن، درنتیجه اینها دوربین نداشتند و بسیار کارآمدیشون برای سرکوب تظاهرات پایین اومده بود. الان هم حداقل در نقاط حساس شهر، دوروبر دانشگاه تهران، دوروبر امیرآباد، میدان انقلاب، جاهایی که معمولاً ما تظاهراتمون دوروبر اونجاها شکل میگیره، یا نقاط پر رفت و آمد شهر، این دوربینها اگر از کار بیفتند به نوعی با این کمبود نیرویی که اینها دارند بسیار مؤثره برای اینکه اون آقای فرمانده ای که با خیال راحت نشسته تو اتاق خنک و چایی اش هم جلوشه روی این دوربینها نگاه میکنه و دستور میده و عملیات میکنه و سرکوب میکنه، اگر اون دوربین از کار بیفته اونوقت خلاء اون دوربین رو با حداقل20 تا آدم باید پر بکنه، باید یکی بره دیده بان جلو بشه، بدوه بیاد بره به دیده بان عقب خبر بده بعد چون خودشون موبایلها رو قطع میکنن، بیسیم هم نمیتونن دستشون بگیرن چون تابلواند و مردم گریبانشونو میگیرن، باید بلند شه بیاد بره بیرون ار محوطه تلفن عمومی بزنه که میشه تلفن عمومی های اطراف اون محل تظاهرات رو قطع کرد و تازه آخرش شفاهی یک چیزی بگه که اون آقای فرمانده بفهمه اونجا چه خبره و دستور بده درحالی که الان که دوربین داره راحت میشینه نگاه میکنه، با چشمش هم میبینه و خیلی بهتر برای سرکوب میتونه تصمیم بگیره. لذا از کار انداختن این دوربینها حداقل در نقاط اصلی خیلی واجبه. ظاهراً البته این دوربینها با فیبر نوری ارتباط دارند، بنابراین نرم افزاری نیست که بشه حک کرد از کار انداختش، بنابراین حساس ترین جای این دوربینها لنزشه. اگر کسی بلد باشه، توانش رو داشته باشه من نمیدونم بتونه خودش رو بالای دوربین برسونه بالای اون میله بلند، یه اسپری ساده تو لنز کاملاً از کار میندازدش. یا اینکه با یک تفنگ ساچمه دار یا یک وسیله ای بشه اون لنز رو زد (جای حساس دوربین هست) ودر نتیجه دوربین درواقع از کار میفته. به هر صورت مشکل اساسی ای هست در تظاهرات ما که باید یه راهی براش پیدا بشه و من خیلی نمیخوام وارد جزئیات بشم.اما نکته دیگه ای که میخواستم بگم اینست که پاره ای از سؤالات شده که آیا جنبش اینقدر ازمسائل مذهبی استفاده میکنه مگر اهداف خاص مذهبی داره؟ که باید بگیم نه این جنبش دموکراتیک ما، جنبش اعتراضی ای که یک خواست دموکراتیک در محورش داره، خواست روشن آزادی انتخاباته و پس گرفتن رأیمون و پایین کشیدن کودتا چی ها. و به همین دلیل هم این هدف، روشن همه ی اقشار مختلف رو با هر گرایش، هر دین، هر مذهب و یا هر بی مذهبی دور هم جمع کرده و این اتحاد خیلی هم ذیقیمته. اما استفاده از مقاطعی که این کودتاچی ها ، حکومت دیکتاتوری نقاب مذهب به خودش زده، خیلی خیلی خوب برای ما آکسیون برد-برده و برای حکومت آکسیون باخت-باخت. این دیکتاتور ما چون نقاب مذهب زده مثل نماز جمعه ی جمعه گذشته که ناچار شد گاز اشک آورتو نمازگزارا بزنه، با باتوم به جونشون بیفته، سرکوب بکنه، به خوبی نقابشو پاره کرد. هم در دنیا این مطرح شد (در روزنامه ها عربی الان نوشتند که بعد از اسرائیل حکومت ایران تنها حکومتیست که به نمازگزارا حمله میکنه) و هم مهمتر از اون (تأثیرش در دنیا یا مطبوعات خارجی) در بین حامیان نظامه. وقتی Core (هسته) اصلی این رژیم ماسک مذهبیست که زده، پاره کردن این ماسک باعث ریزش طرفداران خودشون میشه. میفهمن که یک عده قدرت طلب دیکتاتور فقط از مذهب سوء استفاده میکنن. اگر این حکومت به فرض کمونیستی بود، ما باید آکسیونهایی میگذاشتیم که نشون بدیم اینها دفاعشون از طبقه کارگر قلابیه و معلوم میشد که به دلیل دیکتاتوریشون و حفظ قدرتشون کارگرا رو هم میزنن یا سرکوب میکنن. اگر این حکومت مثلاً ناسیونالیستی بود ما باید آکسیونهایی میگذاشتیم که نشون بدیم ناسیونالیزم و ملی گرایی فقط براش یه نقابه و فقط برای سرکوب داره به کار میبره. بنابراین استفاده از مقاطعی مثل اعتصاب، اعتکاف یا نماز جمعه یا منبعد هم اگر پیش بیاد، این مقاطع مذهبی این مزیت رو داره که ماسک این دیکتاتورهای مذهبی نما رو پاره میکنه و طرفداراش ریزش پیدا میکنن. این هم یک سؤالی بود که مطرح شده بود.من نکته آخری که میخواستم بگم راجع به نحوه گسترش کارمونه از این به بعد با توجه به پشتیبانی بزرگی که جمعه پیدا کرد و موفقیت بزرگی که جمعه داشتیم و رفتن توی فرسایش بیشتر و فلج سازی که قبلاً صحبت کردیم، می مونه برای فردامون و برنامه های بعدیمون که بحثهای بعدیمون خواهد بود.تا فردای دیگه شاد و موفق و پیروز باشید.

متن کامل پیاده شده شنبه 27 تیر 88

2009-07-18T19:19:00.000+02:00

سلامبامداد شنبه 27 تیرماه 1388 و 18 جولای سال 2009 میلادیخوب خسته نباشید! نمازهمگی قبول، تظاهرات فوق العاده بزرگ، زیبا، باشکوه دیروز، عبادت جمعی همه مردمی بود که اومدند توی خیابون. برآوردها حالا دقیق نشده ولی عکسهای مختلف رو بچه ها کنار هم دارن میگذارن، سعی میکنن اندازه بگیرن، برآوردها نشون میده که در تهران عددی بالاتر از 2 میلیون و شاید 3-5/3 میلیون اومدند توی خیابون. خیلی خیلی خیلی هم باشکوه و خوب بود، خیلی کلک ها هم حکومت زده بود، بعضی خیابونها رو یکطرفه کرده بود که به سمت نماز جمعه نیان، تا 10 صبح دانشگاه تهران رو فقط با کارت بسیجی، سپاهی و یکسری کارتها راه میدادند، سعی کردند همونجوری که حدس میزدیم خیابونهای اطراف رو بیشتر ببندند به سمت دانشگاه جمعیت کمتر بشه، ولی از ساعت 10 و 11 که امواج جمعیت رسید با اون نظم و آرامش، رشته کار از دستشون در رفت و نشون داد که اولاً در فرماندیشون چقدرچند دستگیه و چقدر هم کم نیرو هستند. من خودم هم تصور میکردم که اینها به هر قیمت اون چمن دانشگاه که حالا آسفالت هم هست و با 2000 تا آدم پر میشه، کل دانشگاه تهران با 5000 نفر پر میشه، تصورم این بود که اینها 5000 تا رو شده گدایی بکنن میارن میذارن و اونجا رو پر میکنن و حتی خیابونهای اطراف رو که بگن جمعیت بود و همون رو بکنن «امت خداجوی هزاران نفری و صدهزار نفری و میلیون نفری». ولی حتی دوتا سه تا صف رو به زحمت تونستند پر کنند. چرا این مشکل رو داشتند؟ همونطوریکه حدس میزدیم، حرکت بچه ها در شهرستانها مقدار زیادی اینها رو زمینگیر کرده بود. نیروهاشون در تهران به قول یک دوستی میگفت «اینها یک عده نیروهاشون باید شبها تا صبح بچه ها رو تو زندان شکنجه کنند یک عده شون باید تو خیابون دنبال کتک زدن باشن، یک عده شون باید شعارها رو از دیوارها پاک کنن . واقعاً نشون دادن که چقدر کم نیرو هستن». به اضافه اینکه وقتی که ما قوی در میدون هستیم، تظاهرات بزرگ انجام میشه، نیروهای اونا ریزش میکنه، مقدار زیادی هم ریزش داشتند. در بعضی جاها البته دست به خشونت زندند مثل بولوار یا خیابون امیرآباد و خیابون کارگر شمالی، گاز اشک آور، باتوم کتک و اینها، ولی در بیشتر جاها با زیرکی که بچه ها هم داشتند، بهانه به دستشون ندادند و در عوض شعارهای کوبنده بسیار بسیار مؤثر بود. من همینجا خیلی خیلی خیلی تشکر میکنم و شرمنده ام واقعاً که نمیتونم تک تک جواب بدم و دست شما رو ببوسم ولی واقعاً حجم زیادی فیلم، عکس رسیده که حالا بچه ها اینجا برای تمام خبرگزاری ها دارند میفرستند، تمام تلویزیون ها، اونها خودشون هم برمیدارند، دریافت کردند، چهره واقعی این حرکت بزرگ در تهران به دنیا معرفی شد. این کار، این عکس و فیلم و گزارش بزرگی که الان به همه دنیا رفته، خداییش اینست که ایران رو بلافاصله روز جمعه آورد به خبر اول (به ندرت هم خبر دوم دنیا بعد از انفجار اندونزی) و دوباره دنیا رو تکون داد.همینجا بگم چون ممکنه بعضی از شما اون خبر اشتباه BBC فارسی رو درمورد وزیر خارجه فرانسه دیده باشین و ناامید شده باشین، همینجا هم بگم که اون خبر اشتباه بود و اتفاقاً هم وزیر خارجه فرانسه بسیار بسیار محکم از حرکت مردم ایران دفاع کرد. این تظاهرات دیروز جمعه مجدداً دنیا رو عوض کرد. مسأله «مرگ بر روسیه» ای که در ایران گفته شد، شد خبر اول بحث های سیاسی که چگونه ملت ایران با هوشیاری اجنبی ای که دخالت میکنه رو محکوم میکنه؛ میخواد امریکا باشه، میخواد روسیه.به هر صورت دست همه شما درد نکنه، خسته نباشین، این کار بزرگ پیروزی قطعی ای بود که شیرازه کودتاچیها رو از هم پاشوند. حالا ما از اینجا به بعد وارد فاز جدیدی میشیم. درواقع یک نقطه عطفی شد، ورق خورد، باید که به سرعت بریم توی مرحله بعدی، تو فاز بعدی. اولاً ما احتیاجی نداریم هر روز تظاهرات میلیونی بگذاریم، درکل جریان انقلاب اسلامی 11 تا دونه تظاهرات بزرگ داشتیم که چندتاشون بالای میلیون بودند. اما تو همین یک ماه گذشته 4 تا 5 تا تظاهرات میلیونی داشتیم که به مراتب بزرگتراز تظاهرات در زمان انقلاب اسلامی بوده؛ هم دیروز نماز جمعه هم اون دوشنبه و احتمالاً یکی دوتای دیگه اش هم. بنابراین ما احتیاج نداریم هر روز تظاهرات میلیونی بگذاریم، نیرومونو باید ذخیره کنیم و هربار که سنگین میاییم بیرون و از آکسیونهای تظاهرات عمومی که مثل الله اکبر شب ما رو همه رو با هم متحد و یکپارچه میکنه و نمایشی از یکپارچگی و مقاومت رو نشون میده، این هرچندگاه یکبار کافیه. به جاش باید از فردا صبح، از همین امروز شنبه ادامه کار فرسایشی رژیم رو بدیم. در رأس کارای فرسایشی مسأله شعارنویسیه، دیگه باید هیچ دیواری از دست ما درامان نباشه، هیچ جای خالی ای نباید باشه، من این رو به خصوص به بچه های شهرستانها میگم که همین یک شعار ساده ای که به دیوار مینویسند، چندتا نیروی اینها رو در شهرستان زمینگیر میکنه بار رو از رو تهران کم میکنه، چه برسه به اینکه بچه ها درشهرستانها کوچیک و بزرگ، اونهایی که شناخته شده اند، میتونن برن صف دوم کمیته های مخفی تر این کار رو بکنن. آدمایی که تابلواند تو شهرهای کوچیک، باید که حواسشون باشه که فوری نیان دستگیرشون بکنن و کاری که بچها های صرب میکردند این بود که اونها ظاهراً کمیته داشتند اما کمیته های سایه ای کار اصلی رو انجام بدن و در یک شهر کوچیک شما دوتا شعار شب بدین، تظاهرات برق آسا ئ 5 دقیقه ای پراکنده شین مطمئن باشید که فرمانده اطلاعات و سپاه اون شهر ناچار میشن به تهران بنویسند که لااقل 50 تا 100 تا نیروشونو باید اونجا نگه دارند. بنارباین بازهم تکرار میکنم شهرستانها برای توزیع قدرت کودتاچیها، نیروهای سرکوبگر، بسیار واجبه و نقش بسیج کننده داره. در همین روز گذشته در اصفهان من دیدم عکسهای خیلی خوبی از شعارها، از حرکتها، در شیراز، در مشهد، دست بچه های مشهد درد نکنه درسته یه مقداری هم کتک خوردند ولی این تظاهرات فرمایشی و نمایشی رو در جلوی احمدی نژاد افشاء کردند و نقاط دیگه شهر هم راهپیمایی داشتند. این حرکتها ادامه فرسایشه و بیش از تهران در شهرستانها میتونه ما رو جلو ببره.خیلی سؤالها اومده که چجوری ما خبر برسونیم و ضعف خبررسونی داریم! قبلاً هم ما صحبت کردیم از همین فیلمهای تظاهرات میشه CD درست کرد، CD رو تکثیر کرد دستی به همه جا رسوند. ساده تر از CD میشه اطلاعیه هایی نوشت (مثل چینی ها) پشتش هم چسب و سیریش زد چسبوند به یک دیواری که عموم رد میشن و رد شد. میشه حتی از پدر و مادر و آدمای مسن تر خواهش کرد خبرها رو بهشون منتقل کرد و یا حتی جوونا، در روز 10 تا خط کرایه که سوار شن توی تهران یا شهری و خبرها رو بازگو کنن، اون راننده و سایر مسافرا میشن بهترین رسانه ای که خبرها رو به جای دیگه میرسونن. بنابراین خبر رسانی مکانیزمی است که نباید متوقف بشه. من راجع به دوربینهایی که در سطح تهران و نقشش تو این تظاهرات دیده شد، بحثی دارم که فرداشب خدمتتون خواهم گفت. این دوربین ها رو ما باید بتونیم از کار بندازیم. در مرکز کنترل ترافیک که تو خیابون ایرانشهر هست و در اختیار سپاهه الان، معلوم شد که تو این تظاهرات خیلی به درد اینها میخوره. نکات دیگه ای هم هستش از روز جمعه و فاز فرسایش که داریم حرکت میکنیم و تحریم. تحریم ها و وارد فلج سازی که میمونه برای جلسه بعدیمون.تا فردایی دیگه شاد و پیروز باشید، به امید موفقیت. [انگشتانشون رو به شکل V‌گرفتند]

خلاصه صحبت های دکتر سازگارا روز شنبه 27 تیر

2009-07-18T12:01:00.000+02:00

شبنه 27 تیرخسته نباشین به نماز گزاران .

اینکه برآورد ها بالاتر از دو و شاید هم سه میلیون نفر اومدند تو خیابون. خیلی با شکوه بود. کلک های حکومت برای نرسوندن مردم به دانشگاه کاری نتونست بکنه و رشته کار از دستشون در رفت. نشون داد که در فرماندهی شون چقدر چند دستگیه و چقدر نیرو کم داره. من تصورم این بود که 5000 تا رو دارن که چمن دانشگاه رو پر کنند اما نداشتند. دو سه تا صف رو به زحمت تونستند پر کنند. چون حرکت بچه ها در شهرستان ها اینا رو زمینگیر کرده بود. با تعداد کم کارشون زیاده و کم نیرو هستند و وقتی ما قوی هستیم و تظاهراتمون بزرگه اینا ریزش می کنند. بعضی جا ها خشونت کردند اما بیشتر جاها با زیرکی بچه ها بهانه به دستشون ندادند. من همین جا خیلی خیلی خیلی تشکر می کنم و شرمنده ام که نمی تونم تک تک تشکر کنم و دست شما رو ببوسم ولی خیلی فیلم و عکس رسیده و ما داریم می فرستیم برای خبر گزاری های دنیا. این عکس ها و فیلم ها ایران رو باز آورد خبر اول دنیا و دوباره دنیا رو تکون داد. همینجا بگم شاید شما اون خبر اشتباه بی بی سی فارسی درباره به رسمیت شناختن دولت ایران اشتباه بود . این کار بزرگ، پیروزی قطعی ای بود که شیرازه کودتا چی ها رو از هم پاشید. باید به یرعت بریم مرحله بعدی. ما احتیاج نداریم هر روز تظاهرات میلیونی بذاریم. توی انقلاب اسلامی در کلش ما یازده تا تظاهرات میلیونی داشتیم اما تو همین یک ماه ما تا حالا 4- 5- تا تظاهرات بزرگ داشتیم. هر چند گاه یکبار کافیه اما از همین فردا صبح باید بریم تو کار های فرسایشی و راس همه ش هم شعار نویسیه. بخصوص در شهرستان ها. کوچیک و بزرگ تو این کار همراهی کنیم. تو شهر های کوچیک دو تا تظاهرات برق آسا بکنین دو تا شعار شب بدین، اینا مجبورن نیروی کمکی بخوان برای شهر های کوچیک. شهرستان ها برای توزیع نیرو های کودتا گر مهمه که فعالیت کنند. در اصفهان و شیراز و مشهد من دیدم عکس ها شو. در مشهد دست مشهدی ها درد نکنه. این حرکت ها ادامه فرسایش بیش ازتهران الان در شهرستان ها می تونه ما رو جلو ببره.از فیلم تظاهرات سی دی درست کنین. اطلاعیه درست کنین بزنین به دیوار. پدر ها و مادر ها خبر ها رو بازگو کنن. گوش به گوش خبر رسانی کنین. خبر رسانی رو متوقف نکنینفردا شب درباره دوربین های مرکز کنترل ترافیک در سطح تهران حرف می زنم که در اختیار سپاهه معلوم شد تو تظاهرات خیلی به درد اینا می خوره و باید از کار بیافته. نکات دیگری درباره روز جمعه و فاز فرسایش و تحریم و فلج سازی هست که در جلسه بعدی درباره ش صحبت می کنیم.

راه حل - بخش نوزدهم

2009-07-16T20:51:00.002+02:00

سلام

بامداد پنج‌شنبه ۲۵ تیرماه ۱۳۸۸ و ۱۶ جولای سال ۲۰۰۹ میلادی

همونطور که می‌دونید آقای مهندس موسوی، رئیس‌جمهور منتخب ملت، اطلاعیه داده که این هفته به نمازجمعه می‌ره. یعنی فردا ایشون می‌ره به نمازجمعه و حالا دیگه به همهٔ ما واجبه که با تمام توان بریم توی خیابون و رئیس جمهور منتخب رو تنها نگذاریم و قدرت نمایی بکنیم و نشون بدیم که صف مردم فشرده‌ست و حاضر نیستند که از احقاق حقشون کوتاه بیان.

یادمون باشه که آقای خامنه‌ای که سه هفته پیش رفت نماز جمعه و اون خط و نشون‌ها رو واسهٔ ملت کشید، تمام نیروهاشون رو بسیج کردند، بچه‌ها شمردند شصت هزار نفر بودند. فردا هم مطمئن باشید که اونطرفی‌ها سعی می‌کنند از همه جا نیروهاشون رو بیارند و بسیج بکنند و احتمالاً داخل دانشگاه رو، اون زمین چمن سابق که حالا مدت‌هاست آسفالته و خیابون‌های دو طرف دانشگاه و اینها رو پر بکنند، روی هم پنجاه شصت هزار نفر می‌شه؛ برای اینکه اونجا دوربین تلویزیونه و می‌خوان همون‌ها رو نشون بدند. اما اصلاً مهم نیست؛ اصلاً ما جنگی برای فتح دانشگاه نداریم. فتح ما توی خیابون‌هاست. اونطوری که پیش‌بینی می‌شه اگر بتونیم بیش از دوشنبهٔ بعد از کودتا که سه میلیون آدم اومد توی خیابون، بیش از اون تعداد بیاییم با چند میلیون، حداقل چهار میلیون، پنج میلیون از جمعیت ده دوازده میلیونی تهران و از شهرستان‌هایی که نزدیکند و می‌تونند جمعه خودشون رو برسونند، اضافه بشیم و بیاییم توی خیابون‌ها، اصلاً جمعیت به دانشگاه تهران نمی‌رسه.

هیچ مهم نیست که اونجا آقای رفسنجانی چی بگه، مردم اونجا چه شعارهایی بدند، چه حرف‌های واسه خودشون بزنند و یا چی بگن. این تظاهرات بزرگ در پشتیبانی از رئیس‌جمهور منتخبه در اینکه رأی ما رو پس بگیر، در بزرگداشت شهدا. این خودش تبدیل به یک تظاهرات بزرگی می‌شه که اصل کار ما اونه.

من قبل از اینکه به خود روز جمعه بپردازم این تأکید رو هم بکنم که این تظاهرات به سبک ایرانی، یعنی پنج‌شنبه (امروز) ساعت پنج تا هشت بعدازظهر یا در شهرهایی که گرم‌تره ممکنه شش بعدازظهر (جنوب در خوزستان یا بوشهر)، این پنج بعدازظهر برای ما خیلی خیلی مفیده؛ به خصوص اگر شهرستان‌ها حتماً بیان توی خیابون. دستور کار فقط این است که توی خونه نمونید، بیایید توی خیابون. بیان توی خیابون، بستنی بخورند، نوشابه بخورند، راه برند، توی خیابون برند، توی پارک حرکت کنند، هرجا امکانش هست ماشین‌ها ممکنه بوق بزنند، V نشون بدند، یک شعاری بدند. مردم شادی بکنند، حرکت بکنند و هر جا هم که دستشون رسید گل، نشد یک برگ سبز به بسیج، سپاه و نیروی انتظامی بدند؛ بچه، پیر، بزرگ. این حضور پنج‌شنبه به خصوص در شهرستان‌ها بسیار کمک می‌کنه به تهرانی‌ها. برای اینکه نیروهای سرکوب‌گرها رو در شهرستان‌ها میخ‌کوب می‌کنه و امکان ارسالشون به تهران رو خیلی کم می‌کنه. اگر هم جلوتر امروز فرستاده باشند تهران، در نتیجه کف خیابون‌های شهرستان‌ها دست مردم خواهد بود و خیلی راحت‌تر کارشون رو می‌کنند. پنج‌شنبهٔ گذشته ضعف بزرگی که ما داشتیم این بود که از شهرستان‌های مختلف که گزارش داشتیم تظاهراتی بوده، مردم اومده بودند توی خیابون، فیلم و عکس نداشتیم. من خواهشم این است که با قید شهر، با نشون دادن تابلوی شهر و تابلوهای خیابون‌ها توی عکسی، توی فیلمی، حتماً و حتماً از شهرستان‌های مختلف فیلم و عکس فراموش نشه و روی یوتیوب گذاشته بشه و ارسال بشه؛ این بخشی از مبارزهٔ ماست. ما هفتهٔ گذشته فقط از رشت فیلم داشتیم. فیلم باید از همه‌جا برسه که نشون بده در سطح کشوره. پنج‌شنبه، امروز تدارک فردای ماست. امروز تظاهرات به سبک ایرانی، اومدن توی خیابون، شاد، خندون، قدم زدن، راه رفتن، ظاهراً آدم به کارش رسیدن، ماشین رو توی خیابون آوردن و هرجا فرصت شد سبز شدن و V نشون دادن و گل دادن؛ این تقویت روحیهٔ ماست برای فردا. شهرستان‌ها این کمک رو به تهران می‌کنند و تضعیف روحیهٔ سرکوب‌گرهاست که فردا بدون روحیه باشند.

اما روز جمعه، آکسیون نماز جمعه که در پشتیبانی از رئیس‌جمهور منتخب داره انجام می‌شه، مخصوص تهرانه. در شهرستان‌ها بنای کار جنبش، هنوز فتح ستادهای نمازجمعه نیست. همین جنبش یک مقداری تمرین می‌خواد، انضباط و discipline بیشتر می‌خواد و تضعیف بیشتر جبههٔ سرکوب‌گرها رو می‌خواد تا در زمان مناسب این کار رو در تمام شهرستان‌ها بکنیم و تمام نمازجمعه‌ها رو بغل بکنند و درواقع فتحش بکنند. اما در تهرانه که فردا وقتی که میاییم توی خیابون، مطمئناً جمعیت چند میلیونی اصلاً به دانشگاه تهران نمی‌رسه. خود مهندس موسوی هم قراره در خیابون‌ها باشه و بنا نداره بره داخل صحن دانشگاه. بنابراین جمعیت به احتمال زیاد در سه نقطهٔ کانونی وقتی که انباشته می‌شه خودبه‌خود می‌تونه که تمرکز جمعیت باشه. یکیش احتمالاً در مسیر امام حسین به طرف دانشگاه تهران، در خیابون انقلاب دور و بر میدون فردوسی می‌تونه یک کانون ما باشه؛ یکی از مسیر شمال شهر که بیاد، قاعدتاً از میدون ولیعصر به بالا یک کانون ما خواهد شد؛ ادامه‌ش ممکنه تا میدون ونک برسه، از اون طرف تا میدون هفت تیر برسه؛ یک طرف هم درواقع از سمت آزادی و جنوب تهران که بیاد میدون توحید و حتی ممکنه میدون آزادی نقطهٔ کانونی ما باشه؛ اصلاً مهم نیست… ما اگر کانون‌های خودمون رو، جمعیت که اونجاها قرار می‌گیره متمرکز بکنیم، در اونجا می‌تونیم شعارهای خودمون رو بدیم و حرف‌های خودمون رو بزنیم. برای اینکه به لحاظ شرعی و نمازخوندن هم در خیابون انقلاب، اصلاً جلوتر از امام جماعت قرارداریم و اتصالی به نمازجمعه برقرار نمی‌شه و نمازمون رو هرکی که نماز می‌خونه می‌تونه نماز ظهر و عصرش رو توی خونه بخونه. چون اصولاً نماز جمعه واجب هم نیست، درواقع بنابر فتوای آقایون اختیاریه. بنابراین اونهایی هم که نماز می‌خونند، اگر جایی نرسید که نماز بخونند مهم نیست، اصل حضور ماست که نشون بدیم که جمعیت واقعی چی می‌گه.

چندتا نکته: یکی از احتمالات این است که صحن دانشگاه و اطرافش رو پر کنند و راه‌ها رو از جلوتر ببندند. به‌خصوص مثلاً داشتن علامت سبز یا زیرانداز سبز (چون زیرانداز داشتن به نشونهٔ رفتن به نمازه) حالا یه حصیری، یه روزنامه‌ای، یک تکه پارچه‌ای یا هرچی که می‌تونه سبز باشه، ممکنه اینها رو جلوتر نگه دارند؛ هیچ مهم نیست! دستور کار عدم درگیریه، عدم خشونته. اگر خیابون‌های منتهی به سمت دانشگاه رو بسته بودند، ما از پشت اون متشکل می‌شیم، جمع می‌شه جمعیتمون و توی اون نقطه‌های کانونیمون شروع می‌کنیم به صحبت کردن و حرف‌های خودمون رو زدن و شعارهامون رو دادن. یادمون هم باشه که جمعه روز بزرگداشت شهدا هم هست بنابراین عکس ندا، سهراب و سایر شهدا فراموش نباید بشه و این رو حتماً باید به آکسیون بزرگداشت شهدامون هم تبدیل بکنیم. شعارهای البته «یاحسین، میرحسین»، «رأی ما رو پس بده»، «برادر شهیدم رأیت رو پس می‌گیرم» و امثال اینها هست که حالا من همین‌جا عرضم رو تموم می‌کنم؛ ده دقیقهٔ امروزمون تمومه. الباقیش رو می‌گذارم برای فردا صبح جمعه که در اونجا ادامه‌ش رو می‌گم. شاد و پیروز باشید، سلامت باشید، به امید پیروزی بر کودتاچی‌ها. [انگشتانشون رو به شکل V گرفتند]یادم رفت این نکتهٔ خیلی مهم رو هم بگم؛ چون تلویزیون ممکنه از داخل دانشگاه که فیلم می‌گیرند، هلیکوپتر هم از بالا فیلم بگیره، تلویزیون ایران، شب یه سری چاخان سرهم بکنه، با حرف‌های آقای هاشمی که نمی‌دونیم چی خواهد گفت. بنابراین واجب واجب واجبه که فیلم، عکس، تصویر و صدا به وفور بگیریم و پخش بکنیم. موفق باشید.

راه حل - بخش هجدهم

2009-07-15T11:54:00.001+02:00

سلام
بامداد چهارشنبه 24 تیرماه 1388 و 15 جولای 2009 میلادی
متاسفانه خبر بدی رو داریم و اون اینست که بچه های زیادی که کشته شده ند ، شهدای جنبش ، جنازه هاشون توی سردخونه ست. بر آورد بیشتر از 150-60 نفره ولی اون چیزی که دقیق تا حالا قطعی شده بیش از 60-70 تا شناسایی شده داریم که من خبر های دقیق تر به دستم برسه در شب های بعد خدمتتون می گم. سهراب اعرابی یکی از این شهدای ماست. در کنار ندا و سایر شهدا.
این حادثه ، این صبعیت، این وحشیگری، این خشونت، این رفتار غیر انسانی و غیر دینی و غیر اخلاقی، این آدم کشی و جنایت که در تاریخ ما کم نظیره، وظیفه ما رو سنگین تر می کنه.
نکته اول اینست که روز پنجشنبه که تظاهرات به سبک ایرانی به قول مفسر ام اس ان بی سی از هوش ایرانی هاست که راه حلی پیدا کرده ند با تاکتیک پراکنده شدن و در همه جا بودن موفق شده ند که نیرو های سرکوبگر رو گیج بکنند و اونها کاری نتونند بکنند، ما روز پنجشنبه که روز شهداست، پنجشنبه و جمعه ای که در پیشه 5-8 بعد از ظهر هر کجای کشور که هستید هر کجای شهر که هستید، از خونه باید بیایم بیرون. مهم اینست که در همه جا بیایم بیرون. تا نیرو های سرکوبگر نتونند کاری بکنند. اگر یک منطقه خاصی ، یک شهر خاص ، فقط تهران باشه، فقط مشهد باشه، فقط رشت باشه ، یا هر شهر دیگه، فقط یک منطقه باشه اونوقت سرکوب میشه و این تاکتیکی که هفته گذشته تست کردیم، امتحان کردیم و جواب داد. همه وقتی 5 بعد از ظهر بیایم بیرون تا 8 شب، 9 شب وقتی در خیابون باشیم و در همه جا حضور داشته باشیم، اونوقت نیروهای سرکوبگر هم نمی تونن سرکوب بکنن. مثل امواج دریا ، همه شهر ها و حتی روستا های کشور رو در بر می گیره. با این اومدن توی خیابون، هر جایی که جمعیت پنجاه نفر- شصت نفر- صد نفر – هر تعدادی که صلاح می دونیم جمع میشه دور هم می تونه که با یک "وی" ساده ، یک شعار ساده با یک علامت سبز جنبش و بخصوص عکس سهراب و ندا و سایر شهدامون می تونیم که حرف خودمونو بزنیم، اعتراض خودمونو بکنیم، عکسمونو بگیریم، فیلممونو بگیریم، و دنیا رو هم مطلع کنیم.
این روز اتفاقا، روز پنجشنبه بسیار بسیار بسیار لازمه که دیسیپلین و نظم مبارزات بی خشونت رو رعایت کنیم. اطلاعاتی که ما داریم این است که اون جمع محدود سردار های رانت خور سپاه که حتی در فرماندهی سپاه هم منفور هستند و عوامل این سرکوب هستند، به شدت محل اختلاف واقع شده ند و زیر فشار هستند از طرف بچه های سالم و درست و پاک و امانتدار سپاه ، بسیج و نیروی انتظامی. بنابر این ما در جنبش مدنی دنبال انتقام گیری نیستیم. انتقام رو بعدا قانون خواهد گرفت از مرتکبین واقعی. ما بیش از هر وقت دیگه ای احتیاج داریم که روز پنجشنبه وقتی که اومدیم از خونه بیرون، هر جایی که از جلوی مقر نیروی انتظامی ، سپاه یا بسیج رد شدیم، یک شاخه گل و نه بیشتر( که یه وقت محل سوء استفاده های دیگه ای نشه ،) اگر خطری نداره و اخطاری نشده که تیر اندازی میشه، جلو بریم و بدیم به کسی که اونجا هست یا پای دیوارش بگذاریم. این کار رو اگر خطر نداشته باشه، یک بچه یا یک پیرزن یا یک پیرمرد هم می تونه انجام بده حتی و حتما هم عکس ها و فیلم هایی که می گیریم نشون میده که ما چگونه بار سنگین این جنایت رو روی دوش و وجدان بچه های سپاه و بسیج و نیروی انتظامی بار خواهیم کرد. این اونجائیست که نیرو های سرکوبگر به نقطه ی شکست نزدیک شده ند. بنابر این من استدعام اینست که دیسیپلین و نظم جنبش بدون خشونت رو رعایت بکنید. روز پنجشنبه احتیاج داریم هم همه بیرون بیایم در همه جا و هم اینکه با نظم خودمون و گل دادنمون نیرو های سرکوبگر رو به نقطه شکست که بسیار نزدیک شده ند نزدیک تر کنیم و در هم بشکونیم.
یه کسی پرسیده که آیا کار خوبیست که ما دم خونه های کسانی که عضو بسیج و سپاه هستند یا حتی عضوی از حکومت هستند یک " وی " بکشیم؟ عضو بالای حکومت. نه یک کارمند ساده. یک "وی" سبز بگذاریم و یک گل هم پاش بگذاریم ؟ حتما به نظر من کار خوبیست. "وی" سبز جنبش رو دم خونه هر بسیجی یا هر سپاهی یا هر عضو بالای حکومت. از معاون وزیر به بالا و مدیران ارشد بگذاریم، گل بگذاریم و اگر هم می تونیم بهتر از اون، اضافه بر اونها عکس سهراب و ندا و سایر شهدامونم اونجا به دیوار بزنیم. دم منزلشون و بعد هم اگر بتونیم باهاشون صحبت بکنیم. مطمئن باشید اینکار تاثیر داره.
نکته دیگه ای که سوال جدی ایست که این روز ها مطرحه بسیار هم پرسیده میشه اینست که جمعه و نماز جمعه رو چکار باید بکینم؟ من سه تا نکته رو سریع خدمتتون عرض می کنم. نکته اول اینکه بدانیم که دشمن یا کودتا چی ها می خوان چکار کنند؟ اطلاعاتی که ما داریم، نشون میده که آقای رفسنجانی در هماهنگی با آقای خامنه ای داره میره نماز جمعه. این تصور ساده رو نداشته باشیم که آقای رفسنجانی میره در نماز جمعه و محکم می ایسته و میگه من رای شما رو پس می گیرم و به ملت می پیونده! این کارو اگر ایشون می خواست بکنه باید قبل از رفتن به نماز جمعه بکنه و شفاف اعلام بکنه. قرار همچین چیزی نیست. بحث آشتی ملی قراره مطرح بکنند و از حضور بچه ها استفاده کنند. سهم نماز جمعه و تهران رو دوربین های تلویزیون هم بگذارند، دنیا رو هم دارند در جریان میگذارند که بعد بگن که این جمعیتی که اومد مثل اون چهل میلیون رای ، رای به نظامه، مردم همه نظام رو دوست دارند، دعوای خانوادگیه ، عناصر مرموزی هستند، ما که دعوا نداریم ما آشتی داریم و همه دیگه رضایت دادند و مقام رهبری هم فصل الخطابه. دارم می گم که اگر این اتفاق افتاد یک وقت جا نحورین! ساده انگاری نکنین که فکر کنین جمعیت زیادی برین می تونین که تحت تاثیر قرار بدین و نتیجه دیگه ای در بیاد.
نکته دوم اینست که باز من می بینم خیلی ها می پرسند که اگر جمعیت زیادی بریم، نماز جمعه رو فتحش می کنیم، در بغل می گیریم، تجمع رو برای اونها نا امن می کنیم. این درسته که این اصل کلی رو ما داریم که هر جا اونها تجمع دارند، ما هم چون تعدادمون بیشتره حضور پیدا می کنیم و نا امن می کنیم براشون. و نشون میدیم که ما مطالبه مون رو می خوایم و مطرح می کنیم. اما هنوز زوده که ما نماز جمعه تهران و شهرستان ها رو بتونیم فتح کنیم. هنوز یک مقداری کار داریم. هنوز اون آمادگی رو نداریم و نکته سوم اینست که خبری که مطرح شده که آقای مهندس موسوی میره، خود فیس بوک ایشون هم مطرح کرده که اطلاعی نداشته و روزنامه اعتماد و سایر روزنامه ها به غلط از اونجا نقل کردند. اگر رئیس جمهور منتخب اعلام کرد. کتبی! و نه شفاهی. توی همون سایت قلم که من میرم نماز جمعه، اونوقت با تمام قوا ما میریم نماز جمعه برای اینکه بگیم که رئیس جمهور منتخبمون رو پشتیبانی می کنیم. اگر آقای مهندس موسوی، فقط هم آقای مهندس موسوی، مکتوب تا ظرف چهارشنبه و پنجشنبه اعلام کرد که "من میرم نماز جمعه"، قدرت نمایی جنبشه که بره نماز جمعه و اعلام بکنه که ما اومدیم وایسادیم، و رئیس جمهور رو پشتیبانی می کنیم. اینکه چگونه حضور پیدا می کنیم، من فردا شب و پس فردا خدمتتون عرض خواهم کرد اگر مسجل بشه که آقای مهندس موسوی میره ولی اگر ایشون نره، به نماز جمعه تهران و شهرستان ها دلیلی نداره که پا بگذاریم.
عرضم تمومه تا فردای دیگه و دیدار دیگه خداحافظ – به امید پیروزی.

راه حل-بخش هفدهم

2009-07-14T18:42:00.001+02:00

سلام

بامداد سه‌شنبه ۲۳ تیرماه ۱۳۸۸ و ۱۴ جولای سال۲۰۰۹ میلادی در ایران. ابتدا طبق معمول چندتا سؤال رو جواب بدم. سؤال اول این است که «استفاده از V سبز جنبش، روی چهره‌های آقای خامنه‌ای، احمدی‌نژاد، تابلوهای دولتی بهترین راهش چیه؟» من فکر کردم شاید بهترین راهش یک ماژیک کلفتی که با آب پاک نمی‌شه و راحت هم توی جیب جا بگیره، از اسپری بهتر هم هست و اگه شبرنگ هم باشه، بعداً رنگ زدن روش یا پاک کردنش فوق‌العاده دشوارتره؛ بهترین چیزیست که در جیب هرکسی باشه، هر جایی رد بشه، هر تابلوی دولتی، هر ماشین دولتی به‌خصوص از نیروهای سرکوب‌گر، هر عکس، هر شعار دولتی و هر جای دیگه با یک V کوچیک یا اگر وقت باشه با شعار دیگه‌ای می‌شه که اون علامت جنبش رو حک کرد و در واقع به دیگران امید داد. همین جا یک نکتهٔ دیگر رو بگم؛ از رشت من یک تماسی داشتم که مطرح می‌کرد تمام شهر رشت شعار خیلی زیاد نوشته شده، به‌خصوص از هفتهٔ گذشته خیلی مقدارش بالا رفته. فقط خواهشم این بود که هرجایی که شعارنویسی می‌شه، کاری که هم اعتراض رو نشون می‌ده، هم به دیگران روحیه می‌ده، حتماً در فرصتی که می‌دونید مشکلی نداره، خطری نداره ازش عکس بگیرید، فیلم بگیرید؛ اگر می‌تونید توی عکس و اون فیلم اسم خیابون رو هم یکجوری بگیرید، یا از اسم خیابان جلوتر فیلم یا عکس بگیرید، ادامه‌ش از شعارهای روی دیوار که ممکنه جاهای پایین‌تری باشه؛ تا معلوم بشه کجای شهر هست و حتماً روی اینترنت قرار بدید، روی انواع و اقسام وبلاگ‌ها و وب‌سایت‌هایی که هست قرار بدید تا اطلاعات بچرخه، دیگران هم ببینند و روحیه بگیرند. همونجوری که بارها و بارها عرض کردم عکس و فیلم در دنیای امروز یک بخشی از مبارزه‌ایست که ما داریم می‌کنیم. سؤال دیگه راجع به اعتصاب ایتالیاییه که سه شب پیش، یک شب با سرعت بهش پرداختیم و رد شدیم. اعتصابی که معروفه به اعتصاب ایتالیایی یا اعتصاب سفید، در واقع روشیست که در عین حفظ ظاهر قانونی و پراسیجرها (procedures) و رویه‌هایی که در دستگاه است، کاری می‌شه که حداکثر کندی ایجاد می‌شه و محصول نهایی هم بیرون نمیاد. مثال های زیادی داره در کشورهای مختلف، من فقط یک مثال رو می‌گم و رد می‌شم. توی اینترنت اگر کسی دسترسی داشته باشه ذیل این سرفصل می‌تونه رجوع کنه، مطالب زیادی هست ولی یکی از بهترین مثال‌هاش اعتصابیست که در قطارهای نیویورک انجام شده. چون اعتصاب ممنوع بود و راننده‌های قطار حق اعتصاب نداشتند، از حق قانونی که می‌تونستند در هر ایستگاهی اگر بخوان دستشویی برن استفاده بکنند، شروع کردند به اینکه در تمام ایستگاه‌ها راننده‌ها پیاده بشند، پنج دقیقه برن دستشویی در نتیجه تمام قطارها از سرعت افتاد، به موقع نمی‌رسید، تمام سیستم حمل و نقل مختل شد و ناچار شدند که جلوی اعتصاب اینطوری به سبک سفید راننده‌ها کوتاه بیان. رویهٔ خیلی قانونی که شما می‌دونید مثلاً در یک کارخونه، فرض کنید توی قسمت کنترل کیفیت خیلی ساده با ایرادی که می‌تونه بگذاره، برابر رویه می‌تونه خط تولید رو متوقف کنه. یا قسمت تعمیر و نگهداری وسایل، یا قسمت ایمنی یا همون جور که عرض کردم یک قطعه‌ای که گلوگاهه، یک پرسی که گلوگاه خط تولیده، یا کارگری که در یک جایی کاری دستشه و می‌تواند که تمام خط رو لنگ بگذاره، حتی واحد آشپزخونه می‌تونه همین کار رو انجام بده و ده‌ها مثال دیگه. معمولاً در نوع اعتصاب ایتالیایی حاصل نهایی این است که واحد کم کار می‌کنه یا اصلاً متوقف می‌شه و به‌خصوص محصول نهایی بیرون نمیاد یا خیلی به کندی میاد بیرون؛ در اینجا نقش مهندسین تکنسین‌ها و کارگرانی که آگاه هستند بسیار تعیین کننده‌ست و می‌تونند بقیه رو در واقع راه ببرند. اتفاقاً هسته‌هایی که در هرکجا اعتصاب ایتالیایی بکنند، اعتصاب سفید رو شکل بدند، بهترین هسته‌هایی هستند که در فازهای بعدی که ما به کمیته‌های اعتصاب می‌رسیم می‌تونند که راهبری بکنند. بازهم تکرار می‌کنم حفاظت رو نباید فراموش کرد و کسانی که این کارها رو هم می‌کنند، حتی‌المقدور باید چند نفر رو هم به شکل کمیتهٔ سایه داشته باشند که اگر خدای نکرده مشکلی براشون پیش اومد، دیگران بتونند این کار رو ادامه بدند. من اخباری رو هم توی این دو سه روزه به دستم رسیده از پاره‌ای اتفاقات که به همین سبک فلج‌سازی افتاده ولی هر وقت قطعی و نهایی شد خدمتتون عرض خواهم کرد. سؤال دیگه این است که «آیا تشکیل کمیته‌های پنج تا ده نفره در محله‌ها و مناطق، می‌تونه به پیش‌برد جنبش کمک بکنه؟» قطعاً این نه فقط لازمه، بلکه یکی از مهم‌ترین روش‌های سازمان‌دهی مردمی‌ایست که ما داریم. برای اینکه در یک محله و یک منطقه‌ست که بچه‌ها خوب همدیگر رو می‌شناسند، کمیته‌ای که می‌تونند به همدیگه اعتماد کنند و ساده‌ترین کار که شعارنویسیه می‌تونه توی یک کمیتهٔ پنج نفره، ده نفره انجام بشه. اگر کمیته‌های شعارنویسی خوب کار بکنند و همکاری با همدیگه رو تمرین بکنند، بعد آماده هستند برای اینکه در طول هفته تظاهرات برق‌آسا شکل بدند، با پنج نفر، ده نفر یا چند تا از این کمیته‌ها با همدیگه حداکثر پنجاه نفر. چون همونجوری هم که قبلاً عرض کردم در فرسایش کودتاچی‌ها در آکسیون‌های که ما اونها رو فرسایش می‌دیم هیچ آکسیون و فعالیتی، به اندازهٔ تظاهرات توی خیابون (با رعایت همهٔ موارد ایمنی) مؤثر نیست و تأثیر مثبت در روحیهٔ مردم نداره و متقابلاً تأثیر مخرب در نیروهای سرکوب‌گر. به هرحال تشکیل کمیته‌های محله‌ای اتفاقاً یکی از بهترین روش‌های سازمان‌دهی مردمیه، به‌خصوص اینکه این جنبش در واقع به شکل زنجیرهٔ بزرگ سبزیست که هر کسی یا هر گروهی، یک حلقه‌ست از این زنجیر و این حلقه‌های منفرده که در واقع رهبران جنبش هستند؛ همین چیزی که حکومت کودتاچی‌ها الان نمی‌فهمه، دربه‌در هرکی رو که فکر می‌کنه فعاله، دستگیر می‌کنه، می‌بره زندان؛ به خیال اینکه جنبش بدون فعال می‌شه و می‌تونه کنترلش بکنه. غافل از اینکه هر یک جوان مبتکر، هر یک کمیتهٔ محلی، در واقع حلقه‌ای از حلقه‌های این زنجیر و رهبری از رهبران این جنبش و حرکت مردمیه.نکتهٔ دیگه در مورد سیستم‌های کامپیوتریه. اگر یادتون باشه ما سه تا چیز رو گفتیم: برق، مخابرات و کامپیوتر. امروزه خوشبختانه بسیاری دستگاه‌ها سیستم‌های کامپیوتری و نرم‌افزاری دارند. هر نوع اختلال در اینها اولین خاصیتش این است که دستگاه به تمام پرسنلی که ممکنه به نوعی با این سیستم‌ها ارتباط داشته باشند، بدبین می‌شه و احساس امنیت نمی‌کنه. دوم اینکه وقتی در سیستم نرم‌افزاری یک بانک، یک اداره، یک دستگاه، یک کارخونه اختلالی پیدا می‌شه، باعث می‌شه کارها مختل بشه و مردم هم می‌فهمند که مبارزین دارند به حکومت نشون می‌دند که نمی‌تونه همین طوری راحت بیاد سوار شه به گردهٔ مردمی که دوستش ندارند. نکتهٔ آخری هم این است که بچه‌ها در داخل ایران و خارج ایران، گروه‌های پارتیزانی اینترنتی دارند درست می‌کنند؛ دستورالعمل‌های مختلفی رو دارند روش کار می‌کنند که به محض اینکه حاضر بشه، در مسیر اینترنت هم قرار می‌دند تا اونوقت لشکر بزرگی بتونه که به این سیستم‌ها بپردازه و اونها رو از کارایی بندازه.عرضم تمومه، تا فردای دیگر، با امید به پیروزی، شاد و سرافراز باشید [انگشتانشون رو به شکل V گرفتند]

راه حل - بخش شانزدهم

2009-07-13T19:35:00.005+02:00

سلام
دوشنبه 22 تیر ماه 1388 سیزده جولای سال 2009 میلادی
صبح اول وقت به وقت ایران
چند تا سوال رو از بین انبوه سوال هایی که میرسه، خدمتتون جواب بدم با مشورتی که با اون تیم مشاورین اینجا کردیم تا بعدا ادامه بحث فلج سازی رو بکنیم.
سوال اول اینست که " آیا می تونیم بریم به قله های کوه ها ، فتح قله های سبز رو بکنیم و اونجا علامت جنبش و پرچم سبز جنبش و عکس و شعار بگذاریم؟ آیا کار خوبیست؟" به نظر من قطعا کار خوبیست برای اینکه چند تا خاصیت داره اول اینکه وقتی بچه های ورزشکاری که می تونن به قله های کوه ها برن ، این کارو بکنن ، این باعث خواهد شد که اون سرکوبگر هایی هم که بعدا قراره برن اونا رو پاک بکنند، اون ها هم ناچارند یه بار تا قله ها برن یه خورده پاشون واز میشه. دوم اینکه در مسیر کوه ها ناچار میشن اونوقت نیرو بذارن، بگردن کوله پشتی ها رو و دنبال بکنند و یک جبهه ی جدید براشون باز میشه و سوم هم اینکه وقتی که شما فیلم و عکس بگیرید از گذاشتن علامت های جنبش در قله های کوه های ایران، فتح قله های سبز، این به خوبی به همه هم نشون میده که جنبش تا بلندای کوه های ایران هم خودش رو کشونده و به هر حال کار خوبیست. فقط نکته ی من اینست که پنجشنبه اگر بچه هایی این کارو می کنند حتمن جوری انجام بدن که پنجشنبه ها ساعت پنج بعد از ظهر باشند. ضمنا همینجا بگم که بعضی ها از استان خوزستان و استان های گرم تر نوشتند که ساعت پنج خیلی زوده و اینجا ها گرمه ما ساعت هفت برامون خوبه. از نظر منم اشکال نداره. فقط یک چیزی حواسشون باشه که ساعتی بیان بیرون که اگر هفت در خوزستان هوا بهتر شده و پنج خیلی گرمه اشکال نداره ولی خیلی هم دیر بشه تاریک میشه و نمیشه فیلم و عکس تهیه کرد. برای اینکه یک پای مهم حرکت عمومی تهیه فیلم و عکسه که دنیا رو در جریان بذاره بنابر این یک ساعتی رو باید توی استان های گرم تر انتخاب بکنند شاید شیش مناسب تر باشه که گرما کمی شکسته باشه ولی خیلی هم به تاریکی نخوره.
سوال دوم اینست که مطرح شده نماز جمعه این هفته آقای هاشمی قرار شده صحبت بکنه. آیا بریم یا نریم؟
به نظر من درسته که ما این اصل کلی رو داریم که هیچ کجایی برای کودتا چی ها نباید امن باشه و هر جا تجمعی دارند، باید بریم و شرکت بکنیم ما هم با شعار های خودمون، اما نماز جمعه تهران بخصوص حساسیت داره برای اینکه دوربین تلویزیون نشون میده و ممکنه که کلاه سر جنبش بگذارند. به نظر من این هفته اگر آقای مهندس موسوی رئیس جمهور منتخب اعلامیه داد و رسما مطرح کرد که او می خواد بره نماز جمعه، فکر بدی نیست. می تونن کسانی که دلشون می خواد با عکس آقای مهندس و با شعار های سبز جنبش برای پشتیبانی از رئیس جمهور منتخب برن. برای پشتیبانی از رئیس جمهور منتخب اگر رسما تا جمعه اطلاعیه از طرف آقای مهندس موسوی منتشر شد که می خواد بره. تا الان که چیزی دریافت نشده اما اگر چنین اطلاعیه ای دریافت نشد، رفتن کار ممکنه اصلا به صلاحی نباشه برای اینکه از روی حرف هایی که سایت های طرفدار کودتاچی ها و آقای احمدی نژاد شروع کرده اند در تائید آقای رفستجانی زدن، این خطر هست که ایشون تو نماز جمعه یه چیزایی بگه که جنبش رو سنگ رو یخ بکنه و بخواد که از مواضع رهبر دفاع کنه و در واقع وضعیت فعلی رو یه جوری مطرح بکنه واسه مردم و اینطوری جنبش صدمه خواهد خورد و رفتن خیلی ممکن است که به صلاح نباشه بخصوص اینکه اون اصل کلی ما که هر تشکلی رو باید ما هم حضور داشته باشیم همونطور که عرض کردم اختصاصا راجع به نماز جمعه تهران خیلی حساسه برای اینکه شب توی تلویزیون نشون می دن و ممکنه از جنبش سوء استفاده بکنند. فقط و فقط در شرایط خاصی که رئیس جمهور منتخب مردم آقای مهندس موسوی اعلامیه رسمی بده که میره اونجا، مجازه که برای دفاع از اون هر کی دلش می خواد بره. بازم اجباری نباید بدونیم. اونچه که آکسیون خود جنبشه و حضورشو در اون اعلام می کنه، اون پنجشنبه ها ساعت پنج تا هشته که حضور مردم در خیابون ها می تونه که نمایش قدرت همه باشه.
سوال بعدی باز تو همین رابطه ست چون خیلی سوال ها اومده که ما این هفته که دستور کار اینست که ساعت پنج، تظاهرات به سبک ایرانی در سراسر کشور بیایم بیرون، آیا گل دادن به سپاه نیروی انتظامی و پایگاه های بسیج، نزنند، ما رو نکشند... من حرفم اینست که اگر هر وقت احساس کردید خطری هست، این کار رو نکنید. و اصلا جلو نرید ولی خطر دوم اینه که بعضی ها نوشتن ممکنه یه تاج گل ببرن بذارن و خدای نکرده توش بمب باشه و پای جنبش بنویسن. به همین دلیل اگر کسی هم خواست گل بده یا یک برگ سبز بده، یک شاخه گل، فقط و فقط یک شاخه گل باشه که یک وقت یک همچین توطئه ای اتفاق نیافته. و حتما و حتما عکس و فیلم فراموش نشه. به نظر میرسه که اینکار از آکسیون هائیست که برای جنبش، برد- برده و برای اونها، باخت- باخت در صورتی که بخوان شدت عمل نشون بدن. ضمن اینکه دوباره تاکید می کنم شکاف توی نیرو های خوب بچه های سپاه و بچه های بسیجی که از این کشور دفاع کردند و فرزند های ملت هستند کاملا دیده میشه و ناراضی اند از دست یک تعداد رانت خوری که اون بالا نشسته اند و این اعمال رو می کنند، بنا بر این ما با این ها که برخورد بکنیم و اونها رو بغل بکنیم، اصلا به معنی اینست که اتفاقا ما با هم آشتی هستیم و همه یک جبهه هستیم در مقابل کودتای آقا مجتبی و یک عده رانت خوری که اون بالا نشسته اند و این جور فجایع به بار میارن.
سوال دیگه اینست که ما شب ها از ده تا ده و نیم که الله اکبر می گیم گاهی گلومون می گیره خیلی زیاده. بعضی جاها من دیدم که به کمک الله اکبر و چند تا شعار ، مثلا چمیدونم بوق استادیومی هم میارن یا چیز های دیگه. هیچ اشکالی هم نداره مهم اینست که حضورمون رو از ده تا ده و نیم شب روی پشت بوم نشون بدیم و اتحادی رو که داریم.
اما برگردیم به بحث فلج سازی. همونجور که عرض کردم، فلج سازی حکومت کودتا سه مرحله داره. مرحله اول اونجائیست که به نخبه ها بر می گرده . در واقع استفاده از پارتیزان ها، تاکتیک جنگ های چریکی در مبارزات صلح آمیز و بی خشونته. یعنی بچه هایی که فعالند میان و نشون میدند که حکومت کودتا نمی تونه به گرده ی ملت سوار شه. براش حکومت نا پذیر می کنند. براش حکومت ناپذیر می کنند. همین ها بهترین کسانی مشن که بعدا کمیته های اعتصاب رو شکل میدن روی برق، روی مخابرات و روی برنامه های کامپیوتر، روی هر سه این ها مانور می کنند و نا امن می کنند حکومت رو و دستگاه های دولتی، کارخانجات دولت و ادارات دولتی رو.
مرحله دوم مرحله ایست که عموم مردم رو دعوت می کنیم به مشارکت در کاری که براشون هیچ هزینه ای نداره. یعنی نپرداختن قبض آب و برق و تلفن و گاز که از چند هفته دیگه که یه مقداری سیستم های دلت ریخت به هم و وضعش خراب شد و نتونست که کار ها رو اداره بکنه، اونوقت، این معنی پیدا خواهد کرد و فاز سوم فازیست که کمیته های اعتصاب که شکل گرفته که بعدا بیشتر راجع بهش صحبت می کنیم، اون وقت همه مردم رو میشه دعوت کرد که سرکارشون نرند که الان هنوز زوده.
من نکته آخریم اینست که برنامه های کامپیوتری در هر جایی، در بانک ها در ادارات ، در شهرداری، در کارخانجات ، در همه جا ، این ها مسائلیست که گروه هایی الان تشکیل شده در داخل ایران، بچه های ایرانی در خارج هم دارند کمک می دن که چه جوری ما این ها رو بتونیم بخوابونیم و دولت نتونه احساس امنیت بکنه.
عرضم تمومه تا گفتار دیگه و به امید پیروزی بر کودتاچی ها

سوال هایی که برای ایشون فرستادم
: یکی درباره کوهنوردی و کشوندن جنبش به کوه نکاتی وجود داره که باید بهش توجه کرد
یکی اینکه اونا ممکنه در پایین کوه کمین کنند و کوهنورد های خسته ی از کوه برگشته رو بگیرن و بازداشت کنند و دوربین هاشون رو هم نابود کنند. دوم اینکه اگر توی کوه خدای نکرده بخواد از گاز اشک آور استفاده کنند، باعث سرگیجه و بد حالی کوهنوردان بشه خطرش از لحاظ از دست دادن تعادل توی پرتگاه ها زیاد خواهد بود. نمی دانم تا چه حد صلاح است که مردم رو تشویق به اینکار کنیم و اگر اعلام نشه و بصورت خود جوش و بدون اعلام و برنامه یک روزی در هفته بعضی ها اینکارو بکنند ایراد نداره که زیاد قابل کنترل نباشه براشون.
نکته دوم درباره فلج سازی، یکی درباره نپرداختن قبوض که مردم از قطع شدن آب و برق می ترسند. و مثلا بعض ها می گن ما با بچه کوچیک بدون آب و برق برامون سخته و توی اینکار مشارکت نمی کنیم. یا اینکه بعضی پزشک ها میگن که توی بیمارستان ها که باید برق اضطراری داشته باشیم چون نداریم، این جنبش روشن کردن همزمان وسایل برقی ممکنه باعث قطع برق بشه و بیمار هایی که به دستگاه ها وصلند در خطر می افتند.
درباره ساعت تجمع ها بعضی ها معتقدند که اگر به صبح بیافتد چون شهر را فلج خواهد کرد دست و پای کودتاچی ها در سرکوب هم بسته تر خواهد بود. مثلا صبح اگر تجمع سمت بازار صورت بگیرد کنترلش برای کودتاچی ها بسیار سخت تر خواهد بود.
اگر پاسخ بدید ممنون میشیم.

راه حل - بخش پانزدهم (قسمت دوم)

2009-07-13T19:35:00.001+02:00

ادامه متن روز یکشنبه:سلامبامداد یکشنبه 21 تیر ماه 1388 و 12 جولای سال 2009 میلادی به وقت ایران.بحث دیروز ما مقدار زیادی سؤال ایجاد کرده که من با پاسخ به یکی دوتا از اونها وارد ادامه بحث میشم.سؤال اول اینست که ما اگر شروع به فلج سازی کشور بکنیم، اقتصاد ایران به هم میریزه و دود به هم ریختن اقتصاد ممکنه به چشم همگان بره، به چشم مردم بره و آیا این کار جایزه یا نه؟ من ابتدا بگم که برنامه فلج سازی حکومت کودتا درواقع یک برنامه سه مرحله ایه که در پاره ای موارد یک یا دو مرحله اش باهم انجام میشه. این برنامه سه مرحله ای عبارت است از:- مرحله اول انجام اون کارهایی که نقاط امن رو برای حکومت نا امن میکنه، دستگاههای دولتی، کارخانجات دولتی رو ناتوان میکنه و انجامش به دست افراد و فعالین خاصی ممکنه انجام بشه و یا با کمک بخشهای خاصی انجام بشه.- مرحله دوم اون کارهاییست که همه مردم میتونن درش مشارکت کنند و بدون اینکه هزینه ای داشته باشه و یا مشکلی داشته باشه. مثل نپرداختن پول آب، برق، گاز، تلفن که بعداً بهش میپردازیم و سایر قبض های مردم.- مرحله سوم مرحله ایست که با فلج سازی همه میتونن وارد اعتصاب بشن و سر کارشون نرن. بحث ما برای شروع این سه مرحله و اینکه آیا به اقتصاد کشور صدمه میزنه یا نمیزنه و نفع و ضررش چگونه است، باید از اینجا نگاهش بکنیم که وقتی دولتی، حکومتی، مشروعیت نداره، یعنی از یک طرف رأی مردم رو نداره. الان در کشور ما یک دولت کودتایی با تکیه به یک رأی اقلیت، آدمایی که وقتی اومدن تو خیابون همه ی کشور رو هم جمع کردن چهل هزار نفر بیشتر نبودند در شهر تهران، بعد از اعلام پیروزی آقای احمدی نژاد و روز بعدش که فراخوان کردن از رادیو و تلویزیون، چهار هزار نفر بیشتر نبودند، میخوان به زور به 30میلیون- 40میلیون آدمی که در اون طرف ایستاده اند حکومت بکنند. به لحاظ سیاسی، به لحاظ عقلی، عرفی چنین حکومتی مشروعیت نداره و وقتی مشروعیت نداره، مثل یک دولت اجنبی، مثل یک حکومت خارجی، یک قشون خارجیه که اومده و میخواد به گرده ملت سوار شه. بخش دوم مشروعیت یا Legitimacy درواقع، به پایه های تئوریک اون حکومت برمیگرده که درواقع جمهوری اسلامی بحث دین و دینی بودن و ولایت فقیه و فقه اسلامیه. خوشبختانه در این بخش سؤالهای بسیار روشن آقای کدیور و پاسخهای بسیار بسیار دقیق آقای منتظری نقطه عطف و نقطه بسیار مهمیست که حجت رو از جهت شرعی هم تمام کنه. انصافاً با فتوای معروف آخوند خراسانی که علیه محمدعلی شاه در زمان استبداد صغیر داد قابل مقایسه است، بلکه به مراتب از اونهم مهمتره. بنابراین به لحاظ دینی هم کسانی که مقلد آقای منتظری هستند و یا مقلد ایشون نیستند ولی عدله دینی براشون مهمه، دعوت میکنم حتماً سؤالات آقای کدیور و پاسخهای آقای منتظری رو با دقت بخونن و روشن میکنه ایشون که حکومت با رفتاری که الان داره میکنه، با کشتار، با دستگیری، با سرکوب، با زندان، فاقد وجه شرعیه و بنابراین واجب است باهاش مخالفت کردن با هر وسیله ایکه صلاح میدونه هرکسی و البته چارچوب امر به معروف و نهی از منکر و مبارزات مدنی و بی خشونت که منجر به خونریزی نشه، بتواند این حکومت رو ساقط کنه. بنابراین از این حیث، به لحاظ عقلی، شرعی، عرفی، نه فقط مشکلی نداره که ما آنچه از دستنمون برمیاد برای ساقط کردن کودتاچی ها و حکومت ناپذیر کردن کشور و مردم برای یک گروه غاصب به کار ببریم، بلکه حتی واجب هم میشه. اما اینکه آیا اقتصاد کشور صدمه میخوره، در یک دوره ای با کارهایی که میکنیم میخوره اما یادمون باشه حاکمیت کودتاچی ها با رانت خوارهایی که دارن، با میلیاردها میلیارد تومان سوء استفاده هایی که میکنن، وزیر کشوری که به تنهایی 160 میلیارد تومان خودش اعلام میکنه که ثروت داره، دستی که در هرجایی دراز کردند، سردارای رانت خوار سپاه که چهره سپاهیها رو هم خراب کردند و در رأس این کودتا هستند، پولی که به جیب اجنبی میریزن، به جیب روسها میریزن، باجی که به اونها میدن، منافعی که در بیت رهبری میبرند، کارهایی که به خصوص در همین 4 سال گذشته کردند، با میلیاردها میلیارد دلار درآمد نفتی، 25 میلیارد دلار فقط به قرارگاه خاتم سپاه دادند که یک عده محدود و معدودی از اون بهره میبرند، یک میلیار دلار فقط گم شده و میلیاردها میلیارد پول که حیف و میل کردند و ادامه حیاتشون بیش از پیش کشور رو به قهقرا و افلاس و بدبختی و گرونی خواهد برد، یک دوره کوتاه چند ماهه ای فشار روی کودتا آوردن و اقتصاد رو خوابوندن به نظر من بلافاصله نفع بعدی ای داره برای اینکه کار رو از دست دزدها و چپاولگرا و زورگوها خارج میکنه و مملکت وقتی مال خود مردم باشه اونوقت میشه که اون رو ساخت و دوای درد این گرونی، بیکاری، فقر و بدبختی کشور رو درمان کرد؛ دوای اون رو پیدا کرد و درمان کرد. بنابراین حتی به لحاظ اقتصادی هم ولو در کوتاه مدت، تمام هم ما اینست که چرخ کشور رو بخوابونیم تا کودتاچی ها نتونن حکومت کنن، مطمئن باشید که در میان مدت و دراز مدت ما میتونیم که با حاکمیت مردم و عقل و تدبیر، اقتصاد کشور رو شکوفا کنیم و مشکلاتش رو حل بکنیم.اما برگردیم سر بحث خودمون، در این مرحله اول پروژه فلج سازی، درواقع سه نقطه اساسی برق، ارتباطات و برنامه های کامپیوتر مطرحه. البته برق رو میشه بزرگتر مطرح کرد، زیر سرفصل انرژی تا حکومت در این مرحله روی مراکز انرژی، تولید نفت، پالایشگاه ها و امثالهم بسیار بسیار حساسه و کنترل میکنه. به همین دلیل برق کالای بهتریست که میشه باهاش برخورد کرد و برق اگر درست از کار بیفته و از مدار بره بیرون حتی پالایشگاه ها هم میخوابه. نکته دیگر اینست که در مبارزات بی خشونت یک اصل طلایی همیشه هست و آن اینست که حد مبارزات آنجاییست که به عامه مردم، زندگی عامه مردم، حداقل مشکل رو ایجاد بکنه. یعنی حتی در اعتصابات سراسری، مغازه های مایحتاج عمومی مردم باید باز باشه. در قطع برق باید که خونه ها در امان باشند، حتی المقدور بیمارستان، نقطه قرمزه و باید در امان باشه. بنابراین اونچه که راجع به برق صحبت میشه، به کارخانجات دولتی در درجه اول، به اداره های دولتی، به مؤسسات دولتی و به هرجا که دولت از اونجا کار میکنه برمیگرده. نکته دیگه اینست که بعضی ها میگن کارگرها ممکنه این پیام بهشون نرسه. معمولاً در اینجور مواقع، مهندسین، تکنسینها، سرکارگرها و کارگرهای آگاه باید بقیه رو هم مطلع کنند. اساساً در همه کشورها این کار از مهندسین شروع شده.من همینجا عرضم رو تموم میکنم و در جلسه بعدی به تکنیکهایی که به این کار مربوط میشه بیشتر می پردازیم. تا دیدار دیگه شاد و پیروز و سرافراز باشید، با پیروزی بر کودتاچی ها

راه حل-بخش پانزدهم-(قسمت اول)

2009-07-13T19:34:00.001+02:00

سلامیکشنبه 21 تیر ماه سال 1388 و 12 جولای سال 2009 میلادی صبح ایران.من قبل از اینکه به بحث اصلیمون بپردازم یک سؤال رو جواب بدم و اون اینکه سؤال شده بود که «پنجشنبه که 5 بعد از ظهر تظاهرات به سبک ایرانی (به قول اون مفسر غربی) داریم، آیا اگر به مراکز سپاه، بسیج و یا نیروی انتظامی گل بخواهیم بدیم خطرناک نیست؟ آیا این امکان درگیری نداره؟» و بعضی ها گفتند «آیا این آشتی ملی نیست؟ با گل دادن به حکومت مثلاً بگیم که خوب حالا آشتی شد!» قسمت آشتی ملی اش باید بگم اتفاقاً ما هم همینو میخوایم. ما میخوایم بگیم که با بچه های واقعی سپاه، با بچه های واقعی بسیج و نیروی انتظامی که جزء ملتند و از ملتند، با اینا که جنگی نداریم. خیلی هاشون خودشون و خانواده هاشون سر پشت بوم شب الله اکبر میگن؛ تو مناطقی نقل شده حتی تلویزیون CNN نقل کرده تو شهرکهایی که سپاه ساخته و پرسنل سپاه هستند، سر پشت بوم الله اکبر میگن. و بنابراین ما با اونها مشکلی نداریم و اتفاقاً همین رو میخوایم بگیم ولی اینکه آیا اگر گل بدیم خطرناکه؟ تحلیل و برآورد نشون میده که بسیار بسیار بسیار احمقانه خواهد بود برای حکومت اگر بخواد که جوون یا بچه یا پیرزن یا مرد یا زنی رو که داره میره جلو و گل میخواد بده به یه نگهبان دم کلانتری یا دم مقر سپاه یا جلوی پاش بگذاره یا پای دیوار بگذاره، قرار باشه با تیر بزنن یا با باتوم حمله بکنن. امکانش بسیار ضعیفه؛ اگر هم چنین حماقتی رو حکومت بکنه گور خودشو کنده. ولی معذالک باز هم من خواهشم و توصیه ام اینست که پنجشنبه وقتی ساعت 5 بعد از ظهر از خونه میایین بیرون، که حتماً بیایید بیرون، بیایید بیرون و بگذارید همه توی خیابون باشن، مهم نیست کجا میرین دیگه؛ مهم اینست که حرکت میکنین. ممکنه بستی بخورین، ساندویچ بخورین، به سمت سینما برین و قدم بزنین به سمت پارک برین، توی ماشینتون باشین، ولی مهم اینست که مردم همه بیان توی خیابون؛ نه در تهران بلکه تو همه شهرستانها و هرجا احساس کردین که امکانش است، دسته های پنجاه نفری، صد نفری، اگر امکانش بود دسته های بیشتری ممکنه به هم بپیونده و به اصطلاح هسته حرکت شکل بگیره. هرجا که امکانش بود V نشون بدین، پارچه سبز نشون بدین، علامت سبز، گل، برگ سبز و شعار به اندازه ای که خطر نیست. اونجام شعارها ممکنه تندتر هم بشه؛ این حرکت خیلی خیلی واجبه. من همینجا یک سؤال هم در درون همین سؤال جواب بدم که بعضی ها گفتند ما در همین تظاهرات به سبک ایرانی، تظاهرات عمومی پنجشنبه ها چون میبینیم نیروی انتظامی هست و ممکنه حمله بکنه، blitz demonstration (یا سبک برق آسا) میکنیم؛ آیا اشکالی داره؟ نه اصلاً اساساً تظاهرات برق آسا اختراع شده، درست شده برای جاهایی که حضور پلیسی سنگینه، (همونجوری که عرض کردم مثل نظامی های آرژانتین) فقط شعار میدین و پراکنده میشین. بنابرین حتی در درون تظاهرات عمومی مون و تظاهرات به سبک ایرانی پنجشنبه هامون هم اگر یک جایی حضور نیروهای انتظامی سنگینه میشه تظاهرات برق آسایی کرد، پنج دقیقه شعار داد و پراکنده شد. ولی اصل فعالیت تظاهرات برق آسا مال جوونترها و قبراقهاییست که در روزهای هفته باید دسته هایی تشکیل بدن، سازماندهی می خواد، دسته ها بهتر است از توی کمیته های شعار در بیاد که با همدیگه تمرین بکنند( این کمیته های شعارنویسی که شبها دارن کار میکنن). این برای اینست که از مترو و وسایل زیرزمینی سریع استفاده بکنن در سطح شهر جابجا بشن و نیروی سرکوبگر رو در طول هفته هم فرسایشش بدن ولی در آخر هفته ها که تظاهرات عمومی است، اگر یک جایی دیدید که نیروی انتظامی، نیروی سرکوبگر سنگینه، میشه از تاکتیک برق آسا استفاده کرد و اصل بر اینست که درگیر نشیم و زخمی و کشته کسی نشه. خوشبختانه در تظاهراتی که پنجشنبه گذشته انجام شد تا اینجا گزارشی از کشته شدن نرسیده و جالبه که گزارشهایی که ما دریافت کردیم در شهرهایی مثل تبریز، سنندج، دزفول، کرمانشاه، رشت، اصفهان، بابل، ساری، کرمان، شیراز و چند شهر دیگه (که ممکنه اسامیشونو من حالا هرچی به دست بیارم بهتون بگم) ما تظاهرات داشتیم، با کم و زیادش. این گستردگی باز یک موضوع جدیست که همه رو امن میکنه، هرچه گسترده تر و هرچه در سطح همه شهرها باشه، امنیت همه افزایش پیدا میکنه. من بازهم تأکید میکنم شهرستانها ممکنه که مشکل اطلاع رسانی داشته باشند، شهرهای کوچیک به خصوص مشکل شناخته شدن فعالینشونو ممکنه داشته باشند. باید که بهشون از طرق دستی، زمینی و اعلامیه اینها اطلاعات رو رسوند. اونجا یک تلفن معمولی و عادی میتونه اون شهرستان رو با خبر بکنه با ایماء و اشاره هایی که خودتون میدونین.اما برگردیم به تظاهرات پنجشنبه، تظاهرات به سبک ایرانی که ممکنه توام با شعارهای شوخی، شادی و خنده باشه و توام باشه با شادی، نشاط، زندگی باشده در مقابل سوداگران و منادیان مرگ و وحشت، این هرچه گسترده تر، هرچه پخش تر، هرچه وسیعتر باشه، درواقع امکان سرکوب کمتر میشه. هرچه مردم بیشتر بیان، امکان سرکوب کاهش پیدا میکنه، به خصوص اینکه از حالا ما داریم میگیم که مردم به نیروهای انتظامی، پلیس، بسیج، سپاه گل خواهند داد و این درصد برخورد رو مطمئن باشید پایین میاره ولی شما در عمل برای گل دادن (ممکنه یک بچه کوچیک گل رو بگیره دستش ببره بده) احتیاط کنین، اگر دیدید فضا سنگینه و مثلاً اخطار میکنن از بیست قدمی کلانتری بهش نزدیک نشین، نکنین. گل رو تو همون خیابون بگذارید برید و در همه ی این فعالیتها، همه ی این فعالیتها من خواهشم این است که فیلم و عکس رو فراموش نکنید که یک پای جدی این مبارزات ماست. الان این شهرستانهایی که اسم بردم، جز رشت که فیلمی ازش بوده، دیگه فیلمی از جاهای دیگه دریافت نشده. این رو به عنوان یک وظیفه جدی یک کسایی در دستور کارشون قرار بدن و حتماً حتماً حتماً فیلم و عکس رو ضمیمه کار بکنید، برای اینکه اینجا فرستنده های بزرگ دنیا پخش میکنن و یکدفعه میشه تیتر یک دنیا و همه هم در جریان قرار می گیرن، ضمن اینکه تاریخ هم هست و برگشتش درواقع روحیه کودتاچی ها رو هم تضعیف میکنه.اما از این سؤال بگذریم راجع به فعالیت فلج سازی حکومت که از برق شروع کردیم و کم کاری، من یک نکته کلی رو بگم. تمرکز روی برق، مخابرات و برنامه های کامپیوتری برای فلج سازی حکومت، تمرکزیست که بسیار بسیار حیاتیه در مرحله اول و اصولاً مبارزه ما برای فلج سازی حکومت کودتا چی ها، سه فاز داره و از سه مرحله میگذره: مرحله اول اونجاییست که از دست نخبگان برمیاد. مرحله اول اونجاییست که درواقع دست اندرکارای حرفه ای تر و فعال میتونن انجام بدن و کار برق، کامپیوتر و مخابرات رو مختل بکنن ومخابرات رو عاصی و فلج می کنن. مرحله دوم اونجاییه که مردم را دعوت میکنید به ندادن پول آب، برق، تلفن. مرحله سوم وارد فاز اعتصابات گسترده میشیم. من عرضم رو همینجا تموم بکنم، تا برنامه ای دیگه و پیروزی، خداحافظ شما باشه، به امید پیروزی بر کودتا چی ها

راه حل - بخش چهاردهم

2009-07-13T19:33:00.002+02:00

سلام.
شنبه بیست تیرماه هزارو سیصد و هشتادو هشت . یازدهم جولای سال دو هزارو نه میلادی. ساعت هشت صبح تهران
من ابتدا می خوام که اظهار نظر یکی از مفسرین غربی رو ذکر بکنم راجع به تظاهرات درخشان روز پنجشنبه 18 تیر که به درستی گفته بود که این رو باید اسمش رو گذاشت تظاهرات به سبک ایرانی! و گفته بود که ایرانی ها با هوشیاری و با هوشی ای که دارند تغییر تاکتیک دادند ، پخش شدند و نیرو های سرکوبگر نتونستند همه رو سرکوب کنند و ایرانی ها در حالی که شادی می کردند، بستنی می خوردند و گاهی به رقص و طرب در اومده بودند، اما با نشون دادن علامت و یا با بعضی شعار ها در جاهایی هم که دور از دسترس ماموران بود با شعار های تندتر مخالفت و اعتراض خودشونو نشون دادند و به نظر من هم این یک سبک ایرانی ست در تظاهرات که اگر ما هر پنجشنبه که قراره از ساعت پنج تا هشت شب تظاهرات عمومی داشته باشیم، در سطح تمام شهر های کشور گسترده بشه، یک فصل نوینی در تاریخ مبارزات باز خواهد کرد. این رو هم بگم که هر پنجشنبه این حرکت عمومی ِ همه با هم، مثل" الله اکبر " ِ هر شب، واجبه! برای اینکه همه احساس یکپارچگی و مقاومت می کنند. این فرق می کنه با این که جوان ها و اونها که داغ ترند هر روز تظاهرات برق آسای پنج دقیقه ای در نقاط پرجمعیت بکنند که نیروهای سرکوبگر و کودتا چی رو در طول هفته هم بدوانندشان و خسته شان بکنند و دور شهر حرکتشان بدهند و در واقع دور کشور حرکت شون بدهند. این به قول مشهدی ها : " او سوای ای سوا"! ! این دو تا کاملا از همدیگه تفاوت می کنه.
یه کسی پرسیده بود که آیا ما میشه شعار های شوخی و کمدی بدیم؟ دست بندازیم؟ به نظر من حتما و حتما.اتفاقا به نظر من در تظاهرات عمومی یا حتی تظاهرات برق آسا گاهی شعار های شوخی هم ذوق ایرانی ها رو نشون میده هم به سبک تظاهرات ایرانی بهتر می خوره و هم در سایر جنبش های دنیا هم سابقه داشته مثلا در لهستان یک گروهی بودن که مخففشون "ویپ" می شد( : دبلیو. آی. پی. که من نمی دونم مخفف چه کلماتی در زبان لهستانیه.) بچه های جوونی بودن که معروف بودن به اینکه شعار های شوخی در میارن و همه منتظر برخورد های اونا بودند و اصلا کمک کرده بود به اینکه ادبیات مبارزه رو ببره تا اقصی نقاط جامعه. مثلا کسی که از من سوال کرده گفته ما می تونیم هر بار چشممون به پلیس ضد شورش افتاد بگیم : " پلیس ضد شورش! محمودو ببر بشورش " ؟ به نظر من خیلی هم خوبه ! یا شوخی هایی از این قبیل که مطمئن باشید خود پلیس ضد شورش رو هم شل می کنه و خیلی راحت تر سر زبان می افته.
یک سوال دیگه شده که :" آیا در تظاهرات برق آسا ما می تونیم که یک سطل زباله ای یا پلاستیکی آتیش بزنیم ؟" به شرط اینکه اون پنج دقیقه وقت، کفایت بکنه هیچ اشکالی نداره برای اینکه وضع اون منطقه رو فوق العاده میکنه، مردم رو متوجه می کنه و عکس و فیلمی که می گیرید ، جذاب ترش می کنه و نشون میده که یک حالت اعتراضی داره به شرط اینکه بشود که تو همون پنج - شش دقیقه این کارارو انجام داد.
باز یک سوال دیگه در همین رابطه شده که : " آیا وقتی موتور سوارا میان، از این میخ های سه پر - که الان توی اینترنت هم خیلی طرز ساختنش هست- ما بسازیم و بریزیم ؟ میشه؟" به نظر من در تظاهرات برق آسا ممکنه موتوری ها نتونن به شما برسند ولی بخصوص در تظاهرات بزرگ، موتور سوار ها همون نقشی رو بازی میکنند که اسب سوار های پلیس در جاهای دیگه بازی می کنند. بنابر این ریختن از این میخ ها چند نفر مشغول بشن و موتور ها پنچر بشه بسیار بسیار موثره و اونا نمی تونند که بزنند وسط جمعیت . ضمن اینکه وقتی موتورشون پنچر شد باید اون موتور سنگین رو کول بگیرند، ممکنه مردم هم کمکشون کنن موتورشو کول بگیره از صحنه تظاهرات ببره بیرون!
باز یک عده جوونا پرسیدند که :" ما در بعضی مناطق بخصوص بچه های دبیرستانی چند نفر پرسیدند که ما چند نفر یک کمیته محلی درست کردیم و شب ها تا صبح توی کوچه ها شعار می نویسیم و نیروهای سرکوبگر دنبالمون می کنند و ما فرار می کنیم و جنگ و گریز می کنیم. آیا این کار خوبی هست ؟ به نظر من حتما خوبه! به شرط اینکه اولا کسی جونش به خطر نیافته و زرنگ باشند بچه ها و احتیاط رو بتونن رعایت کنند که خدای نکرده مشکلی براشون پیش نیاد و دوم اینکه هرگز و هرگز در مقابل یک بسیجی، یک پلیس، یک نیروی سپاهی یک نیرویی که البته شناسنامه داره و معلومه که اصل و نسب داره، هرگز شما نباید کاری بکنید که برخورد خشونت آمیز برای اون آدم باشما مجاز بشه در ذهنش. شما باید که حد برخوردتون با اون جوری باشه که اون اگر هر خشونتی بخواد باشما بکنه براش غیر مجاز باشه. بنابر این سنگ زدن و کتک زدن و چوب زدن و اینها کار های خلافی ست. ولی شوخی کردن و به دیوار شعار نوشتن و گاهی ترسوندن و گاهی فرار کردن و این ها رو تا صبح خسته کردن و از این طرف به اون طرف کشوندن بسیار کار خوبیست و کاریست که از جوون تر ها و با انرژی تر ها بر میاد.
خب از این جور سوالات که رد بشیم، حالا سوالات زیادی هم هست. من میام سر همون بحث "فلج سازی" که وعده کردیم از امشب، راجع بهش بحث بکنیم. ببینید وقتی یک حکومتی غیر مشروعه، مثل یک قشون اجنبی می مونه که کشور رو اشغال کرده. بنا بر این مردم باید نشون بدند که حکومت پذیر نیستند. مردم باید نشون بدند که این قشون اجنبی نمی تونه سوار گرده ی مردم بشه و کشور رو اداره بکنه. هیچ کجا نباید برای اون ها امن باشه. هیچ اداره ای نباید بهش اعتماد بکنند. هیچ کارخانه ای هیچ مهندسی هیچ متخصصی، هیچ کارشناسی نباید که کودتاگر ها فکر کنند که می تونند بهش اعتماد کنند. همونجور که دیشب صحبت کردیم، سه بخش هست که ستون فقراتی ست که حکومت کودتا رو با مشکل مواجه می کنه. یکی برقه یکی مخابراته یکی سیستم های کامپیوتریه. برق، اون بخشیست که جون ِ دنیای مدرنه. در یک کارخانه چه کارخانه همه اعتصاب بکنند، کارگر ها همه با سختی و مشقت و تحمل هزینه و خطر و احتمالا بی پولی و بیکاری اعتصاب کنند و چه اینکه بخش برق فقط با اعتصابی که می کنه یا با زرنگی ای که می کنه برق کارخونه رو از کار بندازه! فرقش تازه اینست که کارخونه کار نمی کنه ولی کارفرما ناچاره حقوقشون رو هم بده. این بخصوص در کارخانجات بخش دولت اتفاق می افته. همینجا این رو هم بگم " اعتصاب به سبک ایتالیایی" ، عبارتست از نوع اعتصابی که ظاهرا همه سرکارشونن اما هم کم کاری می کنند هم یک جاهایی که گلوگاه تولیده، یک جاهایی که حساسه در تولید، کار نمی کنه یا اون کارگر میره روانه بهداری میشه یا یک تکه از یک دستگاه پرس برداشته شده و اون پرس کار نمی کنه بنابراین یه قطعه کار نمی کنه لذا محصول نهایی از در کارخونه بیرون نمیاد. اگه جیگوپیکسچر در عقب یدونه خودرو سازی هم خراب بشه، چون در عقب مونتاژ نمیشه و ساخته نمیشه، ماشین میاد بیرون ولی چون در نداره نمیشه تحویل بشه. محصول نهایی نمیره بیرون. اعتصاب به سبک ایتالیایی روش خوبیست که در واقع عملا اقتصاد رو می خوابونه، تولید رو فلج میکنه بدون اینکه بخواد مشکل در واقع طبعات و خطرات اعتصاب پیش بیاد.
برگردیم به برق. اگر توی یک اداره ، در شهرداری فرض کنید تکنیسین برق فقط کمک کنه به بخش اعتصاب و برق اونجا کار نکنه، تمام اون اداره کار نمی کنه. مردم هم در واقع می فهمند که این مردم هستند و مبارزین هستند که این کارو کردند و ناراضی نمیشن. لذا به نظر من قسمت برق بخش حساسیت که در هر کجا اگر تکنیسین های اون بخش، مهندسین اون بخش، کارگر های اون بخش همکاری بکنند و اون بخش کار نکنه، تمام اون دستگاه کار نمی کنه. عرضم رو همینجا تموم بکنم به امیدفردای بهتر و موفق تر، تا فردای دیگه پیروز و سر افراز باشید

راه حل - بخش سیزدهم

2009-07-13T19:33:00.001+02:00

سلام، خسته نباشید
اونچیزی که باید اسمش رو موفقیت بزرگ بگذاریم، اتفاق افتاد. امروز جمعه ۱۹ تیرماه ۱۳۸۸ و دهم جولای سال ۲۰۰۹، ساعت هشت صبح ایرانه؛ دیگه بی‌خیال ساعت در واشنگتن و هر کجای دیگهٔ دنیا.
اتفاقی که دیشب در تهران و شهرهای مختلف ایران افتاد، اینقدری که فیلم‌هاش اومده و من دیدم و خبرهای اومده در اصفهان، تبریز، رشت، شیراز و سایر نقاط، کاملاً نشون داد که تغییر سادهٔ تاکتیک به عدم تمرکز و در شهرهای متعدد، کودتاچی‌ها رو مستأصل کرد و دیگه امکان این که سرکوب کنند نداشتند، برای اینکه نیروش رو نداشتند. این اتفاق که مردم با یک تغییر سادهٔ تاکتیک در هرنقطهٔ یک شهر اومدند به خیابون و با یک V ساده یا شعار ساده، هر جا هم که دستشون رسید احساس خطر نکردند، شعارهای تندتر دادند؛ این کار باعث شد که این سد شکسته شد.
همون‌جور که قبلاً هم عرض کرده بودم، کودتا یک مسابقه‌ست بین امید و ناامیدی، بین مرگ و زندگی؛ اونطرف باید هرچه زودتر، هرچه سریع‌تر گرد مرگ و وحشت و نیستی سر کشور بپاشه؛ اعصاب مردم رو فلج کنه و با ایجاد ترس و وحشت، اونها رو وادار کنه بنشینند توی خونه‌شون و این طرف باید با امید، شادی و حرکت این سد رو بشکنه.
اتفاقی که دیروز افتاد، با این تغییر تاکتیک ساده، مردم رو قادر کرد که بیاند توی خیابون حضور داشته باشند و سه هفته کشتار و دستگیری و ایجاد ارعاب رو باد هوا کرد. در واقع به تعبیر متخصصینِ این جور مبارزات، به جرأت می‌شه گفت که پنج‌شنبه ۱۸ تیرماه ۱۳۸۸ با حرکتی که مردم در سطح شهر (تهران و سایر شهرها) کردند، در واقع کودتا شکست خورد؛ این سایهٔ سنگین و منحوس وحشت رو که می‌خواستند پهن بکنند، باد هوا شد. دنیا هم این رو خیلی خوب فهمید؛ یعنی از صبح که خبرها در دنیا شروع شد، به تدریج که در تهران و سایر شهرهای ایران حرکت مردم از بعدازظهر شروع شد، خبر در دنیا شروع کرد به تعقیب و خبر ایران به سرعت اومد دومین خبر مهم دنیا قرار گرفت، پشت خبر سران G8 در ایتالیا (خوب طبیعتاً خبر مهمیست که می‌تونه خبر یک باشه) ولی خبر ایران تمام اخبار دیگر رو تحت‌الشعاع قرار داد و توجه دنیا رو دوباره به خودش جلب کرد و اینکه ایرانی‌ها با این تبلیغاتی که حکومت هم می‌خواست بکنه که «دیگه من سوار کار شدم و نشستم و دولت سر جاشه»، این اعتراض دیروز مردم، اعتراض پنج‌شنبهٔ مردم ایران دوباره دنیا رو متوجه کرد به ایران که از پا ننشسته، امید، حرکت و مخالفت وجود داره و اجازه نمی‌ده که کودتاچی‌ها سر جاشون بنشینند و بتنونند مملکت رو دستشون بگیرند و اداره بکنند و از طرف دیگه به قول یکی از شعارها که «ایرانی می‌میرد، ذلت نمی‌پذیرد»، این ذلت‌ناپذیری یا این اعتراض به قول یکی دیگه از شعارها که «مجتبی بمیری رهبری رو نبینی (یا نگیری)» نشون داد که مردم به خوبی می‌دونند، به بسیجی‌ها و سپاهی‌ها هم دارند می‌گن که دلیلی نداره برای اینکه یک کسی می‌خواد بیاد رهبر بشه، جای باباشو بگیره و بازی قدرت بکنه، بزنید هم‌وطن‌هاتون رو بکشید و در حرص و طمع قدرت شما رو ابزار آدم‌کشی بکنه و هم‌وطن‌هاتون رو بکشید.
به نظر من درس‌های خیلی زیادی از این حرکت پنج‌شنبه ۱۸ تیرماه در ایران می‌شه گرفت؛ درس‌های متعددی که حالا با نگاه کردن فیلم‌ها، شعارها، عکس‌ها، خیلی دقیق‌تر و جدی‌تر می‌شه بهش پرداخت. اما اونچه که فعلاً نشون داده شد، این است که در سلسله آکسیون‌هایی که ما رو متحد، یکپارچه و مقاوم در میدون نگه می‌داره، در رأسش الله‌اکبر شب‌ها ساعت دهه؛ و این حرکت عمومی روزهای پنج‌شنبه، آکسیون دومیست که هر هفته مردم می‌تونند تمرین کنند، با هم بودن، توی خیابون بودن و به رخ کشیدنشون رو به حکومت؛ به قول معروف تا احمدی‌نژاده هر پنج‌شنبه ساعت پنج همین بساطه و هرکجای ایران مردم هستند، می‌تونند بیان توی خیابون، با شادی با شعف، حتی با دست زدن، با لب خندون، حتی به قول کسی می گفت «بستنیش رو هم بخوره، اما یک علامت V نشون بده، یه پارچهٔ سبز از جنبش سبز تکون بده یه شعار بده» می‌تواند حضور خودش رو نشون بده و به این ترتیب یک راه دومی باز می‌شه برای تمرین مقاومت و یک‌پارچگی.
این رو هم بگم، از حالا این بحث مطرح شده، از درون پیشنهادات جوشیده اومده بالا، که هفتهٔ آینده پنج‌شنبه ساعت پنج بعدازظهر، جهت حضور مردم در خیابون‌ها، دادن گل و به دوستی دعوت کردن سپاه، بسیج و نیروی انتظامیه. شب‌های بعد بیشتر راجع بهش صحبت خواهیم کرد، که چجوری این کار رو انجام بدیم که مردم در خطر نیفتند. این کار چقدر خوب می‌شه و چقدر هم واجبه؛ فکر نکنید که این کارها کم اهمیته؛ باید بکنیم که نیروهای پشتیبان آقا مجتبی که دستکش پدرش رو هم دستش کرده و این جور بازی قدرت می‌کنه رو در واقع از پشت او کنار ببریم و باید مثل برگ‌های پیاز از پشتش باز بکنیم.
اما این حرکت بزرگ که انصافاً باید گفت یک نقطهٔ عطفی شد و کودتا عملاً در حرکت سه هفتهٔ گذشته‌ش ناکام شد و شکست خورد، با قدم بعدیش همونجور که قبلاً هم صحبت کردیم آکسیون‌های فرسایشی حکومت، مثل شعار نویسی به دیوار، مثل تظاهرات برق‌آسای پنج دقیقه‌ای در سطح شهرها که شاه‌بیت هر نوع آکسیون فرسایش کودتاچی‌هاست، مثل مقاومت منفی، مثل نگذاشتن اینکه حرف بزنند توی تلویزیون (با افزایش مصرف برق)، مثل انواع و اقسام تحریم‌هایی که از کالاهاشون به عمل بیاد؛ اینها همه در چارچوب آکسیون‌های فرسایشی، دستور دیگه‌ایست که همه‌مون در طول هفته می‌تونیم دنبال کنیم تا برسیم به آخر هفته که با هم‌دیگه یک حرکت جمعی بکنیم.
اما در نهایت باید یادمون باشه، اون چیزی که کودتاچی‌هارو بالاخره می‌کشدشون پایین و وادار به تسلیمشون می کنه، این است که کشور فلج بشه؛ این است که کودتاچی‌ها نتوانند حکومت بکنند، کشور در واقع براشون حکومت‌ناپذیر بشه. وقتی حکومت کودتا، حکومت غیر مشروعه، مثل یک قشون اجنبی می‌مونه که کشور رو اشغال کرده. بنابراین در رأس چیزهایی که فلجشون می‌کنه، سه تا محور قرارداره که عبارت است از برق (برق جان دنیای مدرنه، بنابراین هرکجا برق قطع بشه، تمام اون دستگاه می‌خوابه. یک کارخونه چه اعتصاب بکنند کارگرهاش، چه برقش قطع بشه؛ یک اداره، شهرداری، یک مرکز، چه کارگرهاش، کارمندهاش اعتصاب کنند، چه برقش قطع بشه)، دوم مخابرات و ارتباطاته و سوم امروزه برنامه‌های کامپیوتری و نرم‌افزارهاییست که اون مجموعه رو می‌گردونه.
ما از اینجا به بعد که داریم حرکت می‌کنیم، در بحث‌های بعدی بهش خواهیم پرداخت؛ نشون می‌دیم که ما چگونه باید هرکدوم از این سه بخش رو فلج بکنیم تا حکومت نتونه به بقای خودش ادامه بده تا برسیم به مرحلهٔ فلج‌سازی کامل. من همین جا عرضم رو تموم بکنم و ادامهٔ بحثم رو بگذارم برای صحبت بعدی که از برق شروع کنیم و اعتصاب ایتالیایی که به جزئیاتش خواهیم پرداخت.عرضم تمومه، بازهم تبریک عرض می‌کنم و به امید فردایی دیگه و پیروزی [انگشتانشون رو به شکل V گرفتند]، شاد و سرافراز باشید.

راه حل-بخش دوازدهم

2009-07-13T19:32:00.001+02:00

سلامچهارشنبه ۱۷ تیرماه ۱۳۸۸ و ۸ جولای سال ۲۰۰۹ میلادی. ساعت یازده شب در واشینگتن و البته روز پنج‌شنبه ۱۸ تیرماه، هفت و نیم صبح تهران و ایران.من بازهم همهٔ صحبت ده دقیقه‌ای امروز ایران رو به تظاهرات مهم هجده تیر اختصاص می‌دم؛ برای اینکه از چند جهت این تجمع در سراسر ایران، در تمام شهرهای کشور و تهران اهمیت داره. اهمیت اولش این است که حیات کودتاچی‌ها به این است، به اون تز دو مطلق خودشون رو نشون دادن، نشون دادن مطلق نیرومند بودن خودشون و مطلق ضعیف بودن مردم، که هر چه زودتر سایهٔ شومش رو برگردونن روی سر مردم بگذارند و قدرت مردم در این است که این دو مطلق رو بشکنند، نشون بدند که هم حکومت ضعیفه و هم خودشون قویند و اینطور نیست که اونها می‌خوان نشون بدن. لذا این تجمع در سراسر کشور، بعد از ضرب و شتمی که کردند و با این روشی که الان پیشنهاد شده یک حضور مجددیست که راه رو برای حرکت‌های بعدی جنبش باز می‌کنه. نکتهٔ دیگه این است که دنیا، همه نشستند به نظاره؛ مطبوعات دنیا مطرح کردند، تلویزیون‌های دنیا مطرح کردند، رادیوها، رسانه‌های گروهی، سیاست‌مدارهای دنیا؛ همه نشستند ببینند که درواقع کودتاچی‌ها موفق نشدند مردم رو بترسونند، برگردونند توی خونه‌هاشون. لذا حضور مردم در سراسر کشور، این پیام روشن رو هم به دنیا می‌ده که کودتاچی‌ها دارند سرجاشون می‌نشینند و نمی‌تونند که حاکمیت گورستانی خودشون رو بر کشور برقرار کنند. لذا من هرچقدر از اهمیت حضور در این تجمع پنج‌شنبه ۱۸ تیرماه، ساعت پنج بعدازظهر در تهران و تمام شهرهای کشور بگم، کم گفتم. اما سه چهار نکته‌است که قبلاً هم صحبت کردم، باز دوباره دوست دارم که یادآوری بکنم؛ با توجه به تصمیماتی که گرفته شده، همه مطرح کردند و خط‌هایی که به مجموعهٔ مردم داده شده ، اصل اول این است که خون از دماغ کسی نباید بیاد. تا اونجا که امکان داره و می‌توانید باید از درگیری اجتناب بشه؛ به قول مهندس موسوی زن باردار و بچهٔ خردسال هم بتونه در تجمع باشه. بنابراین اگر در تهران، تجمع در میدان انقلاب اعلام شده و جایگزینش هم میدان ولیعصر یا جایگزین دوم هم میدان هفتم تیر اما اگر این سه منطقه هرکدومش در اشغال نیروهای امنیتی و پلیسه، به هیچ وجه اصرار نداشته باشید که به این مکان‌های تجمع برسید. در هرکجای شهر که هستید مثل دریای خروشان پخش بشید. در هرکجای شهر که هستید، سواره توی ماشین، یا پیاده توی پیاده رو یا توی خیابون، با نشون دادن علامت V با یک شعار واحد که «یا حسین، میرحسین» انتخاب شده (اگر خطری نداشته باشه) حضور خودتون رو اعلام کردید، در هر شهری از شهرهای کشور، در هر دهی از دهات کشور؛ اون مقصودی رو که در نظر هست برآورده خواهد کرد. مهم این است که نتوانند گرد مرگ و وحشت بر سر جامعه پخش کنند. مطمئن باشید، مطمئن باشید کودتاچی‌ها نیرو کم دارند. وقتی می‌تونند خودی نشون بدند که مردم کپه باشند؛ فرض کنید در فاصلهٔ میدون انقلاب و آزادی، اونهم با آوردن چهل هزار نیرو از سراسر کشور به تهران. اینجا شهرستان‌ها به کمک تهرانی‌ها باید بیاند؛ اگر این نیرو در سطح کشور پخش بشه، در تمام شهرها، مراکز استان‌های مختلف، شهرهای کوچک، اگر این نیرو پخش باشه، امکان نداره بتونند برخورد کنند و در نتیجه وقتی در سطح تهران هم پخش می‌شه مطمئن باشید که امکان رویارویی ندارند. بنابراین اصل اول اومدن توی خیابون، ولو پنجاه نفر باهم باشند، یک علامت سادهٔ جنبش رو نشون دادن یک کلمهٔ «یا حسین، میرحسین» گفتن کفایت می‌کنه (اگر خطری نداره). نکتهٔ دوم این است که فیلم و عکس نباید فراموش بشه. هرکسی با یک دوربین سادهٔ موبایل، یا دوربین بهتر یا توی ساختمون بایسته از صحنه‌های مختلفی که می‌بینید فیلم و عکس تهیه کنید، اسم خیابون رو هم توی فیلمتون بگذارید، به نوعی اگر می‌تونید اسم شهر رو هم بگذارید؛ بیاد روی یوتیوب، برای CNN، برای خبرگزاری‌ها، وقتی برای همهٔ دنیا ارسال بشه، اونوقت دنیا می‌فهمه که در سراسر ایران مردم اعتراض می‌کنند. بنابراین تهیهٔ فیلم و عکس فقط یک تفنن نیست، یک باید و یک امر لازم در این تجمع بزرگ در سراسر کشوره. نکتهٔ بعدی؛ به هیچ عنوان درگیری نباید پیش بیاد. اگر هر خشونتی هم خواستند بکنند، قوی‌ترین سلاح ما این است که هیچ‌کاری نکنیم که در ذهن اون بسیجی یا سپاهی یا پلیس، زدن و خشونت کردن به ما موجه باشه. او باید براش غیرموجه باشه اگر بخواد برخوردی بکنه، خشونتی بکنه. همین جا من یک سؤالی رو جواب بدم از بین سؤالاتی که برامون اومده، که «اگر دیدیم که یک نفر گیر افتاده و دارند کتکش می‌زنند چیکار باید بکنیم؟» حتماً باید یک دستهٔ ده پونزده نفره، هرچی بیشتر بهتر، برگردند و اون یه نفر رو نجات بدند. بهترین راه نجات دادن از دست دو سه یا چند نفر از نیروهای انتظامی که ممکنه دارند کتک می‌زنند یک نفر رو، اینه که شروع کنند باهاش به حرف زدن. چون اون آدمی که دستش رو بلند کرده، پلیس یا بسیجی که چوبی، باتومی، چیزی داره و داره می‌زنه؛ در یک فضای عصبی به سر می‌بره. به محض اینکه شما به حرف بکشیدش، از اون فضا میاد بیرون، از اون مود (mood) درگیری میاد بیرون و بقیه می‌تونند اون دوستشون رو نجات بدند. نکتهٔ دیگه این است که وقتی باهم هستید (متدی که تظاهرکننده‌ها در کرهٔ جنوبی داشتند و یکی از کامل‌ترین روش‌های حرکت بود) دست‌ها رو که به هم گره بکنند جمعیت، ولو پنجاه نفر صد نفر، باهم راه برند، امکان شکستنش خیلی کمه. سعی کنید که به اصطلاح نظامی‌ها کسی پشت سر نمونه که تنها گیر بیفته. هر چه باهم بیشتر باشید، شانس اینکه کسی گیر بیفته کمتره؛ ولی اگر هم کسی گیرافتاد باید حتماً رفت نجاتش داد. اینی که ما می‌گیم «بی‌خشونت»، دفاع واجبه! به این معنی نیست که از خودمون دفاع نکنیم و اون دفاع هم بهترین راهش این است که اون کسی که داره می‌زنه، فوراً دوره‌ش بکنند، شروع کنند به حرف زدن که «چرا این کار رو می‌کنی؟ چرا اینجوری می‌کنی؟ این چه کاریه؟» به محض اینکه اینطوری شد، اون آدم دربند رو نجات بدین. سؤال دیگه این بوده که «چرا یک شعار «یاحسین، میرحسین» انتخاب شده؟» برای اینکه شعارهای متعددی هست، البته اگر بخواهید پلاکارد داشته باشید، آزاده به شرطی که خطری نداشته باشد. ولی برای اینکه شعارها بعضی‌هاش بارهای مختلف داره، ممکنه عصبیت بیاره؛ اما این یک شعار ساده و کوچیک، همه چیز رو در درون خودش داره. وقتی شما بگید «میرحسین» یعنی اینکه احمدی‌نژاد نباشه، یعنی خط و نشونی که آقای خامنه‌ای کشیده بی‌خوده و «یاحسین، میرحسین» شعار ساده‌ایست که بعداً هم خیلی به کار جنبش می‌خوره و خیلی به درد می‌خوره. من نکتهٔ آخری رو هم بگم؛ فردا انشاءالله این تظاهرات که برگزار شد، از جمعه می ریم سر اینکه چگونه سیستم‌های برق و کامپیوتر و مخابرات رو فلج سازی کنیم و وارد آکسیون‌های فلج سازی بشیم. عرضم تمومه به امید پیروزی و تجمعات موفقیت‌آمیز [انگشتانشون رو به شکل V گرفتند] تا فردایی دیگه شاد و سرافراز باشید.

راه حل - بخش یازدهم

2009-07-13T19:29:00.003+02:00

سلام
سه شنبه ۱۶ تیرماه ۱۳۸۸، ۷ جولای سال ۲۰۰۹ میلادیست، ساعت ده و نیم شب هستش؛ البته در ایران ساعت هفت صبح روز چهارشنبه‌ست.
من ابتدا دلم می‌خواد پیروزی مردم رو در دو سه جبهه تبریک عرض بکنم. نکتهٔ اول سخنرانی است که فردا آقای محسن مخملباف، در پارلمان اروپا خواهد داشت. روز چهارشنبه به دعوت پارلمان اروپا و این صدای مردمی که در کوچه و خیابان‌های ایران تظاهرات می‌کنند، مبارزه می‌کنند و حکومت با خشونت اونها رو سرکوب می‌کنه، آقای مخملباف می‌خواد به گوش دنیا برسونه و حرفش هم خیلی ساده دو چیزه: یکی اینکه حکومت کودتا رو باهاش رابطه نگیرند و دوم اینکه اگر کودتاچی‌ها تظاهرات صلح‌آمیز و آرام مردم ایران رو تحمل نکنند و دوباره بخوان دست به خشونت و کشتار و دستگیری و شکنجه بزنند، دنیا ایران رو تحریم بکنه؛ به‌خصوص در رأسش نفت ایران رو. این سخنرانی از این جهت مهمه، برای اینکه پنج‌شنبه در ایران تظاهرات آرامی دعوت شده و مردم با آرامش تمام قراره که به خیابون‌ها بیاند. در همین رابطه انصافاً باید بگم که با توجهی که از این همه هنرمند، آهنگ‌ساز، کارگردان، فیلم‌ساز، نویسنده و روزنامه‌نگار در دنیا جلب شده و مردم عادی دنیا (که انصافاً الحق کوشش ایرانیان مقیم خارج از کشور در سراسر دنیا هستش) این جای تبریک و پیروزی داره، برای اینکه در کمتر از سه هفته که این حوادث در جریان بوده و این مبارزات شدت گرفته، به خوبی همهٔ دنیا پشت سر مبارزات مردم ایران اومده.
پیروزی دوم به نظر من عقب‌نشینی‌ست که حکومت در مقابل اندک تحرک ملت، در مقابل آکسیون اعتصاب-اعتکاف از خودش نشون داد و فوراً همه جا رو تعطیل کرد و ترسید که حرکت مردم، برای مردم موفقیت محسوب بشه و سعی کرد بگه که نه، من خودم به دلایل دیگه‌ای مملکت رو تعطیل کردم، از جمله مسألهٔ آب‌وهوا و گرد و غبار؛ ولی واقعیت این است که ترس حکومت از مردم و قدرت مردم کاملاً آشکاره.
به نظر من پیروزی سوم صحبت آقای خامنه‌ای‌ست که در واقع کمی عقب رفته، سعی کرد که فرافکنی بکنه؛ حتی به قول کسی که گفت «مثل اینکه ایشون آلزایمر داره»، چون گفت «کی گفته اصلاً اینها آشوب‌طلبند، اینها از خارج گفته می‌شه»، در حالی که خود ایشون مردم رو آشوب‌طلب می‌خوند و نشونهٔ این آشکار می شه. به‌خصوص اینکه یک خبری روزنامه‌های ایتالیایی داده بودند که مقامات رژیم ایران، دارند مقدار زیادی پول از کشور خارج می‌کنند و یک خبر دیگه هم داشتیم که خانواده‌های پاره‌ای از مقامات بلندپایهٔ ایران، توی کانادا دیده شدند. البته این خبرها هروقت صددرصد تأیید بشه و مورد اطمینان صددرصد خودم باشه، خدمتتون ارائه خواهم کرد؛ ولی کاملاً ترس و وحشت در ارکان حکومت دیده می‌شه.
به نظر من صحبت شب گذشتهٔ آقای احمدی‌نژاد هم با واکنش صحیح مردم با فریادهای بلند الله‌اکبر مردم کاملاً نشون داد که مردم ناراضیند از این صحبت‌ها و اجرای مسألهٔ اتو و افزایش مصرف برق وادار کرد حکومت رو که در پاره‌ای مناطق برای اینکه ناپایدار بودن و لرزان بودن شبکهٔ سراسری برق رو جبران بکنه خاموشی بده و مصرف رو از مدار خارج کنه. این حداقل نشون می‌ده که از این پس آقای خامنه‌ای احمدی‌نژاد یا اعتراف-شو اگر بخواد از رسانهٔ انحصاری آقایون پخش بشه براشون هزینه داره و باید که حداقل برق یک قسمت‌هایی رو قطع بکنند و به این سادگی نیست که بتونند از این رسانهٔ انحصاریشون استفاده بکنند و حرف‌هاشون رو به خورد ملت بدند.
اما از این مقدمات من میام سر اصل موضوع. ببینید حکومت کمبود نیروی سرکوب‌گر داره؛ این فشار برای ایجاد جو ارعاب، خشونت و تهدید ناشی از کمبود نیروشه. این یک تاکتیک شناخته شده‌ست، از عهد چنگیزخان مغول که با هشتادهزار قشون حمله کرد، سرزمین‌های زیادی از جمله ایرانِ اون‌روز رو فتح کرد؛ برای اینکه عقبه‌ش شورش نکنند و نیروی کمش در تنگنا قرار نگیره، دست به کشتار، تخریب و نابودی شهرها می‌زد، ایجاد جو رعب و وحشت؛ برای اینکه بتونه با نیروی کمش کنترل بکنه. همین تاکتیک رو حکومت ایران داره به کار می‌گیره. اگر جوانی رو از ماشین پیاده می‌کنند، به جرم داشتن یک دستبند سبز یا یک عکس مهندس موسوی و با توهین، تهدید و فحش، فضیحت و تحقیر برخورد می‌کنند، اگر با تک‌تیرانداز از روی پشت‌بوم دختر و پسر مردم رو می‌کشند، به گلو یا سینه‌ش تیراندازی می‌کنند و در زندان شکنجه می‌کنند، نصفه شب به خونهٔ مردم می‌ریزند، همه تاکتیک‌های شناخته‌شده‌ای‌ست که با ایجاد رعب و وحشت بتونند کمبود نیروشون رو خنثی بکنند و بقیهٔ سرکوب مردم رو واگذار بکنند به افسردگی و پژمردگی مردم و خونه‌نشینی‌شون.
آنچه که در مقابلش ملت اتخاذ کرده، تاکتیک بسیار هوشیارانه‌ایست: یکی اینکه با اون الله‌اکبر گفتن، شعارنویسی و تظاهرات برق‌آسا و سایر آکسیون‌های اینگونه، حضور خودش رو نشون می‌ده؛ نشون می‌ده که عقب‌نشینی نکرده، از این جو وحشت نترسیده؛ همون شعاری که «نترسید، ما همه باهم هستیم» و دوم اینکه در یک فعالیت مثل روز پنج‌شنبه که همه می‌خوان بیان توی خیابون، کاملاً به حکومت نشون خواهد داد که مرعوب نشده. نکتهٔ بسیار بسیار اساسی این است که اگر گسترهٔ حضور مردم در تمام شهرها (که تا الان بیش از دویست و بیست شهر اعلام کردند که آمادگی دارند بیاند توی خیابون مردم) اگر در سطح همه جای شهرها باشه، مطمئن باشید که حکومت امکان اینکه سرکوب بکنه نخواهد داشت. به همین دلیل واجبه که شما اگر حتی نمی‌خواهید به محل‌های تعیین شده در هر شهری برید، پنج شنبه ساعت پنج بعدازظهر حتماً از منزل بیایید بیرون، در هر محله‌ای، در هر منطقه‌ای که هستید، همون‌جا پنجاه نفر، صد نفر وقتی باهم باشید و فقط ساکت راه برید، حداکثر انگشتتون رو V بکنید و اگر هم قرارشد شعاری بدید یک «یاحسین، میرحسین» بگید، کافیه؛ برای اینکه این شعار رو بعداً باهاش کار داریم و شعار محوری ما خواهد شد. این نشون می‌ده که با این فضایی که دو سه هفته پیش، بعد از اون کشتار شنبهٔ خونین ایجاد شد، مردم نترسیدند و حضور دارند.
و از همین جا بگم من پیشنهادات خیلی خوبی دیدم که شب‌های دیگه راجع بهش بیشتر صحبت می‌کنم، ولی خلاصهٔ این پیشنهادات جدید این است که پنج‌شنبهٔ بعدی که دوباره ساعت پنج بعدازظهر، موقع حضور مردم در خیابون‌هاست، کاملاً صلح‌آمیز و کاملاً به‌دور از خشونت و درگیری و پنج‌شنبهٔ بعد مردم در مقابل مقرهای سپاه در هر شهری که هست، ساکت و آروم حضور پیدا خواهند کرد، گل پای دیوار مقرهای سپاه خواهند گذاشت و خواهند رفت. این آکسیون که فردا شب و شب‌های دیگر من راجع بهش بیشتر صحبت می‌کنم، به نظر من تصمیم بسیار درستیست که در این پنج‌شنبه به سپاهی‌ها خواهد گفت که مردمی که شما اگر بکشیدشون، بسوزونیدشون، تکه‌تکه‌شون هم بکنید، به شما قراره گل بدند؛ اینها رو باید به فکر وادار کنید و بفهمند که با مردم صلح‌دوستی طرف هستند و دنیا رو هم به فکر خواهد انداخت، با کوشش‌هایی که داره در خارج می‌شه، این است که حکومت اگر دست به این وحشی‌گری‌ها بزنه مستحق هرگونه محدودسازیه.
من عرضم رو به پایان می‌برم بقیهٔ صحبت رو می‌گذارم برای فردا شب و کمی هم صحبت از فعالیت‌های فلج سازی خواهیم کرد. تا دیدار دیگه خداحافظ شما به امید پیروزی

راه حل - بخش دهم

2009-07-13T19:27:00.003+02:00

سلام
امروز دوشنبه پونزدهم تیر ماه و ششم جولای سال دو هزارو نه و ساعت ده و نیم شبه البته در ایران الان دیگه هفت صبح سه شنبه ست.
خوشبختانه مسئله اعتصاب = اعتکاف با توجه به کمکی هم که طبیعت کرد به مردم منجر به تعطیل از طرف دولت شد و خیلی ها هم گفته اند که دولت از اعتصاب مردم ترسید ولی به هر حال هر چه هست، امروز سه شنبه تعطیله بسیاری از تهران و بسیاری از شهر ها، همینطور هم چهارشنبه پاره ای از کارخانجات و غیره و امیدوارم جاهایی هم که تعطیل نبوده و دولت تعطیل نمیکنه، مردم خودشون به اعتصاب بپیوندن. ولی این ماجرا به ما نشون میده که به محض اینکه حرکت بکنیم بریم جلو، حکومت ناچاره که عقب نشینی بکنه و با همه ضعف و نقصانی که ما در اطلاع رسانی داریم، خیلی اوقات فقط ابزارمون همین فیلم ها و اینترنت و غیره هست، اما می تونیم که با اتحاد و همبستگی ای که نشون می دیم حکومت رو عقب ببریم.
ولی قبل از اینکه بیام راجع به راهپیمایی روز پنجشنبه صحبت بکنم بیایم یکی دو تا سوال رو هم جواب بدم. یکی اینکه سوال شده که :« سرعت اینترنت هم خیلی پایین اومده و محدودیت ارتباط و اطلاع رسانی زیاد شده » یک اقدام بسیار بسیار خوبی دانشجویان غربی در کمک به جنبش در ایران کرده اند. در اروپا چند تا دانشگاه پیش قدم شده ند در امریکای شمالی هم در کانادا و کشور آمریکا هم چند دانشگاه پیش قدم شدند که کاراش داره انجام میشه و به محض اینکه آماده بشه من در همین بحث ها خدمتتون خواهم گفت و مشخصاتش رو هم اعلام خواهیم کرد و اون اینست که دانشگاه ها ظرفیت های خالی کامپیوترشون رو بخصوص در شب های امریکای شمالی که روز ایران هست، دارن در اختیار جنبش ایران و دانشجویان ایرانی می گذارن. ا ین کمک رو می خوان بکنن با روش خاصی که حالا مشخصاتش رو بعدا خواهم گفت امکان خواهند داشت در ایران دانشجویان و سایر کسانی که کار کامپیوتری می کنند، بیان از تونل خاص مجازی که درست میشه عبور بکنند و وارد ظرفیت های بالا و پرسرعت و پر قدرت کامپیوتر های دانشگاه های غربی بشن و تمام استفاده های کامپیوتری شونو بکنند. این خبر خوب هست که در واقع ما رو کاملا جلو می ندازه و پشتیبانی ایست که دانشگاه های دنیا دارن از جنبش در ایران بخصوص فعالیت دانشجویان ایران می کنند. که جزئیاتش رو بعدا می گم.
سوال دیگه این بوده که« آیا اگر به ما حمله بشه در تظاهرات چکار بکنیم ؟ آیا فرار بکنیم؟ آیا بمونیم و غیره. » اگر اجازه بدین از همینجا من وارد بحث راهپیمایی پنجشنبه بشم. همونطور که می دونید تا الان در تهران و بیش از دویست و ده شهر دیگه کشور که تعدادش داره همینطور هم افزایش پیدا می کنه ، تجمع اعلام شده. تجمع به این معنی ست که راهپیمایی اصل نیست. شما از همه مسیر هایی که من به تواتر و به کرات در اینترنت دیدم، جناح های مختلف و گروه های مختلف مسیر های دلبخواهی را اعلام کرده ند، هر کدوم رو دلتون می خواد می تونید انتخاب بکنید و به اون محل تجمع که در هر شهری اعلام شده نزدیک بشید. یا از هر مسیر دیگه ای که دلتون می خواد اصل اینست که به اون محل نزدیک بشید.
نکته ی دوم اینست که وقتی به محل تجمع که اعلام شده مثلا فرض کنید در تهران میدان انقلاب، نزدیک می شید هر جایی که دیدید نیروی پلیس و انتظامی و بسیج یا هر کدوم از ارگان هایی که ممکنه بخوان ممانعت به عمل بیارن از اینکه شما بخواهید به محل تجمع نزدیک بشید، بلافاصله برگردید. و به هیچ عنوان هدف این نیست که اون محل تجمع رو برید مثل مثلا زندان باستیل فتحش بکنید. اصلا. هدف اینست که روز پنجشنبه ساعت پنج بعد از ظهر که در سراسر کشور اعلام شده شما بیاید بیرون حتی اگر اصلا به اوم محل تجمع هم نمی خواید برید و فکر می کنید خطر ناکه مشکل داره، نزدیک محل زندگی تون محلتون خیابونتون کوچه تون بیاید از منزل بیرون و توی خیابون باشید. و حتما حتما حتما صلح آمیز. اگر دوست دارید می تونید یک شاخه گل هم دستتون باشه و قرار بر اینست که کسی شعار نده. شعار های هیجانی" مرگ بر..." و "زنده باد..." و" مرده باد ..." نه! فقط علامت جنبش که "وی" هستش نشون داده بشه حتی المقدور وقتی دست بالا میاد و تنها شعاری که همه چیز هم در درون خودش داره "یا حسین میرحسین"است که اگر جمعیت با هم بود طنین صداشون می تونه تو هم دیگه این شعارو تکرار کنه که همه ی وجوه دیگه و همه ی شعار های دیگه ای که مطرحه خلاصه ش در این "یا حسین میر حسین" مستتر است. بنابر این این هم تنها شعاریست که عندالزوم اگر دلتون خواست می تونه تکرار بشه و گرنه که سکوت و صلح و آرامش و هر جایی که ممانعتی بود برگشتن. به این ترتیب این سوال رو هم اینجا جواب می دیم که اگر فرض کنید نیرو های سرکوبگری که خواستند علی رغم صلح آمیز بودن و گل به دست داشتن و سکوت خواستند بیان کتک بزنند و برخورد بکنند، اصل بر اینست که در گیر نشید و برگردید و فرار بکنید. حالا علاوه بر این، دوسه تا توصیه هم هست : یکی اینکه در مسیر هایی که احتملا جمعیت حرکت می کنه خواهش من از همه اون خونه هایی که سر راه هستند اینست که یک شیلنگ آب رو از خونه بیرون بگذارند آب بیاد تو کوچه برای اینکه چند تا خاصیت داره. مردم هم وقتی تشنه شون میشه می تونن آب بخورن هم می تونن سرشون بریزن و خیس بودن مهمه و مفیده چون باتون های برقی روی تن های خیس کار نمیکنه و خود باتون زننده رو اذیت می کنه اگر خدای نکرده بخواد پیش بیاد و گاز اشک آور اگر خدای نکرده شلیک بشه حتما نیاز دارن مردم آب باشه که چشمشونو بشورن.و امثالهم بنا بر این بودن آب از خونه هایی که سر راه هستند یک شیلنگ آب رو بکشند بیرون بذارند آب باشه بسیار می تونه به مردم کمک بکنه. نکته دیگه اینست که کسانی اگر احتمال می دن اگر در جایی قرار بگیرند گاز اشک آور شلیک بشه، بد نیست یکی از این ماسک های کاغذی توی جیبشون باشه قبلا توی خونه یه کمی سرکه بهش بزنند تا حدی موثره وقتی این ماسک جلوی صورتتون باشه و سرکه روش باشه برای اینکه استشمام گاز اشک آور رو تضعیف می کنه. همین در تهران البته از قراری که من شنیدم صحبت از اینست که دو منطقه دیگه هم یکی میدون ولیعصر و یکی میدون هفت تیر دومرکزی باشه که اگر میدون انقلاب بسته بود مردم بتونن بیان میدون ولیعصر و اگر اونجا هم در اشغال نظامی ها بود از اونجا بتونن بیان میدون هفت تیر و اگر اونجا هم اشغال بود در طول تظاهرات ممکنه محل چهارمی گوش به گوش اعلام بشه که مردم بتونن برن اونجا و اگر نه مهم هم نیست. همینقدر که بیان برخوردکنند و برگردند، اصل بر اینست که هیچ درگیری پیدا نشه و هیچ برخوردی پیدا نشه و همینقدر که بیان مردم و برگردند کفایت می کنه.
من راجع به این موضوع و اینکه باز چه برخوردی با سپاه داشته باشیم باز هم فرداشب و پس فردا هم که وقت داریم تا زمان تظاهرات باز هم خدمتتون صحبت می کنم. یک نکته ی آخری رو هم بگم و اون اینست که برای هفته آینده از هفته آینده یک سری آکسیون های فلج سازی کودتاچی ها که مبتنی هستش بر در واقع برق و ارتباطات و کامپیوتر، بخشی که رگ حیات کودتاچی هاست تدارک دیده شده که باهاتون در میون گذاشته میشه و امیدوارم که اون در واقع آکسیون ها بتونه ما رو ببره به سمت اینکه فاز فلج سازی کودتا رو انجام بدیم.
تا گفتار دیگه و دیدار بعدی به خدا می سپرم همگی رو خدا حافظ و به امید پیروزی بر کودتا چی ها

راه حل - بخش نهم

2009-07-13T19:26:00.002+02:00

سلام
امروز یکشنبه چهاردهم تیرماه 1388 و پنجم جولای سال 2009 میلادی، ساعت 9 شبه که البته در تهران و سایر نقاط ایران روز دوشنبه صبحه. تولد حضرت علی و روز پدر رو پیشاپیش خدمت همه تبریک عرض می کنم. این سه روز آینده : دوشنبه - سه شنبه و چهارشنبه ایام اعتکافه که فرصت خوبی هم هست که هر کسی حالا اهل دعا و نماز و اینها هست، بپردازه به اونها و ضمنا به سر کار هم نره بخصوص اینکه مسئله گرد و غبار و طوفان شنی هم که اومده و پاره ای از بخش های ایران رو فرا گرفته، بهانه اضافه ایست که اگر کسی هم به دلیل غیر از اعتکاف می خواد که سر کار نره، می تونه که آب و هوا رو بهانه بکنه و مهم اینست که سر کار حاضر نشه.
اما چند تا نکته رو باید پشت هم عرض کنیم. نکاتی که مطرح شده و جمع بندی کردیم رو خدمت شما ارائه می دیدم.
نکته اول اینکه یکی از شگرد های کودتا ها برای برخورد با جنبش ها ی مقاومت در مقابلشون ایجاد خط موازیه. خط موازی جنبش از چپ و از راست. تندرو تر و کند رو تر. یعنی خطوطی که بخصوص این جنبش ما الان چون ارتباطاتش ضعیفه و بیشتر متکی به اینترنت و وبلاگ و ایمیل و تویتر و فیس بوک و امثالهم هست، خیلی برای کودتا چی ها آسون هست که اونها هم وبلاگ هایی رو خلق بکنند و آدم هایی رو خلق بکنند و یگ گروهشون از چپ تر و تند تر و تندرو تر شعار بدن و عملیات آتیشی تر و ظاهرا انقلابی تر، بنابر این یک بخش از نیرو های جنبش اختلاف بخواد توشون ایجاد بشه از چپ ، ریزش بکنن و یک عده هم راست تر شعار بدن که ای آقا! این چه کاریه؟ مردم کشته میشن، کوتاه باید اومد و چهارچوب فعلی رو باید گردن گذاشت و امثالهم. و در نتیجه از راست یک عده ریزش بکنند. چاره ما بدون اینکه بخوایم کسی رو متهم بکنیم یا مارکی بزنیم که خوداون باز باعث اختلاف میشه تنها و تنها یک چیزه و اون اینست که روی خواسته ی محوری جنبش تکیه بکنیم و اون اینست که رای مردم باید بهشون برگرده و آقای مهندس موسوی رئیس جمهور منتخب ملت ایرانه و باید روی صندلی ریاست جمهوری بنشینه و کودتاچی ها هم باید بیان پایین و عزل بشن و محاکمه بشن. برای ین خواسته هر کس هر عقیده و مرام و باوری داره، از این خواسته نه باید تند تر بره و نه کند تر. حواسش هم باشه که هر نوع شعار دیگه ای هم داده بشه می تونه باعث اختلاف و تفرقه و ریزش نیرو بشه. من به نظرم نکته ای رو هم که آقای محسن مخملباف مطرح کرده که ما یک زنجیر سبز دموکراسی بزرگ هستیم و هر آدمی یک حلقه ست از این زنجیر و روی مدل کنگره ملی آفریقا ، همه ی رهبران خودشون اعضای ساده هستند و اعضای ساده هر کدوم یک رهبرند در این جنبش، این مدل هم یک مدل گویا ست که در نتیجه هیچکس نخواد ادعا کنه که من دارم یه کاری می کنم ، من رهبرم، من خط میدم یا غیره. هر کس به سهم خودش هر کاری به عقلش می رسه داره می کنه و یک حلقه میشه به این زنجیر بزرگ دموکراسی در تمام ایران و سراسر دنیا و لذا احتیاجی به این نیست که کشمکشی ایجاد بشه و به این ترتیب، دستگیری هر کسی و هر فعالی صدمه ای نمی زنه به دلیل اینکه یک سر و یک جای خاصی نداریم و همه کس داره در راستای اون یک هدف واحد و متمرکز تلاش می کنه.
نکته دوم که می خواستم عرض کنم سوالی بود که کرده بودند که برای دوربین ما رو دارند اذیت می کنند و اگر ببینند سرکوب می کنند و کتک می زنند و چکار بکنیم؟ من مطمئنم که دوستان همه برای عکس برداری و فیلمبرداری چه بوسیله دوربین و چه بوسیله حتی گوشی های موبایل یک راهی باید پیدا کنند. چون فقط احتیاچ به اینست که دهانه دوربین بیرون باشه و هر جوری شما جاسازیش بکنین و یک سوراخ کوچیکی باید بیرون بمونه و عکس یا فیلم بگیره ولی این رو بدونین که تهیه عکس و فیلم از جنبش آزادیخواهی مردم ایران یک تفنن نیست. بلکه یک واجبه. یکی از محور های مهم مبارزه ایست که ما داریم. بنا بر این حتما در هر آکسیونی و در هر کاری که می کنید از یک شعار نویسی ساده روی دیوار تا یک تظاهرات برق آسا تا یک تجمع و هر کاری که انجام میشه، گرفتن عکس یا فیلم و یا مستقر کردن چند نفر در نقاطی که در معرض دید نباشد و بتونند درست فیلم و عکس تهیه بکنند یک باید و یک بخش جدی از مبارزه ماست.
سوال دیگه اینست که در مناطقی گفته اند الله اکبر ضعیفه. در اهواز یکی نوشته بود در محل ما ضعیفه. ما چکار کنیم؟ چار ه ش اینست که اگر می تونید با روشنگری اهل محل رو اضافه کنید، اگر نمیشه سعی کنید با آوردن دوست و آشنا و فامیل از جاهای دیگه به اونجا تقویت کنید ولی اگر هیچکدوم از اینا هم نیست شما خودتون برید به جای دیگه ای که تقویت بکنید . و برید به جایی که الله اکبر قوی تره. به هر حال آکسیون مشترک و عمومی ای که همه با هم درش شرکت بکنند و تمرین همبستگی و یکپارچگی بکنند الله اکبر ده شب از همه بهتره. چیز های دیگه هم مثل تجمعات سراسری هم هست اما این رو به هیچ وجه نباید از دست داد و باید تقویتش کرد.
سوال دیگه ای که بوده و این روز ها خیلی هم مطرحه اینست که اگر ما اطو و پلوپز برقی و ماشین لباسشویی در یک ساعتی همه با هم بزنیم به برق ، شبکه برقو رو می تونیم در شبکه برق اختلال ایجاد کنیم و بخوابونیم. آیا یان کارو میشه کرد یا نمیشه کرد؟ من سعی کردم با متخصصین امر هم در میون بذارم. بله! اگر در سطح کشور که دوازده سیزده میلیون خانه و خانوار هست، چند میلیون فقط. یک میلیون یا دومیلیون با هم دیگه یا در سطح یک شهر مثلا پونصد هزار خونه در یک شهر بزرگ، با هم دیگه اگه یک کیلووات یا دو کیلووات مصرف رو ببرند بالا اطو به برق بزنن، ماشین لباسشویی روشن کنن یا پلوپز برقی یا سایر چیز هایی که پرمصرف هست ، حد اقلش اینست که ورود یک مصرف زیاد به شبکه ، شبکه رو دچار لرزاننده و بی ثبات می کند و امکان اینکه کولاپس* بکنه شبکه هم زیاده . به هر صورت دردسر بزرگی رو برای کودتاچی ه خلق می کنه. من فکر میکنم ساعت هایی که پیشنهاد میشه . مثلا نه و نیم یا ده شب البته توافق عمومی می خواد شاید سخت باشه اما آکسیونی که همه می تونن درش مشترک باشن اینست که مثلا هر وقت آقای احمدی نژاد یا آقای خامنه ای یا اعتراف شو قراربود از تلویزیون پخش بشه، غیر از اینکه کل تلویزیون تحریم شده ولی همه به گوش باشن تو اون زمانی که اعلام شده و قراره این آقایون صحبت کنند یا این شو پخش بشه همه اطو هاشون رو بزنند و لباس هاشون آماده باشه اطو بکنند یا رخت های چرک توی ماشین آماده باشن بزنن که ماشین لباسشویی کار کنه و رخت ها شسته بشه. شاید هم خیلی کار خوبی باشه که وقتی آقای احمدی نژاد می خواد صحبت بکنه آدم لباس چرک هاشو بشوره و تمیزشون کنه و یا عرض شود که پلوپز و یا امثالهم. بنابر این این هم نکته ایست که می تواند شبکه را آنستیبل کنه و حد اقل اقل اقلش اینست که دردسر بزرگی برای حکومته و از آکسیون های فرسایشی خوب و مقاومت مدنی منفی خوبیست که حد اقل وقتی قرار باشه آقایان خامنه ای یا احمدی نژاد یا اعترافات رو پخش بکنند ناچارند که کلی ندارک قبلش بکنند تا این انجام بشه.
نکته دیگه ای که آخر صحبتم هست اینست که تدارک وسیعی داره میشه که روز پنجشنبه هجده تیر ماه بعد از این سه روزی که می گذره، یک تا الان در تهران و دویست و ده شهر کشور تدارکاتی داره میشه که تجمع باشه در مناطقی که بعدا اعلام میشه برای اینکه کودتاچی ها هم نتونن استفاده بکنن. چگونه ما در این تظاهرات شرکت کنیم؟ چه تدابیری بکنیم که غیر خشونت بار باشه ؟ بحث فردامونه و روز بعد از اون.
تا پیروزی و فردای دیگه خدا حافظ شما. پیروز باشین.

راه حل - بخش هشتم

2009-07-13T19:24:00.003+02:00

سلام
امروز شنبه یازده و نیم صبح ، سیزدهم تیرماه هزارو سیصد و هشتادو هشت ، چهارم جولای سال دو هزارو نه میلادیه.
می بخشید که دیروز جمعه هیچ برنامه ای نداشتیم برای اینکه با دوستانی که کمیته فکر هستند، با دو تا استاد های ایرانی دانشگاه در اینجا، یک ارزیابی بیست روزه داشتیم که در این بیست روز ما چه کردیم؟ ، مجموع تاکتیک ها و مبارزات به کجا ها رسیده؟، چند تاش اجرا شده و چه نقطه ضعف هایی داشته؟، حکومت چکار ها یی کرده ؟ و چه کار هایی رو اونها کردند؟ که امروز فکر می کنم این ارزیابی و جمع بندی نهایی بشه و بشکل یک مقاله منتشر میشه و روی اون خط انشاالله حرکت خواهیم کرد. بنابر این فکر می کنم لازم هم بود که یک ارزیابی بیست روزه داشته باشیم و بتونیم مجموع حرف ها رو به شما منتقل کنیم. شاید هزاران ای میلی هم که اومده دسته بندیش کردیم و بررسی ش کردیم، اشتراکاتش حذف شده، بیشتر از دویست تا دوباره پیشنهادات جدید یا سوالات مختلف بود که اونها رو هم دسته بندی کردیم که تو همین ارزیابی در آینده میاد و استفاده میشه. من خواهشم اینست که باز هم اگر هر سوالی و هر نکته ای هستش در میون بگذارید تا روش کار بکنیم و بتونیم پاسخ در بیاریم.
اما قبل از اینکه من وارد بحث های امروز بشم، دو سه تا سوال رو جواب بدم. یکی اینکه از پاره ای شهرستان ها پرسیدند که ما امکان اینترنت کم داریم ، امکان ارتباط کمه. تلفن مشکل داریم و چجوری خبر رسانی بکنیم؟ در تهران و شهرهای بزرگ هم شاید همین مشکل باشه. پاسخ اینست که ما نباید توی سد اینترنت گیر کنیم. اونهایی که می تونند اطلاعات رو خوب بگیرند، باید دانلود کنند، پرینت کنند و به دیگران برسونن. در واقع یک پله ما ناچار میشیم تکنولوژی رو بریم عقب تر. بشکل اعلامیه و شب نامه ، یه سریش به پشت یه کاغذ بچسبونیم و به یه دیواری شما بچسبونین مثل پدر های ما تو مشروطه، هم کندنش بعدا سخته هم ممکنه خیلی ها بخونن یا توی خونه ها انداختن یا به دست دیگران رسوندن یا از بالای یک ساختمون پخش کردن و پایین ریختن و هکذا. روش ها یی که به هر حال بر می گرده به یه روش قدیمی تر که اونم کپی و پرینت و کاغذ و چاپ کردنه که خوشبختانه درمورد چاپ و پرینت مشکلی نیست الان یا دستگاه کپی. نکته دیگه اینکه حتی مطمئن باشید اگه این مسیر رو هم، این رسانه رو هم ار ما بگیرند و ممانعت بشه، میریم سر بعدیش. یعنی گوش به گوش و دهان به دهان هم میشه اطلاع رسانی کرد. لذا ارتباط گرفتن که سلسله اعصاب جنبش ماست از همه ابزارها استفاده می کنیم و هر جا که جلوشو گرفتند از وسایل ابتدایی تر استفاده می کنیم.
سوال بعد اینست که آیا شهرستانی ها بعضی ها تصمیم بگیرن بلند شن بیان تهران و به بچه ها در تهران کمک بکنند؟ الان تو این مقطع جنبش، بهترین کمکی که به بچه های تهران میشه کرد اینه که در همون شهرستان اگر میشه راهپیمایی و تظاهرات، اگر نمیشه، تظاهرات برق آسا و سریع در چند نقطه و متفرق شدن. حتی اگر نمیشه، در حد شعار نویسی به دیوار و الله اکبر گفتن و آکسیون های مشغول کننده مثل بادکنک و امثالهم. مهم اینست که در شهرستان ها حرکت باشه که نیروهایی که بردند تهران، ناچار شن برگردوننن یه مقدارشو به شهرستان ها و فشار روی بچه های تهران کم شه و اونا بتونن بیشتر حرکت بکنند. بنابر این هر کس در هر شهرستانی هست، کمیته های محلی ای که بچه ها در تهران درست کردند و همکاری با هم می کنند ، اون ها هم باید بکنند و کار رو در سطح کشور گسترده بکنند. این یکی از اون کلید های موفقیته.
سوال دیگه این بوده که آیا " اعتصاب = اعتکاف " که از دوشنبه - سه شنبه و چهارشنبه اعلام شده ، سر قبر آقای خمینی باید بریم یا جای دیگه ؟ البته من هم شنیدم که حسن آقای خمینی، نوه آقای خمینی خواسته این سه روز رو اونجا اعتکاف بگذارند بنا بر این هر کسی که علاقه داره خیلی خوبه که بره اونجا و جمعیتی باشه. ولی مهم نیست. اگر مسجدی جایی می خواید برید هم در هر منطقه و هر محلی هم میشه رفت. ولی مهم ترش اینست که هر کسی بگه که من اعتکاف می خوام بکنم بنابر این نمیتونم بیام سر کار. این البته هنوز با اعتصابات فاصله داریم ما و فقط یک نمایش قدرته و در واقع ذیل اون سر فصلی قرار داره که آکسیون هایی که حکوکت رو فرسایش میده. ما باید از این به بعد چیزی که روز هفت تیر در تهران تمرین شد و مراسمی رو که دولت خودش اجازه داده بود، بچه ها هم رفتند داخلش و گفتن خیله خب! ما هم اومدیم! این مراسم رسمی به مناسبت شهدای هفت تیر اما شعار خودمون رو داریم. یا حسین -میرحسین و رای ما رو پس بده و سایر شعار ها. این خیلی مهمه که از اینجا به بعد، هر مراسمی که حکومتی ها، کودتاچی ها اونجا می خوان جمع شن و خودشونو بازسازی کنن چون اونها هم احتیاج دارن یه جاهایی تجمع کنن و روحیه بدن به افرادشون ، هر مراسمی مذهبی ، غیر مذهبی ، انقلاب و غیر انقلابی که رسمیت داره و مشکلی نداره باید ما هم حاضر باشیم. جمعیتمون بیشتره، تعدامون بیشتره . خیلی معصومانه و قانونی باید اونجا هم باشیم و ما حرف خودمون رو بزنیم.و حضورمون ممکنه فقط با سه تا یا حسین میر حسین کشیدن آخر مراسم کافی باشه ولی مهم اینست که هیچ کجا نباید امنیت داشته باشه برای کودتا چی ها که فکر کنن اینجا یه پناهگاهیست دور هم جمع میشن مراسم می ذارن ، با خودشون مثلن دوربین تلویزیون می برن یه چیزی نشون میدن. ما باید بتونم که در مراسم اون ها در واقع حرف خودمونو بزنیم. به همین دلیل اعتکاف از این زاویه هم بسیار مهمه برای اینکه با مراسمی که هست باید بهشون بگیم که ما هم مشکل نداریم و بتونیم استفاده کنیم. این بزرگ ترین استفاده فرسایشی ست که میشه کرد. خیلی ها پیشنهاد کردن که بچه هایی که اهل نمازند بخصوص بچه های پایین شهر که تا الان کمتر دیده شدند، می تونند از فضای مساجد استفاده کنند و بخصوص نماز های مغرب و عشا برن در مساجد و جمعیت مساجد زیاد تر میشه که احساس نکنن که اونجا فقط متعلق به بسیجه و اونم بسیجی هایی که ممکنه دوست مردم نباشند و سرکوب بکنند. اونجا هم می تونن بعد از نماز یه یا حسین میر حسینی بکشند و یه چیزی بگن یا هیچی هم نگن ولی حضور داشته باشن. به هر حال این تحرک اعتکاف = اعتصاب در این چهارچوب آکسیون های فرسایشی واجبه مثل بقیه چیز هایی که هستش.
نکته ی دیگه ای که راجع به راهپیمایی هاو تظاهرات سریع یا برق آسا که فیلم هاش رسیده خارج و داره منتقل میشه این هست که الان به احتمال زیاد مترو تهران رو حکومت ناچار شده که توی ایستگاه ها چند تا مامور بذاره که بچه ها رو شناسایی کنه. بنابر این اگر هر جایی که احساس می کنند بچه ها که ایستگاه مترو دیگه امن نیست، فقط از مترو باید بچه ها برای جابجایی سریع در سطح شهر استفاده بشه که کودتاچی ها روی زمین و توی ترافیک گیر می کنند. و از مترو بیایم بیرون یه منطقه پر جمعیت مثل دهانه بازار. چند تا دهانه داره بازار و تظاهرات سریعشون رو بکنند و برگردن برن دوباره توی مترو بلافاصله جا به جا شن و برن یه جای دیگه ی شهر. بنا بر این این هشدار رو می خواستم بدم که الان حکومت به احتمال زیاد هوشیار شده و کودتاچی ها شروع می کنن تو ایستگاه های مترو به مامور گذاشتن و کنترل کردن. یادتون هم باشه کل وزارت اطلاعات پنج هزار تا پرسنل بیشتر نداره و بیست هزار تا هم حد اکثر خبر چین در سطح کشور داره. کل سپاه هم صد و بیست هزار تاس و کل بسیج هم با راست و دروغش به پونصد هزارتا نمی رسه که از این هر سه ارگان بیش از هشتاد درصدشون با مان و فقط باید یه فضایی پیدا بشه که بتونن نفس بکشن و به ملت بپیوندن. بنابر این اونها نیرویی ندارن که فکر کنید هر جایی که ما حاضر میشیم بتونن آدم بکارن و سرکوبگر بذارن و اسلحه بذارن و خبر چین بذارن و امثالهم.
اما نکته ی آخر که فردا بهش بیشتر می پردازیم، مسئله راهپیمایی روز هجده تیره که الان اعلام شده و پنج تا مسیر گفته شده که به سمت میدون انقلاب و تاکتیک هایی که باید اتخاذ بشه. این راهپیمایی از یه جهت کلا خوبه برای اینکه راهپیمایی می تواند که ما رو در واقع حضورمون رو بشکل یک حضور همگانی مثل مسئله الله اکبر روی پشت بوم، همبستگی و قدرت نمایی باشه اما چگونه اینو انجام بدیم که صلح آمیز باشه و حد اقل تلفات رو داشته باشیم و درگیری نباشه و آسیب به کسی نرسه ، موضوع بحث بعدی مون، فردا و احتمالن پس فردا خواهد بود و اون ارزیابی ها و این ها. تا فردای دیگه و پیروزی بر کودتاچی ها خداحافظ همه ی شما.

راه حل - بخش هفتم

2009-07-13T19:24:00.001+02:00

سلام .
روز چهارشنبه هستش. نهم تیر ماه هزار وسیصد و هشتاد و هشت و اول جولای سال دو هزار و نه میلادی.
چون خیلی ها نوشته بودند که حتما من تی شرت سبز بپوشم، پوشیدم و بعضی ها هم توصیه کردند که اگر نداری برو چندتا دونه بخر، حتما انشاالله این کارو می کنم ! و قبل از اینکه به بحث بپردازم، دو سه تا نکته رو بگم. الان ساعت یازده و نیم صبح اینجاست. امروز زود تر آمدند این دوستانی که کمک می کنند که من این ها رو ضبط بکنم، برای اینکه بتونم امروز برسم به برنامه وی او ای و از این هفته قرار شده مجددا در اون برنامه ها باشم ولی فقط هفته ای یکبار.
نکته دوم دو تا سواله که من جواب بدم. با مشورتی که با دوستان کردیم تا بیایم سر اون قسمت اصلی بحثمون که بحث اعتصابه.
سوال اول اینست که این کاری که ما داریم می کنیم چه معنا و مفهومی داره و چگونه ست.
من یکبار دیگه هم باید توضیح بدم : هر کس در این زنجیر سبز دموکراسی که از کوچه پس کوچه های تهران و سایر شهر ها و روستا های ایران شروع میشه، تا استرالیا و لس آنجلس هم کشیده شده و ایرانی ها دست هاشون رو دادن به هم، هر کاری از دستش برمیاد باید بکنه و مثل یک حلقه بیاندازه توی این زنجیر و نقشی رو که هر کسی بازی می کنه، یک حلقه ست از این زنجیر سبز دموکراسی. من هم به سهم خودم فکر کردم اینجا کاری که از دستم بر میاد اینست که تجربه ی گذشته خودم و درس هایی که خوندم و از مغز چند نفر دیگه هم استفاده کنم و یک گروه مشاور درست کردم و سعی بکنم که این مبارزات بی خشونت رو مبارزات مدنی رو که پیش روی همه مون قرارگرفته وپیش روی ملت ایران قرار گرفته، با توجه به فراغ بال بیشتری که در اینجا هست، کمک بکنم دانش ، تجربیات و اطلاعاتی رو که هست رو به شما منتقل بکنم. هیچ کار خاصی هم نیست. سوالات ، پیشنهادات و نظرات رو از خود شما می گیرم ، تجزیه تحلیل می کنم ، تجربیات جاهای دیگه رو هم بهش اضافه می کنم، مشورت می کنم ، دسته بندیش می کنم و سعی می کنم به شما ارائه کنم و گاهی هم اخبار و اطلاعی اگر فکر کنم لازمه در خلال این بحث ها اضافه بر اون خدمت شما بدم چون ممکنه گاهی متاسفانه از مجاری دیگه بدست شما نرسه. بنا بر این، این سوال اول. سوال اول از این جهت مهمه که باز باید تاکید بکنیم در جنبشی که پیش رو داریم، ما یک رهبر الان داریم و اونم آقای مهندس موسویه . هر کس هر نظر و هر عقیده ای داره باید برای خودش محترم بدونه ، کنار بگذاره، بگه هم سر عقیده شه و احتیاجی نداره رها کنه ولی در این حرکتی که داریم باید پشت سر آقای موسوی بایسته که او هم پشت سر ملت ایستاده و می گه که من رای شما رو پس می گیرم. الان نه کسی حق داره جلو تر از آقای موسوی حرکت کنه نه عقب تر از او. نه کسی حق داره بگه مردم از حقتون بگذرین برین خونه بشینین و نه کسی حق داره بگه من میرم می زنم دعوا می کنم جنگ میکنم یا کار های دیگه ای می کنم. اونچه که رهبری جنبش داره می کنه باید پشت سرش حرکت کرد و ازش دفاع کرد. همونطور که عرض کردم، من هم مثل هزاران هزار نفر دیگه، یک حلقه خودمو می دونم. یک حلقه ی بسیار ناچیزم از این زنجیر بزرگ دموکراسی خواهی و آن چیزی که در بظاعتتم بوده دارم در اختیار این حلقه می گذارم. خیلی کس ها بضاعت های بیشتر از من داشتند و دارند و اونها هم در اختیار گذاشتند.
اما سوال دوم اینست که این اعتصاب = اعتکاف که تیزهوشی رهبری جنبش رو نشون میده و این آکسیون برد- برد در سمت مردم یا باخت - باخت در سمت حکومت که برای دوشنبه - سه شنبه و چهارشنبه آینده دعوت شده آیا این به معنی اعتصابات و شروع اعتصابات سراسریه؟ به نظر من نه! برای اینکه اعتصابات یک مقدمات دیگری هم می خواد. کمیته های اعتصابات باید شکل بگیره و مهم تر از اون همیاری و صندوق اعتصابیون باید در داخل مردم شکل بگیره که کسانی که به اعتصاب می پیوندند و احتمالا بیکار یا بی پول بشن رو بشه پشتیبانی شون بکنه که تداوم پیدا بکنه. وگرنه این حکومت خیلی ساده ممکنه که نون مردم رو ببره و به این ترتیب به سرعت بخواد اعتصابات رو در هم بشکنه. ما این آکسیون ِ دوشنبه - سه شنبه و چهارشنبه در واقع یک مانور قدرت و یک نشون دادن جهت بعدی به حکومت و یک تمرینی ست برای همه ما ها که بتونیم بگیم که می تونیم وارد فاز اعتصابات بشیم. یادمون باشه که مادر یک مسابقه دوی صد متر شرکت نکردیم که بدویم و تموم بشه. این یک دوی ماراتونه. قبلا هم صحبت کردیم. مبارزه با دولت های کودتایی گاهی چند هفته و گاهی چند ماه و شاید سال طول بکشه تا بتونیم بیاریمش پایین. تاکتیک ها رو باید گاهی عوض کنیم. تو خیابون اگر می کشنمون باید تظاهرات پراکنده ی لحظه ای و کوتاه مدت بکینم. مشکل است و حکومت نظامیست، شب رو پشت بوم میریم الله اکبر می گیم. با هم میریم سراغ بستن مغازه و کار های مختلفی که باعث فرسایش کودتاچی ها بشه که در نهایت به بسیج عمومی و فلج سازی منتهی بشه.
اما برگردیم سر بحث اعتصاب که دیروز درباره کارگر ها و کارمند ها صحبت کردیم و برمی گردیم باز بهشون اما امروز دلم می خواد درباره مغازه ها صحبت کنم. ببینید اصل در مبارزات بی خشونت اینست که آنچه که مایحتاج مردمه باید که تامین باشه و کمترین صدمه رو مردم بخورن و اونچه که طرف حکومته باید فرسوده بشه و فرسایش پیدا بکنه و از دسترسش خارج شه. مغازه ها به این ترتیب روز دوشنبه و سه شنبه و چهارشنبه البته دوشنبه که خودش تعطیله کشور، ولی بخصوص سه شنبه و چهارشنبه مغازه هایی که مایحتاج عمومی رو میدن مثل نونوایی و لبنیاتی و بقالی و قصابی و این هایی که مایحتاج عمومی رو دارن باید باز باشن. خواهش من این هست که یه وقت به اونها کسی فشار نیاره که ببندن برای اینکه نباید مردم در زحمت بیافتند. اما بقیه مغازه ها بسیار بسیار مفیده و بسیار حیاتیه برای اینکه مغازه ها جلوی چشم هستند و چهره ی شهر ها رو نشون خواهند داد. بسیار حیاتیه که این دو روز به مردم بپیوندن. من مطمئنم این مغازه دار های عزیز ما که مرحوم پدر من هم یکی از اونها بود، وقتی که خانواده هایی بچه هاشونو از دست دادن و کشته دادن و یا زندان هستند،در این حد همراهی دارن که حالا دو روز هم مغازه شون تعطیل شه درسته که به کاسبی شون صدمه می خوره اما حتما این مقدار همراهی رو می کنن. خیلی خیلی ساده هم پیشنهاد من اینست که بچه هایی که فعال هستند، همین لغت اعتکاف رو بنویسن و بیشتر هم توضیح می خوان بدن بدن که بدلیل اعتکاف مغازه تعطیله یا فقط هم بنویسن اعتکاف. پشت شیشه مغازه ها خواهش کنن که بچسبونن مغازه ها و اون دو روز تعطیل کنند. هر چند دوشنبه که خودش مملکت تعطیله حالا دوشنبه - سه شنبه و چهارشنبه یه تابلوی اعتکاف پشت شیشه شون بزنن و ببندند. مطمئن باشید کودتاچی ها با نقاب دینی ای که دارن نمی تونن بیان مغازه رو شیشه شو بشکونن و تابلوی اعتکاف رو بکنن. برای اینکه چهره خودشون افشا میشه و طرفدار های خودشون اونوقت ریزش می کنند و می فهمند که نقاب دینشون چقدر نقاب دروغینیه. بنابر این بچه هایی که فعال هستند و کمیته های شعار درست کردند و کمیته های فعالیت های اعتصابات و تظاهرات برق آسا درست کردند و کارهای مختلف می کنند، یکی از بهترین کارهایی توی چند روز آینده باید بکنند تا دوشنبه که زمان داریم ، باید هم اگر لازم شد با مغازه دار ها صحبت کنند و هم اینکه یه تابلوی کوچیک پرینت گرفته ساده " اعتکاف " بخوان که مغازه ها پشت شیشه شون نصب کنند که اذیتشون نکنند و اون دو روز رو ببندن. عرض کردم ما یحتاج عمومی ربطی به تعطیلی نداره و باید باز باشه اما سایر مغازه ها پیوستنشون به این آکسیون بزرگ قدرت نمایی ملت و بی هزینه و دور از خطر، بزرگترین مزیتش اینست که چون جلوی چشم دنیاست، و جلوی چشم دوربین هاست، بسیار قوت بخشه به همه.
نکته ی آخری رو هم بگم و عرضمو تموم کنم. فیلم و عکس با همین دوربین های ساده ی موبایل از هر حادثه ای که اتفاق می افته یادتون باشه که یک تفنن نیست در این جنبش. یک بایده یک بخشی از مبارزه ی ما ثبتش از طریق دوربین هاست و ارسالش روی اینترنت و به دنیاست، به فرستنده های تلویزیونیه و یک پای قوت ِ این جنبشیست که داریم. لذا باز هم تاکید می کنم که این پدیده رو حتما حتما جدی بگیرید و براش حتی برنامه ریزی داشته باشید که از هر حادثه ای که پیش میاد، از هر شعاری که نوشته میشه، از هر وی که به دیوار نوشته میشه، از هر مغازه ای که تعطیل میشه، اگر عکس و فیلم تهیه و ارسال میشه بسیار بسیار کمک کننده ست یا از هر فعالیت و آکسیون دیگه ای. عرضم رو تموم می کنم. به امید پیروزی تا فردای دیگه.

راه حل - بخش پنجم و ششم

2009-07-13T19:23:00.001+02:00

سلام. روز دوشنبه هشتم تیر ماه - ساعت پنج و نیم بعد از ظهر -من اینبار یک دوست آمریکایی به نام اندی که خیلی خیلی محبت کرده و یک استودیوی کوچیکی داره و وسایل کمی داره، اومده به کمک ما و به سبک حرفه ای داریم این فیلم رو ضبط می کنیم. اولین تجربه ست که به استودیوی کوچیک این دوستمون اومدیم و مجانی قول داده کمکمون بکنه که ما این فیلم هایی که داریم می گیریم رو دیگه از گوشه آشپزخونه بیایم بیرون و بصورت حرفه ای برای شما بفرستیم . این رو فقط باید از این جهت بگم که الان ملت ایران در دنیا فوق العاده محترمه و فوق العاده هر کسی که آزادی خواهه و دلش برای حقوق مردم می سوزه، سعی می کنه که یک جوری کمک بکنه و باور بفرمائید توی خیابون و کوچه و بازار وقتی می فهمند که کسی ایرانی ست، خیلی از اونها به قول خودشون انگشتشون رو کراس می کنن به نشانه اینکه انگشت را صلیب می کنند و مردم ایران را دعا می کنند. و همیشه هم ما میگیم که همیشه احتیاج به دعا و پشتیبانی داریم از جمله این دوستمون که محبت کرده و این امکان مختصری رو که داشته در اختیار ما گذاشته که اقلا کیفیت فیلم و صدای ما بهتر بشه و شاید بهتر به گوش شما برسه.اما از این مقدمه که رد بشیم، موضوعی که اهمیت داره اینه که با اعلام نظر شورای نگهبان، که راه ِ شکایت قانونی رو در واقع بست و نخواست که آقای خامنه ای و شورای نگهبان ِ زیر انگشت ایشون، صدای مردم رو بشنوند و در واقع خواستند که بگند که همینه که هست! و به زعم خودشون صدا ها را خفه کردند و فکر می کنند که آرامش گورستانی رو برقرار کردند، بنابر این می توانند که حالا قلدری بکنند و اعلام هم کردش آقای جنتی که : نه خیر!همون بیست و چهار میلیون و پانصد هزار رای درسته و آنچه هم که شمردن، جلوی دوربین های تلویزیون، از اون کار های مسخره ای که هیچکس نه اعتمادی به اون صندوق داره و نه به اون رای هایی که فیلم هاشم توی یو تیوب اومده که یه کسانی نشسته اند و دارند رای می نویسند، و این قبیل شعبده بازی ها به قول آقای مهندس موسوی ، هیچکدوم ارزشی نداره ولی به هر حال نکته اش اینست که راه رو بسته اند. به لحاظ شکایت مسیر قانونی. حاضر نشدند که حرف حق مردم رو بشنونند.اما خطری که الان همه رو نگران می کنه اینست که در چند روز آینده با این فرم حکومت نظامی ای که در واقع برقرار کردند، بدون اینکه اسمشو بیارند ، خودشو رو آوردند و حکومت نظامی در شهر ها بخصوص در تهران برقرار شده، اینست که اگر مردم رو ساکت داشته باشند و خیالشون راحت باشه که اعتراضی از جانب مردم نیست، این خطر هست که زندانی های مارو قتل عام کنند، بکشند یا خیلی کس های دیگری رو سرکوب کنند. البته همه ی کودتا ها یک دوره سعی کردند که خشونت رو تجربه بکنند و معمولا هم بعدش شکست خورده اند. بنا بر این بسیار واجبه که برای حفظ جان زندانی هایی که توی زندان داریم، برای حفظ جون تک تک بچه هایی که توی خیابان الان شعار می نویسند یا تظاهرات برق اسا می کنند یا سر پشت بام ها الله اکبر می گویند، برای حفظ خواست به حق ملت که خیلی ساده و معصومانه میگه که رای منو بهم پس بده و چیزی بیشتر از این نمی خوام. یک انتخابات عادلانه و تجدید انتخابات زیر نظر سازمان های بی طرف که بدونیم سالمه و رای مردم واقعا حساب میشه، برای حفظ این خواسته به اضافه جون بچه های زندانی، بسیار بسیار حیاتیه که همه مردم بپیوندند به دعوتی که داره شکل می گیره.خوشبختانه اخباری که ما از ایران می شنویم و بحث هایی که شده، اینست که هفته آینده روز دوشنبه، تولد حضرت علیه سیزدهم رجب کشور تعطیله و سه روزیست که از دوشنبه و سه شنبه و چهارشنیه یعنی پانزدهم و شانزدهم و هفدهم تیر ماه، سه روزیست که به لحاظ مذهبی مستحب است که اعتکاف بکنند. یعنی اینکه هیچکس کار نمی کنه و مسجد میره یا جای دیگه ای اگر دوست داره، قرآن می خونه و مستحبه که روزه بگیره، نماز بخونن، و عبادت بکنند و تفکر بکنند. بنا بر این سه روز هفته آینده از دوشنبه - سه شنبه و چهارشنبه جای بحث داره و خبر های خوبی رسیده که بسیار هم به نظر من کار مثبتیست که ما هم به این دعوت لبیک بگیم و این سه روز رو اعتصاب و اعتکاف بکنیم. یعنی همه می توانند به این حرکت بپیوندند. در هر شغل و موقعیتی که هستند، اعلام کنند که دوشنبه که تعطیل است، سه شنبه و چهارشنبه سرکار نمی روند و کسی هم نمی تواند اذیتتان کند چون به راحتی می توانید بگوئید که می خواهید اعتکاف بکنید. بنا بر این ، سه روز هفته بعد دوشنبه -سه شنبه و چهارشنبه که پنجشنبه ش هم هجده تیره که سالگرد بچه های دانشگاهه. این سه روز رو خواهش من اینست که هر کسی که صدای من رو می شنوه به دیگران هم بگه و از حالا هم تدارک بکنند به عنوان اینکه اگه لازمه مرخصی بگیرند از محل کارشون یا هر چیز دیگه ای که لازمه، مغازه شون رو ببندند، کارشون رو تعطیل کنند به نام اعتکاف، که کودتاچی ها نتونند سرکوبشون بکنند و هر کس هم بخواد اذیت کنه یا سرکوب کنه، میشه گفت که به دلیل اعتکافه . البته بعضی ها هم که قطعا اهل عبادت و برگزاری این کار مستحب و دینی اعتکاف هم هستند، خیلی هم بهتر! می تونن به مساجد برن و می تونن اعتکاف بکنن و اتفاقا جای خوبیست که میشه بعضی از افراد نا آگاهی رو که آب به آسیاب کودتاچی ها می ریزند رو ببینند و بلکه اون ها رو هم دعوت کنند. ولی دیگران هم مهم نیست که توی خونه بمونند یا مسافرت برن ولی مهم اینست که به سر کارشون نرن و هر کسی خواست اذیتشون بگن که اعتکاف کردیم ولی همه مون میدونیم که اعتکاف توام با اعتصابه یا برعکس.اعتصاب توام با اعتکافه. من از همه بچه هایی هم که کمیته های شعار نویسی تشکیل دادند، اگر خطری نداره خواهش می کنم که با رسانه ی دیوار نویسی هم مردم رو مطلع کنند که دوشنبه آینده به مدت سه روز ، " اعتصاب =اعتکاف " یا برعکس رو به گوش مردم برسونن همینجور سر پشت بام ها و این اتحاد الله اکبر های ساعت ده شب. چرا که بسیار بسیار اهمیت داره که ما بتونیم در مقابل دولت کودتا نشون بدیم که ما این توانایی و قدرت رو داریم. اگر این آکسیون موفق از آب در بیاد، و همه ملت به اون بپیوندند، اونوقت مطمئن باشید که هم در کشتن بچه ها توی زندان توقف خواهند کرد و هم می فهمند که قدرت ملت کجاست و اگر تسلیم نشن به رای ملت، در قدم بعدی می شود اعتصاب رو گسترده تر و طولانی مدت ترش کرد. بعد از این سه روز میشود که رهبران جنبش این اخطار رو به حکومت بدهند که اگر عقب ننشینید و به خواست ملت تسلیم نشوید، اعتصاب رو طولانی تر اعلام خواهد کرد. من عرضم رو همینجا تمام می کنم که همه شما و همه ی ما به این سه روز " اعتکاف و اعتصاب " بپیوندیم. من در شب های بعد در طول این یک هفته ای که وقت داریم، سعی می کنم بحث های بیشتری رو هم درباره کمیته های اعتصاب و نحوه مرخصی گرفتن هایی که حداقل خسارت رو بخوریم رو عرضه بکنم. اصل بر اینست که روش هایی رو بریم که خون از دماغ کسی نیاد و خدای نکرده جون افراد بیشتری به خطر نیافته. اعتصاب از بهترین این روش هاست که در شب های بعد هم سعی می کنم باز هم راجع بهش صحبت کنم. عرضم تمام است تا دیدار بعد خدا حافظ.

سلام
امروز سه‌شنبه ۹ تیر ۱۳۸۸و ۳۰ ژوئن ۲۰۰۹ میلادی
دومین روزیست که از این امکان نسبتاً حرفه‌ای تری که دوستان آمریکایی ما (چند تا از بچه‌هایی که یک مؤسسهٔ خیلی کوچیکی دارند) در اختیارمون گذاشتند، داریم استفاده می‌کنیم. امیدوارم که صدا بهتر شده باشه.
من ابتدا از بین سؤالاتی که اومده یک سؤال رو جواب بدم. از من پرسیده بودند که اگر تظاهرات بلیتز (Blitz)، تظاهرات برق‌آسا، پنج دقیقه جمع بشیم و پراکنده بشیم، به‌خصوص توی مترو این خطر هست که دوربین داره و قیافه ها شناخته می‌شه؛ چیکار باید کرد؟ مترو از این حیث مشکل داره. چند تا راه‌حل برای این هست. یکی این‌که کافیست هر ایستگاهی رو می‌خواهید انتخاب بکنید، یک روز قبلش نگاه بکنید دوربین‌ها کجاست و سعی کنید جاهایی بایستید که دوربین نباشه. راه‌حل دوم این است که اگر خطری نداشته باشه، خیلی ساده با یک اسپری می‌شه یک رنگ روش بپاشی، جلوی دوربین رو مسدود کنی و از کار بندازیش. البته ساده‌ترینش این هست که از این ماسک‌های که برای آلودگی و جلوگیری از سرماخوردگی و … همه می‌زنند، توی جیب بچه‌هایی که می‌خوان این کار رو بکنند باشه؛ در لحظه‌ای که می‌خوان تظاهرات رو شروع بکنند، این ماسک رو روی صورتشون بزنند؛ در نتیجه فقط چشمشون معلومه و به فرض هم که دوربین مترو بگیره، شناسایی نمی‌شند. راه‌های دیگه هم هست، مثل یک روسری یا دستمال سبز و امثالهم و من مطمئنم که خود شما خیلی راه‌حل‌های بهتری رو پیدا می‌کنید.
ضمناً تمام مزیت این تظاهرات برق‌آسا در چند نقطه این است که اون گروه و کمیته‌ای که این کار رو انجام می‌ده از همون مترو باید استفاده بکنه، جابجا بشه در سطح شهر، برای این‌که نیروهای سرکوب‌گر نمی‌تونن از طریق مترو جابجا بشند؛ اونها باید با ماشین و موتور و اینها در سطح ترافیک جابجا بشند. گروه بره یک نقطهٔ دیگه این کار رو بکنه. اگرهم بیاد بیرون از مترو اونجا تظاهراتش رو بکنه برگرده توی مترو، با مترو بره به جای دیگه و این تحرک هست که خیلی مهمه؛ برای این‌که این تحرک در سطح تهران و شهرستان‌ها می‌تواند که نیروهای سرکوب‌گر و نیروهای کودتاچی‌رو کاملاً فرسایش بده. اونها برای این‌که تعدادشون کمه، تعدادشون قطعاً یک‌پنجاهم و یک‌صدم شما هم نیست، فقط با ایجاد رعب و وحشت می‌خوان که ساکت بکنند و وقتی ناچار بشند دائماً جابجا شند، دائماً از این سر شهر برند اون سر شهر، از این شهر برند به اون شهر، مطمئن باشید فرسایش پیدا می‌کنند؛ به‌خصوص این‌که اگر دستشون به شما نرسه و مردم هم با تشویق شما و با هو کردن اونها و یا با ادامهٔ شعار، روحیه‌شون رو ضعیف بکنن.
اما برگردیم به اعتصاب. نقطهٔ کلیدی که دوشنبه، سه‌شنبه، چهارشنبهٔ آینده برای اعتصاب عمومی در نظر گرفته شده. دوشنبه، خودش تولد حضرت علی هست و تعطیله. بنابراین به تعطیلی کمک می‌کنه. اما سه‌شنبه و چهارشنبه، بسیار بسیار واجبه که همه بهش بپیوندند. اصولاً کودتا و کودتاچی‌ها وقتی دستشون بالا می‌ره و تسلیم می‌شن که در کشور اعتصاب بشه و فلج بکنه؛ اعتصابات وقتی به کارخانجات برسه، به تولید کشور برسه، نقطهٔ پایانی نزدیک می‌شه. به نظر من این تمرین سه روزهٔ اعتصاب، هوشیاری رهبری جنبش رو هم نشون می‌ده که حادثه‌ای رو انتخاب کرده مثل اعتکاف و این رو وصل کرده به اعتصاب. در واقع به قول معروف یک آکسیون باخت-باخت جلوی پای حکومت گذاشته؛ چون حکومت اگر اعتکاف رو پس بگیره باخته، یک کار خلاف دین کرده، مشتش وا می‌شه و اگر اعتکاف رو رها کنه، باید تن به اعتصاب بده بازهم باخته. نشون می‌ده رهبری جنبش بسیار عاقلانه کار می‌کنه و مناسبت‌ها رو خیلی به‌موقع و درست انتخاب می‌کنه. ضمناً برای اونهایی هم که اعتقادات دینی دارند، فضای خوبی هست که با دعا و نیایش به جنبش کمک بکنند.
اما راجع به کمیته‌های اعتصاب؛ اونهایی که فعالند، حاضرند وقت بگذارند، از خودشون مایه بگذارند، مخفیانه بدون این‌که حکومت بفهمه، دو سه نفر در کارخانجات، در اداره‌ها، در اماکن عمومی کمیته تشکیل بدند و این کمیته حتماً باید دو سه نفر یدک داشته باشه، بدلیل این‌که اگر خدای‌نکرده بلایی سرشون اومد، بلافاصله فرداش اونها بتونند ادامه بدند، چون کودتاچی‌ها رو خیلی گیج می‌کنه. اما این کمیته تاکتیک‌ها مختلفی رو می‌تونه داشته باشه؛ مثلا کاری که بچه‌ها در اوکراین می‌کردند و کرده بودند. میاند نامهٔ رسمی حکومت رو، نامهٔ رسمی اون اداره رو انتخاب می‌کنند و توی سربرگ رسمی، متن اداری رو تایپ می‌کنند، امضا و مهر مسئول مربوطه رو هم زیرش جعل می‌کنند؛ این نامهٔ رسمی رو می‌زنند به دیوار که مثلاً هفتهٔ آینده، سه‌شنبه و چهارشنبه، اداره یا کارخونه به دلیل اعتکاف تعطیله. همه هم می‌دونند که این نامه ممکنه جعلی باشه؛ بچه‌های خود کارخونه و اداره هم می‌فهمند که بچه‌های مبارز این کار رو کردند و بعد از فاصلهٔ کوتاهی ممکنه بیان و از دیوار بکنندش. ولی این باز یک بهانهٔ خوبی می‌شه برای کسانی که نمی‌خوان بیان؛ که اگر به دلیلی فردا اومدند سراغشون و خواستند اذیتشون کنند، می‌تونند بگند «ما این اعلامیه رو به دیوار دیدیم، فکر کردیم راست‌راستکیه؛ ما از کجا می‌دونستیم که این جعلیه» یا تاکتیک‌های مشابه این.
البته به نظرمن هیچ چیزی جای این رو نمی‌گیره که با توجه به موج حمایتی که هست، اگر خطری نداره، اگر فعالین در اون اداره، در اون کارخونه، آدم‌هایی رو در ریاست کارگزینی، در مدیریت‌عامل اونجا، در مدیریت اداری می‌شناسند؛ جداگانه، خصوصی ازش خواهش کنند که کمک برسونه و ولو نمی‌خواد اعلام بکنه، به همه بتونه اطمینان بده، به کمیتهٔ اعتصاب، به بچه‌هایی که هستند، که به گوش همه برسونند که اگه کسی نیاد کاریش ندارند؛ یا براحتی از مرخصیش کم می‌کنند و یا حتی بهتر از اون کم نمی‌کنند. ولی خلاصه، هیچ چیزی جای ارتباط و communication و ارتباط گرفتن رو نمی‌گیره. من این رو هم برای کارخانجات بگم، ممکن است بچه‌های کارخونه‌ها کمتر دسترسی به اینترنت و این‌جور خبررسانی و حتی تلویزیون ماهواره‌ای داشته باشند. این به عهدهٔ اون بچه‌هاییست که به این خبر دسترسی دارند که خبر رو به کارگرها کارخونه‌ها برسونند؛ که چقدر حیاتیه که اونها به این اعتصاب بپیوندند و در واقع اونها رو هم توجیه بکنند.
من چند کلمه هم بیام سراغ دوستان سابق و فعلی خودم در بخش خصوصی صنعت. بخش خصوصی صنعت در این جور مواقع، مدیرانش، صاحبانش می‌توانند نقش بسیار بسیار کلیدی بازی کنند. مطمئنم که بسیاری از همدوره‌ای‌های من در دانشگاه، که الان مدیران ارشد در کارخونه‌ها هستند، کارخونه‌های خوبی هم دارند، در این سالیان زحمت کشیدند و سرمایهٔ کشورند؛ می‌دونم کارخونه‌شون زیر فشاره و همین جوری هم کُمیت مالیشون لنگه، ولی می‌توانند این بچه‌ها با همکاری که در بخش خصوصی بکنند و به راحتی اجازه بدند که در کارخانه در سه‌شنبه چهارشنبهٔ آینده اعتصاب بشه و تعطیل بشه؛ الگویی برای بچه‌ها در کارخانجات دولتی می‌شند و کارگرهای کارخونه‌شون می‌تونند به همکاراشون در کارخونه‌های دولتی بگند و فشار بگذارند.
نکتهٔ آخرم رو هم عرض بکنم مدیرانی هم که در رأس کارخانجات دولتی هستند، من مطمئنم که خیلی‌هاشون دلشون با مردمه، خواهشم اینه که اگر می‌ترسند یا مشکلی دارند که مستقیم از اعتصاب پشتیبانی کنند، کمی چشمشون رو ببندند، پشت پرده، مدیر اداری یا کارگزینی رو آزاد بگذارند که بچه‌ها رو به اعتصاب تشویق کنه.
عرضم تمامه. تا برنامهٔ دیگه شاد و موفق باشید [انگشتانشون رو به شکل V گرفتند] خداحافظ شما.

راه حل - بخش سوم / یک

2009-07-13T19:17:00.000+02:00

سلام. شنبه شش تیر ماه هزارو سیصد و هشتادو هشت، بیست و هفت ژوئن دوهزار و نه میلادی و این دفعه یازده شب است. دیگر نیمه شب نیست و امیدوارم انرژی ام بیشتر باشد و بهتر بتوانم صحبت کنم.
قبل از اینکه وارد اصل موضوع بشم، یکی دو تا نکته ی کوچک را هم بگم به شما. نکته اول اینکه چطور بامن تماس بگیرید یک ای میلی هست :
msazegara@gmail.com
برای همین سلسله گفتگو ها اگر هر سوالی یا مسئله ای باشه خواهش می کنم به این ای میل بفرستین. ممنون می شم اگر در این رابطه از همین ای میل استفاده کنین.
نکته ی دومی که می خواستم بگم سوال مهمی بود که بین سوالات فکر کردم که امشب بگم. از خیلی شهرستان ها نوشته بودند که ما شهرستان کوچکی هستیم و می خوایم کمک بکنیم ولی نمی دانیم که چکار باید بکنیم و ضعف ِ هم "دانش"ِ کار داریم و هم "آدم هایی که بتونن خوب فعالیت کنن" و سازمان بدن. من چیزی که به ذهنم میاد کتاب بسیار بسیار خوب "پنجاه نکته ی اساسی در مورد مبارزات غیر خشونت آمیز"ه یا مبارزات بی خشونت، که ترجمه به فارسی هم شده و اصل کتاب رو بصورت خود آموز، سه نفر از دانشجو هایی که رهبران جنبش آکسفورد در یوگسلاوی بودند و تجربیات زیادی در کشور های مختلف داشتند نوشتند به انگلیسی و این ترجمه فارسی هم موجوده ، من این رو هم روی سایت خودم و فیس بوک و سایر جاهایی که ممکنه در دسترس شما قرار بگیره می گذارم خواهشم اینست که دوستانی که در شهرستان ها یا تهران یا هر جا هستند این نود صفحه کتاب ساده و خود آموز رو بخونند . خیلی کمک می کنه برای اینکه بدانند که منطق و روش این مبارزات چه بوده.
اما اگر بخوام وارد اصل موضوع بشم، تحولاتی که در این دو سه روز اتفاق افتاده، حتما باید ما چشممون بهش باشه برای اینکه داره یک اتفاقاتی می افته.
پخش اعترافات یکی از کسانی که دستگیر شدن، اعترافات قلابی و زیر فشار و تحت شکنجه از رسانه ها ، الان سوالات زیادی رو ایجاد کرده که به نظرم باید بهش بپردازیم. مسئله اینه که نزدیک به هزار نفر از فعالین و دست اندرکاران و رده های حتی پایین تر و هر کس که به نوعی مسولیتی داشته را دستگیر کرده اند. اخباری که ما داریم که پاره ای از آنها به شدت زیر فشار و شکنجه هستند و نمی خوام حالا اسم بیارم چون ممکنه کسان یا خانواده هاشون دلواپس بشن ولی من اخباری که شنیدم خیلی بده بعضیاش و فشار زیادی که میارن. ملاقاتی که خانم آقای حجاریان که پزشک هم هست با ایشون کرده هم به نگرانی همه ی ما افزوده برای اینکه سعید حجاریان هم با اون وضع جسمی که واقعا دو نفر احتیاج داره ازش مراقبت کنند، متاسفانه او هم زیر فشاره. من خیلی احتمال می دم که در کیسه آقایون یک تعداد مصاحبه ی قلابی و زیر فشار باشه. سناریو هم روشنه. مطمئن باشین محتوای مصاحبه های زیر شکنجه این خواهد بود که "بله! ما دروغ گفته بودیم، مهندس موسوی رو هم گول زده بودیم ، آرایی که بهش گفتیم قلابی بود، بعد ما نوکر خارجی بودیم با خارجی ها ارتباط داشتیم و از اونا پول گرفته بودیم و از این داستان هایی که تکراری و نخ نماست، می خواستیم انقلاب مخملی درست کنیم، ضد نظام جمهوری اسلامی بودیم با کی در خارج ارتباط داشتیم و امثالهم." این ها مهم نیست. به نظر من خیلی روشن مردم می فهمند که این سناریو ها و این روش های استالینی تکراریه ولی چیزی که نگران می کنه اینه که در پرتو همین مصاحبه های قلابی و پخش اون ها ممکن است در دو سه روز آینده تا زمان اعلام نظر قطعی و رسمی شورای نگهبان، جوی رو بسازند که ذیل اون جو، خشونت ِ زیادی بکنند و پاره ای رو حتی اعدام کنند، تیر باران بکنند و جلو بیان و جرات بکنن جلوتر بیان و حتی آقایان مهندس موسوی و کروبی و دیگران را هم دستگیر بکنند. این رو از این جهت عرض می کنم که روز جمعه امام جمعه تهران که صحبت هاش معروفه آقای احمد خاتمی که کلا توسط وزارت اطلاعات دیکته میشه، بسیار خط و نشون های تندی کشیده و آقای خا....ای هم روز پنجشنبه حرف هایی که در قبل زده بود رو در واقع پس گرفته و صداش کلفت تر شده و خط و نشون می کشه و همینطور هم هست سایر مقامات و مسولین و سخنگوی شورای نگهبان هم اون سه میلیون رایی رو که قبول کرده بود که باطله چون صندوق ها بیشتر از اصلا تعداد رای دهنده در اون حوزه انتخابیه توش رای ریخته شده و بنابر این مجموعا لا اقل سه میلیون رای اشکال داره با یک توجیهاتی پس گرفته و حالا همه این ها رو که کنار هم می ذاریم این خطر رو نشون میده که آقایون از فشار مردم و اون راهپیمایی های با شکوه و اون قدرت تمایی مردم یه کمی احساس کردن خیالشون راحت شده و یک کمی احساس کردن که می تونن نفس بکشن بنابراین حالا دو قدم دارن میان جلو و اگر این مصاحبه های ساختگی و جعلی رو هم منتشر بکنند، اونوقت این خطر هست که بخوان یک هجوم وحشیانه ای بیارن و حتی تا رهبری جنبش رو محکوم بکنن.
بنا بر این چه باید کرد؟ یعنی الان که ایستادیم برای مقابله با این توطئه چه کاری رو باید در دستور قرار بدیم؟ اولین کار اینست که به صدا و سیما باید اعتراض بشه. صدا و سیما باید تا اونجایی که ممکنه، بشرطی که جوری باشه که جون کسی در خطر نیافته ، جلوش بشکل مستقیم اعتراض و تظاهرات بشه اگر عملی نیست یا حتی عملی هست، صدا و سیما باید تحریم بشه. باید به اعتراض به این کاری که می‌کنه تحریم بشه یا هر روزنامه ای که اینا چاپ می کنن خریداری نشه. هر آگهی که اینا چاپ می کنن یا نشون میدن باید مشمول تحریم قرار بگیره. این از انواع مبارزات منفیه که یکی از سر فصل های مبارزاتی ست که ذیل اون فرسایش کودتاگر ها باید ازش اسم ببریم. مبارزات منفی به شکل " نکردن یک کار."" نخریدن یک چیز."" تماشا نکردن یک موضوع." بنابر این متمرکز باید درواقع به عنوان اعتراض به این روش، مردم نشون بدن که صدا و سیما رو تحریم می کنن و کالاهایی رو که تبلیغ می کنه نمی خرن. به در و دیوار هم می تونن حتی بنویسن این رو و اعلام بکنن.
نکته ی دوم اینست که یکشنبه مراسمی به مناسبت سالگرد هفت تیر در مسجد قبا اعلام شده و به قراری که من شنیدم آقای مهندس موسوی ممکن است که در این مراسم شرکت بکنند برای اینکه به هر حال ایشون هم رزم خیلی از این شهدا بوده و خیلی از بچه ها هم تصمیم گرفته اند که برن و اونجا این حرف آقای خمینی رو مطرح کنن به اینایی که اسلحه و چماق دست گرفتن بگن که " میزان، رای ملته " و بخوان که این میزان رای ملته رو پاسخ بدن. به نظر من کار خوبیه. من یکبار دیگه هم عرض کردم. ممکنه یکی اصلا بگه من حرفای آقای خمینی رو قبول ندارم ولی اینا مهم نیست. برای ما مهم الان اینست که برای اقشار مختلفی که پشت این شعار ِ واحد ملت جمع شدن شعارشون رو داشته باشیم و اون طرف مهم تره برای کسانی که پشت آقای خا... ای ایستاده ند بتونیم تجزیه شون بکنیم و بتونیم بگیم که هیچ احتیاج نداره همه تون برین پشت یک نقطه . به هرکدوم با یک زبانی حرف بزنیم بنابراین اگر آقای خمینی رو پاره ای از مبارزان ما مطرح می کنند و دیگران ولو قبول ندارن، باید دفاع بکنن از این شعار برای اینکه در صف اون طرف، اختلاف می اندازه و این کار رو یکشنبه به نظر من تمام کسانی که میرن باید بکنن و نکته ی بعدی که خیلی مهمه، آزمون خیلی مهمی ست برای همه ماها، اینست که ببینیم آیا اجازه میدن به آقای مهندس که توی این مراسم بیاد یا نه؟ اگر آقای مهندس موسوی نیامد، وای به حالشون. وای به حال اونایی که حصر خانگی کردن ایشون رو چون این روز ها خیلی زمزمه این هست که آقای مهندس موسوی در حصر خانگیه و محدوده. آزمون خیلی خوبی هست که اگر ایشون آزادانه تونست بیاد به این مراسم، معلوم میشه که حضور داره و در حصر نیست ولی اگر نیاید ایشون، اونوقت بطور جدی مبرم ترین وظیفه ی همه ما ها این میشه که رئیس جمهور منتخب رو که رهبری جنبش رو در دست داره رو از حصر بیرون بیاریم و آزدانه بتونیم باهاش ارتباط بگیریم و حرف بزنیم. ارتباط بدنه با رهبری جنبش، مبرم ترین چیزیست که الان در دستور همه ما ها باید قراربگیره و یکشنبه آزمون خیلی خوبیه. من همینجا این نکته رو هم اضافه بکنم که آقای مخملباف اطلاعیه ی خیلی خوبی داده خطاب به آقای مهندس موسوی که " شما رئیس جمهور مایی و تو از ما که ملت هستیم، تحرک و فعالیت بخواه و ما انجام میدیم." به نظر من این خواسته منطقی ست. من مطمئنم آقای مهندس موسوی هم این رو متوجه هست که برای اینکه کودتاچی ها رو عقب برونه، الان که دارن اینجور دارن جلو میان و پررویی می کنن، احتیاج به این هست که ایشون حضور داشته باشه و یک فعالیت جدی و یک آکسیون بزرگی رو ملت بکنه و حضور خودشو نشون بده که فکر نکنن که مردم دلسرد شدن و نشستن یه کناری. این خواسته به حقی ست که از آقای مهندس موسوی باید خواست و شرط جلوتر ِ این، شرط اولیه تر ِ این، اینست که ما آقای مهندس موسوی رو یکشنبه در مراسم هفتم تیر در مسجد قبا پشت حسینیه ارشاد در تهران در خیابان شهرزاد ببینیم. اگر خدای نکرده ایشون به هر دلیلی نیاد، این سوال مطرح میشه که پس در حصر خانگی ست اونوقت در قدم بعدی باید همگی متحد شیم که رئیس جمهور منتخب رو باید جایی باشه آزادانه ببینیم و بتونیم باهاش ارتباط بگیریم. من اینجا این بحث رو تموم می کنم و ادامه شو می ذارم در قسمت بعدی که دنبال همین نوار و همین امروز اونو هم منتشر می کنم.

راه حل - بخش دوم

2009-07-13T19:15:00.000+02:00

سلام. ساعت چهار بامداد جمعه پنجم تیر ماه هزارو سیصد و هشتادو هشت و بیست و ششم ژوئن دو هزارو نه میلادی ست. در شهر واشنگتن کم کم نسیم صبحگاهی میوزه و هوای خنک صبحگاهی جای گرمای شب تابستان رو می گیره.
از دیشب که اولین صحبت رو شروع کردیم، خیلی سوالات آمده که من دسته بندی اولیه ش کردم. چند تاش سیاسیه که فوری جواب میدم اما میام سر اونهایی که مبارزاتیه و موضوع اصلی این بحث های هر روز ماست. اون هایی که سیاسیه یک بخشش برمی گرده به اینکه من "وی او ای" نرفتم، سیاست دولت آمریکاست، جزئیاتش چیه و چگونه ست؟ خلاصه ش اینه که به هر حال کودتایی که در ایران اتفاق افتاده با پشتیبانی بیت رهبری، پسر آقای خامنه ای و خود ایشون که الان در راسش ایستاده، عواملی از سپاه پاسداران، بخش خاصی، و شایعاتی که روس ها پشتش هستند در جریان بوده و هست. در واشنگتن امریکایی ها اگر چه دولت آمریکا موضع نعل و میخی تا الان گرفته، اما گروه های دیگری در کنگره و سنای آمریکا به شدت دولت رو تحت فشار گذاشته اند برای اینکه از خواست مردم ایران پشتیبانی کند و اکثریت مردم رایی رو که دادند ، امریکا هم مثل کشور های اروپایی پشت مردم ایران بایستد. خود من هم دیروز با پاره ای مقامات آمریکایی صحبت کردم و دارم سعی می کنم که فشار بیارم، خیلی دوستان دیگر ما هم در جاهای دیگر دنیا دارند فشار می آورند که نه فقط دولت کودتا رو به رسمیت نشناسند، بلکه اگر سرکوب و کشتار مردم رو کودتا چی ها متوقف نکنند، خرید نفت ایران رو تحریم کنند. کار سنکین سیاسی می خواد. بخشی ش هم به مبارزات مردم در ایران بر می گردد. هر چقدر این مبارزات جدی تر شود، دست ایرانی های خارج باز تر میشه برای فشار سیاسی روی کشور ها.
بخشی سوالات بر می گردد به مسئله آقای رفسنجانی که چرا ساکت نشسته که من خبری که دارم اینست که پاره ای از روحانیون به ایشون پیشنهاد کردن که مجلس خبرگان رو تشکیل بده و تکلیف رهبری رو معلوم بکنه اما شنیدم که بر آورد آقای رفسنجانی اینست که بر فرض این که موفق شد مجلس خبرگان رو تشکیل بده، در شرایط فعلی مجلس خبرگان ممکن است که همین رهبری رو دوباره ابقا بکنه و یک قوز بالای قوز بشه. فکر میکنم که حق با آقای رفسنجانیه و در شرایط حاضر کمی باید فشار اجتماعی بالاتر بره و دولت ِ کودتاچی به رهبری ِ خود رهبر بیشتر از این تحت فشار مردم قرار بگیره اونوقت فکر می کنم زمینه برای اینکار مهیا بشه.
اما بیایم سر نحوه ی مبارزه ای که در جریانه. من این روز ها خیلی می بینم بعضی ها نگرانند به اینکه نکنه شور مردم بخوابه. نکنه جنبش بخوابه و عجله دارند که گویی باید هر روز مردم برن کشته بشن، هر روز زد و خورد بشه، اصلا نگرانی نباید به خودمان راه بدیم. انرژی مونو باید تقسیم کنیم، اقتصاد ِ انرژی داشته باشیم، همانطور که دیروز هم عرض کردم، کشته شدن اصل نیست. پیروزی اصله. و باید که با حوصله و دقت و برنامه ریزی باشد. مبارزه مردمی و بی خشونت مساوی با مبارزه بی برنامه و بی مدیریت نیست . بلکه ما هر چه دقیق تر و منظم تر برنامه داشته باشیم، شانس پیروزی مون بیشتره.
من برمیگردم به اون استراتژی سه گانه ای که برای مقابله با دولت کودتا قبلا هم خدمتتون عرض کردم و تقریبا خلاصه و چکیده ایست از آنچه که در همه کشور های دنیا تجربه شده. این استراتژی سه مرحله ای عبارت است از : یک - "تقویت یکپارچگی و مقاوم عموم مردم" . مردم باید احساس کنند که با همند همان که می گن "نترسیم / نترسیم / ما همه با هم هستیم" این شعار محوریست. این حرف محوریست که باید کمک کند که مردم با هم بمانند. اکسیون هایی که این را تقویت کند باید دائما در دستور باشه. بهترینش که در ایران شاید ابتکارش بوده و در جاهای دیگر دنیا نبوده ، همین" الله اکبر" شب ها روی بامه و من استدعام این است که این رو جدی بگیریم و انجام بدیم. دیگه اکسیون های دیگه مثل همین دعوت به شمع روشن کردن امشب، کاری ست که اگر همه با هم انجام بدن، در خدمت این یکپارچگی و همبستگی عمومی قرار می گیره. در مقاطع دیگه که رهبری جنبش صلاح بدونه، دعوت عمومی به راهپیمایی هم از زمره همین اکسیون هاست. ولی به شرط اینکه ما بتونیم حداقل تلفات رو توش داشته باشیم. بنا بر این یک بخش، کارهاییست که همه رو با هم متحد می کنه. از همین جنس مسئله ی رنگ ِ مشترک. رنگ "سبز"ی که دیگه الان فقط متعلق به آقای موسوی نیست و متعلق به کل جنبشه. انتخابات تموم شده و برای احقاق حق کلی مردم این رنگ باید استفاده بشه.

اما بخش دوم که بیشتر من صحبتم رو امشب و امروز و فردا و شاید یکی دو روز آینده به این اختصاص خواهم داد، مسئله بخش دوم استراتژیه. یعنی "فرسایش دولت کودتا" و حرکاتی که کودتاچی ها رو فرسایش میده و باعث میشه که دچار اشتقاق بشن و ریزش بکنن و آماده بشیم برای بخش سوم که "بسیج عمومی - اعتصاب عمومی" و اکسیون هائیست که کلا کوتاچی ها رو فلج می کنه. این آکسیون هایی که به فرسایش کودتاچی ها منجر میشه، دو دسته س در واقع. یک دسته اوناییست که به حکومت بر می گرده که ما باید تمرکز اصلی اصلی مون روی سپاه باشه. سپاه پاسداران که بخش بزرگیش بچه های خوبی هستند که فرزندان ملتند و یک عده معدودی که توی خود دسته سپاه معروفند به "ژنرال های رانت خور، سردارهای رانت خور"، کسانی که با کودتا همکاری می کنند، کسانی که امثال آقای سردار مقصودی (؟) هستند، این ها صفشان از صف بدنه اصلی سپاه جداست من بیشتر به این خواهم پرداخت که چطور ما در واقع باید که گریبان سپاه و بسیج رو رها نکنیم و فشار خودمونو افزایش بدیم به اینکه این صف باید صف سالم ها و بچه های خوب جبهه و جنگ باید از صف رانت خور ها جدا بشه.
بخش دیگه بر می گرده به ملت. آکسیون هایی که می تونه مردم رو متحد نگه داره. من همین جا صحبتم رو تموم می کنم برای اینکه قول دادم بیشتر از ده دقیقه صحبت نکنم و بگذارم که قدم به قدم حرف ها رو بزنم، در مورد این بخش، آکسیون هایی که تجربه کشور های دیگه خیلی گویا بوده،در صحبت فردا بهش اشاره خواهم کرد و انواع و اقسام مثال هایی رو خواهم زد که می تونه کمک بکنه به اینکه ذهن خلاق شما هم به حرکت در بیاد و ده ها مورد یا شاید صد ها مورد دیگه هم به اینی که من می گم اضافه بکنین.

سلام - هنوز همون بامداد جمعه پنجم تیر ماه هزار و سیصد و هشتادو هشت هستیم و ساعت چهار و ده دقیقه صبحه . بار ما با اون ده دقیقه بار نشد! و خیلی حرف ها موند و این قولی که دادم که زیر ده دقیقه صحبت کنم باعث شد که یه ده دقیقه دیگه هم مزاحمتون بشم. بنابر این، این رو ، این قسمت رو شما ادامه قسمت قبلی برای همین روز جمعه بدونینش.
صحبتمون سر مسئله ی آکسیون هایی بود که کودتاچی ها رو فرسوده می کنه و تو صفشون شکاف می ندازه و نشاط و شور رو در جبهه ی مردم نگه می داره. اصولا روش اصلی کودتاچی ها در تمام دنیا اینست که در کوتاه ترین زمان، سایه ی شوم ِ مرگ و نا امیدی و دلسردی رو روی جامعه گسترش بدن. مثلن شب بریزن تو خونه مردم، پنج صبح حمله کنن- دستگیر کنن - تو خیابون مزاحم بشن- تردد رو کم کنن - که شور و نشاط رو در کوتاه ترین زمان بخوابونن برای اینکه می دانند که تداومش گسترش دنبال خودش میاره و اون ها رو سرنگون می کنه. متقابلا مردم هم کار اصلی شون باید این باشه که شور و نشاط رو در خودشون زنده نگه دارن و قوای اون ها رو تحلیل ببرن.
حالا به عنوان مثال چند مورد رو عرض می کنم. مهم ترین ، هنوزم شاید هیچ جایگزینی نداره، مهم ترین آکسیونی که قوای کودتاچی ها رو تحلیل می بره و مردم رو با نشاط نگه میداره، حضور در خیابان هاست به شرط اینکه خطر نداشته باشه. منتها بصورت همزمان و پراکنده در چند نقطه. با طرح شعار هایی که متناسب با زمان یا گاهی پاسخ به اظهاراتیست که پاره ای از مقامات کودتا می کنند. ولی این حضور در خیابان ها، حضور در صحنه، نیرو های کودتا چی ها رو دائما ناچار می کنه که آماده باش باشن، تو خیابون باشن، حرکت بکنن و به مانع تراشیدن برای جابه جایی قواشون ، بستن خیابون و نگذاشتن اینکه سرکوب بکنن، اشاعه ش به شهر های کوچک که فشار رو از روی پایتخت بردارن برای اینکه کودتاچی ها همه شون در همه جای دنیا سعی می کنن پایتخت رو فوری آروم بکنن که به دنیا بگن مسلط بر اوضاع هستن برای همین هم الان چهل هزار نیرو آوردن از همه جا به تهران که تهران رو ساکت کنن و به دنیا بگن که بفرمائین! مملکت آرومه و ما مسلط هستیم و سوار خر قدرت شدیم! به همین دلیل شهرستان ها حضورشون در میدون برای تهران برای پیشبرد امر مردم حیاتیه عقبه ی مهمی ست که فشار رو از روی تهران بر می داره و اونها رو آزاد می کنه. به هر حال اولین آکسیون، به شرط اینکه روش برنامه ریزی بکنیم، راه های فرار رو قبلا شناسایی بکنن بچه ها و کار هایی که می خوان بکنن ، حضور در صحنه ی خیابان هاست، نشان دادن اینکه حاضر نیستند که به خانه برگردند و ساکت و صامت بنشینند ، در نقاط مختلف، همزمان چند جا برگزار کردن که امکان سرکوب رو کم بکنه، آکسیونی ست که شاید هیچ جایگزینی به لحاظ ِ تاثیر، نداره. آکسیون دوم که خیلی ساده ست و همه کس می تونه این کار رو بکنه یدونه فیکساتور رنگ سبز رنگ که رنگ جنبشه، دست هر بچه ای شب توی خیابون که کمتر دیده بشه، روی هر دیواری، یه شعار ِ مبارزه ست. تقریبا الان اجماع شده، داره طرحش هم کشیده میشه که علامت این جنبش هم" وی" علامت پیروزی با انگشت باشه که کشیدنش روی دیوار هم ساده ست. مثل یک هفت. بنابراین هر کجایی که شما رد بشین، یک هفت سبز روی دیوار بکشین، روی هر اماکنی یا روی هر عکسی از مقامات کشور، رهبری، آقای احمدی نژاد، و ... یه فیکساتور سبز به شکل "وی" شما بکشین این یعنی که شما حضور دارید و هستید و یک جمعیت بزرگی رو باید کودتاچی ها بسیج کنن که هی برن این رنگا رو پاک کنن. چسبوندن یک لیبل سبز یعنی اینکه من حضور دارم. ریختن یک دسته کاغذ سبز از بالای یه ساختمون یعنی اینکه ما هستیم. شبیه این کار رو بچه های دانشگاه آکسفورد در صربستان می کردن اطلاعیه ها و کاغذ ها یا علامتشون رو از بالای ساختمونا می ریختن و همه مردم هم وقتی می دیدن این کاغذا چرخ می خوره رو هوا و پایین میاد هورا می کشیدن و می دیدن و می دونستن که این جنبش در همه جا حضور داره. بنا بر این آکسیون دوم که خیلی کم خطره و خیلی هم راحته، حضور سبز در همه جا ست با یک لیبل، یک کاغذ یا یک فیکساتور که از همه بهتره برای اینکه پاک کردن رو میذاره روی دست کودتا چی ها و قوا شون رو وادار می کنه که دائما برن دنبال اینکار.
آکسیون سوم به قول دوست ما آکسیون هایی که به مسخره بگیره کودتا چی ها رو وریشخندشون بکنه. حالا به شوخی آقای مخملباف یک اسم خوبی روش میذاشت و می بخشین که اینو من می گم ولی می گفت آکسیون های بیلاخ! یعنی یه بیلاخ نشون دادن به کودتا چی ها که یعنی ما سر جامون نمی شینیم و شوخی هایی که با اونها بکنه و سکه ی یک پولشون بکنه. یا خیلی ساده توی چند تا بادکنک اگر گاز سبکی پر بکنیم، به شرطی که گاز اذیت نکنه شما رو موقعی که پرش می کنین با نخ بلند و روی اون بادکنک های سبز ترجیحا کاریکاتور بکشید، شعار بنویسید، و ببندیدش به یه جای بلند تر که روی آسمون بایسته، و مردم که از خونه میان بیرون، ببینند این بادکنک ها رو بخصوص موقعی که هم جمع می شن نگاه می کنن و می خندن به شعار هایی که روش نوشته شده یا کاریکاتوری که کشیده شده و بخصوص خنده دار تر وقتی میشه که چند نفر ناچار میشن قلاب بگیرن مثلا برن و اونو بیارنش پایین و در تجربه کشور های مختلف دیده شده که خود مردم جمع میشن، هو می کنن و این شوخی ها در واقع آکسیون هاییست که شبیه و من به عنوان مثال میگم و ده ها مورد دیگه هم میشه که خودتون ابتکار بزنین ولی آکسیون هائیست که درواقع با ذوقی که بخصوص ایرانی ها دارن ، طرف مقابل رو دست می اندازه و میگه که اون هارت و پورت اونها نه فقط ما رو نمی ترسونه بلکه باهاش شوخی هم می کنیم و دستش هم می اندازیم.
یک نکته ای رو هم همینجا بگم که ما یک صف واحد بزرگی هستیم پشت یک خواست روشن. ممکنه گرایش های مختلف باشیم. بعضی ها الان پیشنهاد می کنن که عکس آقای خمینی رو با اون جمله ایشون که "میزان رای ملت است" دستشون بگیرن و برن مثلا سر مقبره آقای خمینی یا جلوی پاره ای مراجع رسمی کشور، ممکنه یه کسانی باشن به آقای خمینی انتقاد دارن یا اعتقاد نداشته باشن، هیچ مهم نیست. یه گروه هایی دارن، حتمن بقیه که هیچ اعتقاد ندارن هم باید اونا رو کمک بکنن. اتفاقا برای اینکه این دسته از متحدین ما از مجموعه ملت، این ها خیلی بهترن برای اینکه ریزش رو توی صفوف کودتاچی ها افزایش میدن و اجازه نمیدن که اونها برن پشت سر ِ فرض کنید آقای خمینی و انقلاب اسلامی قایم بشن و این کودتاشون رو انجام بدن. من اصرارم و خواهشم اینست که هر گرایشی، هر عقیده ای اگر این یک اصل رو قبول داشته باشه که کودتاچی ها باید بیان پایین و موسوی باید روی صندلی رئیس جمهوری بشینه ، این رو قبول داشته باشه، با هر آکسیونی دلش می خواد بیاد تو میدون، مهم نیست. باید کمک کرد . اتفاقا گاهی این قبیل آکسیون ها موفق تره.
من از این دست فعالیت ها، انواع و اقسامش رو از کشور های دیگه می تونم براتون مثال بزنم. که باز حالا وقتمون داره تموم میشه و با اجازه تون جلسه بعد رو کلن اختصاص می دم به اینکه ما سپاه رو هدف اصلی مون باید قرار بدیم برای اینکه اونو تحت فشار بذاریم و بچه های خوب سپاه و بسیج رو وادار کنیم بپیوندن به صفوف ملت. یک سری طرح هایی هم اینجا پیشنهاد هست که در جلسه بعدی خدمتتون عرض می کنم. باز دوباره به انتها رسیدیم. خدا حافظتون تا فردا.

راه حل - بخش اول

2009-07-13T19:14:00.000+02:00

سلام. ساعت دو و بیست و پنج دقیقه بامداد پنجشنبه چهار تیر هزارو سیصد و هشتادو هشت، بیست و پنج ژوئن دوهزار و نه میلادی
شب گرم و مرطوب تابستانی در شهر واشنگتن. از زرق و برق وی او ای آمدم خانه خودمان، پشت میز نهار خوری و با یک دوربین غیر حرفه ای این چند دقیقه را داریم ضبط می کنیم. چه کند بینوا ندارد بیش! در هر حال به دلیل عجله با همین امکانات هم باید بتوانیم کار را شروع کنیم.
اما من چرا خودم را موظف می دانم که هر روز این چند دقیقه را که سعی می کنم بیشتر از ده دقیقه نشود ، برای شما صحبت کنم، برای اینکه فکر میکنم یک وضعیتی قرار گرفتیم الان که داریم با یک دستگاه امنیتی پیچیده مقابله می کنیم که هم راه های ارتباطی و هم راه های اطلاع رسانی را بسته و اطلاعات نادرست منتقل می کند و می خواهد که گیجی و سردر گمی برای جنبش ما بوجود بیاورد.
من به عنوان یک عضو کوچک از خانواده بزرگ ملت ایران که درگیر این مبارزه ی بزرگ شده ام، یا بهتر بگویم ، به زبانی که فکر کردیم این روز ها همه مان بکار ببریم، به عنوان یک حلقه ی کوچک از زنجیر بزرگ دموکراسی که از ایرانی ها در سراسر دنیا تشکیل شده، از کوچه پس کوچه های تهران و شهر های دیگر ایران و روستا ها تا لس آنجلس و استرالیا و آمریکا و اروپا ، ایرانی ها همه دست به دست هم دادن و هر کدام هر بظاعتی که دارند به میدان آوردند برای این مبارزه ای که پیش رو داریم، برای اینکه بتوانیم کودتا چی ها را پایین بیاوریم ، به زیر بکشیم، محاکمه شان کنیم، و این یک حرف ساده ی ملت را که " رای منو پس بده!" را به کرسی بنشانیم و مهندس موسوی را که رئیس جمهور قانونی مملکت است را بر صندلی ریاست جمهوری بنشانیم، هیچکداممان از این خواسته نباید تکان بخوریم یا چیز دیگری را مطرح کنیم. وقتی این کار را کردیم، فرصت داریم که هر کسی برگردد سر شغل خودش و مدعای خودش. مثل من که خواستار تغییر قانون اساسی هستم مطمئنا بعد از آن بر می گردم دنبال همین مدعا و دنبال تغییر قانون اساسی . چه بسا که با آقای مهندس موسوی هم بحثم بشه و ایشون این چهارچوب رو قبول داشته باشه ، شروع کنم به انتقاد کردن. ولی الان همگی متحد و یکپارچه پشت این خواسته می ایستیم و دستمان را به هم می دهیم مثل حلقه های زنجیر و زنجیر سبز بزرگ دموکراسی رو در سراسر دنیا شکل می دهیم.
کاری که فکر کردم در این برنامه هایی که انشا الله هر روز به همبن ترتیب ضبط کنم و از طریق اینترنت بتوانم به سمع و نظر شما برسونم، این است که اینجا از دونفر ازدوستانم که اساتید دانشگاه های مریلند و ییل هستند، دعوت کرده ام که به من کمک کنند با پاره ای اساتید اساتید و نویسنده های بزرگ مثل آقای جین شارپ اون رو به حق باید پیغمبر مبارزات بی خشونت دانست، هم ارتباط گرفتم، سعی کردم فعالین مبارزات بی خشونت رو در کشور های دیگر را هم پیدا کنم و یک اتاق فکر تشکیل بدهیم که حوادث ایران را از نزدیک مطالعه کنیم ، زیر نظر بگیریم، و بتوانبم که برایش راه حل در بیاوریم و در اختیار شما بگذاریم.
این را هم بگم که مبارزاتی که ما الان داریم می کنیم، این طور که من دارم نگاه می کنم و زیر نظر گرفتم، اصلا با یک عده نظامی بیلمز یا با یک عده سیاستمدار وارفته طرف نیستیم. بلکه با یک دستگاه امنیتی و اطلاعاتی پیچیده ای مواجهیم که تقریبا تمام تاکتیک ها و تجربه های شناخته شده علمی سرکوب جنبش های مردمی رو داره دنبال می کنه. حالا ممکنه بعدا بیشتر درباره ش صحبت کنیم. بنابر این ما هم واجبه که هوشیار باشیم، این رو هم بگم که فداکاری و شور که بخصوص در جوان های ما هست، قابل تقدیره اما تمام کوشش ما باید بر این معطوف بشه که جون جوان هامون رو حفظ بکینم. این هیچ هنر نیست که اکشن ها و فعالیت هایی رو در دستور بگذاریم که به سادگی بچه ها رو به خطر بندازه. تمام این آموزش ها و بحث هایی که با هم خواهیم کرد، در خدمت این است که چه طور کودتا چی ها رو فرسایش بدیم، چطور مردم رو متحد کنیم، برسیم به فلج شدگی کلی کشور و به پیروزی نهایی با حد اقل اقل خسارت. این دلیل نیست که ما کشته بشیم. به قول ژنرال کاتن می گفت به سربازانش که شما نمی خواد در راه مملکتتون شهید بشین، اون دشمن رو بکشین بذارین اون در راه مملکتش شهید بشه. شهید شدن در راه آزادی افتخاره ولی اصل بر اینست که زنده بمانیم و با نشاط مبارزه کنیم و به پیروزی برسیم. بنابر این از این پس من در هر روز سعی می کنم که غیر از مطالبی که خودم بیان می کنم، اخبار درستی رو جمع آوری کنم و به شما بدهم و سوالات شما رو هم که به ایمیل من می فرستید و در کنار همین اول فیلم، براتون منتقل می کنم، دسته بندی کنم، با دوستانی که جمع کردیم، و به سوالات ریز و درشت بتونیم پاسخ بدیم، خاتمه اولین صحبت رو به اینجا برسونم که برنامه آقای کروبی امروز پنجشنبه لغو شده و دعوتی را که دوست عزیز من آقای محسن مخملباف فیلمساز مشهور کرده برای فرداشب (جمعه) داریم سعی می کنیم که به روز همبستگی تمام مردم دنیا با ملت ایران تبدیل کنیم... بعد متن اطلاعیه را می خواند و حرف را تمام می کند.